فیلم The Keeper 2018

نمی‌توانم «دروازه‌بان» را فیلمی عظیم بنامم، اما قطعاً فیلم خوبی است با داستانی واقعاً تأثیرگذار. قصه‌های جنگی زیادند، اما این یکی منحصر به‌فرد است و برای اولین بار است که بازی جهانی (فوتبال) در دل چنین روایتی قرار می‌گیرد. فکر نمی‌کنم در آینده نمونه‌ای شبیه آن ببینیم. — جس فنتون جک (جان هِن‌شاو) در پایان جنگ جهانی دوم کمی در بازار سیاه کار می‌کند و دیدار...

نمی‌توانم «دروازه‌بان» را فیلمی عظیم بنامم، اما قطعاً فیلم خوبی است با داستانی واقعاً تأثیرگذار. قصه‌های جنگی زیادند، اما این یکی منحصر به‌فرد است و برای اولین بار است که بازی جهانی (فوتبال) در دل چنین روایتی قرار می‌گیرد. فکر نمی‌کنم در آینده نمونه‌ای شبیه آن ببینیم. — جس فنتون جک (جان هِن‌شاو) در پایان جنگ جهانی دوم کمی در بازار سیاه کار می‌کند و دیدار او با یک اردوگاه اسیران بریتانیایی، او را با بِرت تراوتمن (دیوید کراس) آشنا می‌کند؛ مردی چابک که جک او را دروازه‌بانی تأثیرگذار می‌بیند. جک موفق می‌شود تراوتمن را در چند مسابقه محلی وارد کند و حالا که جنگ تمام شده، یک تست در منچستر سیتی به او فرصت زندگی جدیدی می‌دهد. طبیعتاً حضور دشمن سابق در تیم محلی با مقاومت و رنجش‌هایی روبه‌رو می‌شود، اما مداخله همسر جدیدش مارگارت (فریا ماور)، که اتفاقاً دختر بی‌تعارف و منطقیِ جک است، و حمایتی غیرمنتظره موجب می‌شود به او فرصتی برای اثبات توانایی‌هایش در میدان داده شود. تاریخ، موفقیت‌های او را برای باشگاهی که بیش از پانصد بار برایش بازی کرد ثبت کرده، اما این درام بیشتر بر جنبه‌های شخصی زندگی‌اش تمرکز دارد—جایی که تراژدی همیشه چندان دور نبود. مسائل سیاسی تا اندازه‌ای مطرح می‌شوند، اما عمدتاً برای نشان دادن قدرت فوتبال به‌عنوان نیرویی التیام‌بخش به کار رفته‌اند. هواداران، مانند مردم عادی، دمدمی‌اند و گناهان می‌توانند زود بخشیده شوند—اگرچه فراموش نمی‌شوند—مشروط بر اینکه کسی بتواند به عضوی جدایی‌ناپذیر از تیم برنده تبدیل شود و احساس خوشایندی خلق کند. در شخصیت تراوتمن صفات نجیبانه‌ای هست که دیوید کراس خوب از پسِ بازی آن برآمده؛ هرچند همه‌چیز نسبتاً سبک و دلپذیر است، این فیلم هنوز یک زندگی‌نامه تصویری خوش‌عکس و خوش‌ساخت از مردی است که در روابط پساجنگ بین انگلستان و آلمان نقش نماینده‌ای فراتر از آنچه در ۱۹۴۵ قابل‌تصور بود ایفا کرد.