فیلم Junkyard Dog 2023

این درام نسبتاً پیچیده و دلپذیر رابطهٔ «داگ» (آنتونی باژون) و دوستش «میرالِس» (رافائل کونار) را دنبال می‌کند. میرالِس بیشتر نقش مربی را دارد؛ مردی انتقادی و گاه بی‌رحم. آن‌ها از دوازده‌سالگی با هم‌اند و «داگ» انسان خجالتی و کم‌حرفی است که دوستش مدام تلاش می‌کند او را از لاکش بیرون بکشد. این دینامیک وقتی «الزا» (گالاتئا بلوژی) وارد می‌شود تا حدی تغییر می‌کند؛ خیلی...

این درام نسبتاً پیچیده و دلپذیر رابطهٔ «داگ» (آنتونی باژون) و دوستش «میرالِس» (رافائل کونار) را دنبال می‌کند. میرالِس بیشتر نقش مربی را دارد؛ مردی انتقادی و گاه بی‌رحم. آن‌ها از دوازده‌سالگی با هم‌اند و «داگ» انسان خجالتی و کم‌حرفی است که دوستش مدام تلاش می‌کند او را از لاکش بیرون بکشد. این دینامیک وقتی «الزا» (گالاتئا بلوژی) وارد می‌شود تا حدی تغییر می‌کند؛ خیلی زود او و داگ با هم می‌شوند، می‌خواهند با هم باشند و ترجیح می‌دهند میرالِس در کنارشان نباشد — و او این وضعیت را به‌خوبی برنمی‌تابد. باوجود اعتمادبه‌نفس و سوادِ محسوسش، میرالِس — که سرآشپز آموزش‌دیده‌ای است — حالا بیشتر تنهاست؛ فقط مادر هنرمندش در خانه همراه اوست و سگی که دوستش دارد. تندشدن ماجرا وقتی اتفاق می‌افتد که «داگ» یکی از لات‌های محلی را عصبانی می‌کند، نقاشی‌هایی روی کاپوت ماشین او می‌کشد و در نتیجه با وضعیتی خطرناک روبه‌رو می‌شود چون گروه آن لات به دنبال انتقام‌اند. اوضاع خطرناک می‌شود — اما به چه کسی می‌تواند پناه ببرد؟ همین خط داستانی پایانی کمی از کشش فیلم می‌کاهد. در غیر این صورت روایت میان دو مرد با مهارت کارگردانی شده و دیالوگ‌های زنده‌ای دارد که پر از طعنه و تحقیر‌اند اما در کنار آن محبت برادری آشکاری هم حس می‌شود. هرچند گاهی کلامی خشن است، برخی از کنایه‌ها حقیقت دارند زیرا «داگ» جوانی است که بی‌هدف از زندگی عبور می‌کند، و باژون این نقش را مؤثر بازی می‌کند، به‌ویژه که تقریباً دیالوگ ندارد. فیلم همچنین یکی از بی‌روح‌ترین صحنه‌های جنسی‌ای را دارد که به یاد دارم — صحنه‌ای که حتی نوعی بی‌حالی طنز‌آمیز در آن هست. کلیتِ کار عجیب و متفاوت است؛ اگرچه فکر می‌کنم در پایان کمی کم‌رمق می‌شود، اما از تماشایش لذت بردم.