فیلم Mirrors 2008

آینه‌ها... چقدر تمیزند. «Mirrors» بازسازی آمریکایی فیلم نسبتاً نادیده‌ی کره‌ای «Into the Mirror» است. قصه دربارهٔ پلیسی است که کیفر ساترلند نقش او را بازی می‌کند؛ او در حال ترک اعتیاد است و در دوران تعلیق به‌عنوان نگهبان در یک فروشگاه بزرگ و سوخته مشغول به کار می‌شود و کم‌کم در آینه‌های آن جا تصاویر هولناکی می‌بیند. به‌ظاهر «Mirrors» باید شکست می‌خورد: منتقدان از آن خوششان نیامد...

آینه‌ها... چقدر تمیزند. «Mirrors» بازسازی آمریکایی فیلم نسبتاً نادیده‌ی کره‌ای «Into the Mirror» است. قصه دربارهٔ پلیسی است که کیفر ساترلند نقش او را بازی می‌کند؛ او در حال ترک اعتیاد است و در دوران تعلیق به‌عنوان نگهبان در یک فروشگاه بزرگ و سوخته مشغول به کار می‌شود و کم‌کم در آینه‌های آن جا تصاویر هولناکی می‌بیند. به‌ظاهر «Mirrors» باید شکست می‌خورد: منتقدان از آن خوششان نیامد و نظر تماشاگران ژانر وحشت هم درباره‌اش بسیار متفاوت بود؛ با این‌حال فیلم در گیشه موفق بود و در IMDb میانگین قابل قبولی (۶.۲) دارد که برای فیلمی جنجالی بالاتر از حد معمول است. فیلم طولانی‌تر از لازم است و خبری از توجیه برای نزدیک به دو ساعت بودنش نیست. دیالوگ‌هایی ضعیف وجود دارد، قسمت‌هایی از فیلمنامه رنگ و بوی ملودرامی بی‌مورد دارند و در رخدادهای خارج از فروشگاهِ به‌شدت تأثیرگذار، گاهی شما را سر در گم می‌کنند. با این حال، آیا «Mirrors» فضایی واقعاً دلهره‌آور خلق می‌کند؟ بله — فضای داخلی فروشگاه همچون سرزمینی برای دوستداران ترس است. آیا لحظاتی شوک‌آور دارد که تماشاگر را از جا می‌پراند؟ بله. آیا از نظر بصری شکیل است و صداگذاری آن در امتداد تصویر عمل می‌کند؟ باز هم بله. و آیا ساترلند (و تا حدی پائولا پَتِن در نقش همسرش) می‌توانند بخش‌های کلیشه‌ای فیلمنامه را پوشش دهند و بازی‌هایی مؤثر و متعهد ارائه دهند؟ پاسخ مثبت است. آیا پایان‌بندی فیلم به‌نوعی فرار رو به جلو یا تحقیر تماشاگر است؟ خیر — این‌طور نیست. فیلم نواقصی دارد، اما این نواقص برای طرفدار وحشت که دنبال ترس‌های خوب، حس خفقان جوی و پرداخت‌های بصری کارگردان (الکساندر آژا) است، قابل چشم‌پوشی‌اند. اگر تاکنون آن را ندیده‌اید، ارزش یک تماشا را دارد؛ ممکن است از چیزی که می‌یابید خوشحال شوید. ۷.۵/۱۰