فیلم The Dead Don’t Hurt 2023

با این‌که داستان پر از نقص و حفره است، این وسترن تا حدودی جواب می‌دهد. همه‌چیز دربارهٔ سرسختی «ویویان» (ویکی کریپس) است؛ زنی در جهانی مردانه که در دههٔ ۱۸۶۰ تلاش می‌کند پیشروی کند. او با «اولسن» (ویگو مورتنسن)، مردی صادق و تأمل‌گر، آشنا می‌شود و به آلونک دورافتاده و نه‌چندان مرتب او می‌رود تا با هم خانه‌ای برای خود بسازند. او به‌عنوان کلانتر مشغول...

با این‌که داستان پر از نقص و حفره است، این وسترن تا حدودی جواب می‌دهد. همه‌چیز دربارهٔ سرسختی «ویویان» (ویکی کریپس) است؛ زنی در جهانی مردانه که در دههٔ ۱۸۶۰ تلاش می‌کند پیشروی کند. او با «اولسن» (ویگو مورتنسن)، مردی صادق و تأمل‌گر، آشنا می‌شود و به آلونک دورافتاده و نه‌چندان مرتب او می‌رود تا با هم خانه‌ای برای خود بسازند. او به‌عنوان کلانتر مشغول به کار می‌شود و او—که کمی باعث آزردگی او می‌شود—در سالن شهر مشغول به کار می‌گردد. او اما بی‌قرار است و با تهدید قریب‌الوقوع جنگ داخلی آمریکا، تصمیم می‌گیرد از آموزش‌های ارتش دانمارک خود استفاده کند و به صفوف نظامی بپیوندد. ویویان از این ایده خوشحال نیست، اما او راهی می‌شود و ویویان را تنها می‌گذارد و در تیررس «وستن» خودخواه محلی (سولی مک‌لئود که چندان تهدیدآمیز هم نیست) قرار می‌دهد. وقتی اولسن سال‌ها بعد از جنگ بازمی‌گردد، با چند شگفتی روبه‌رو می‌شود! حوادث بعدی شکل تراژیک‌تری به خود می‌گیرند و او حالا باید با شیاطین درونی‌اش روبه‌رو شود و حساب‌ها را صاف کند. این فیلم دراماتیکِ رمانتیک از نظر بصری باشکوه است، شروع آرامی دارد و فرصت می‌دهد کریپس به‌خوبی در عناصر پخته‌شوندهٔ شخصیتش سرمایه‌گذاری کند. اینکه او سال‌ها بی‌دغدغه برود و زنی تنها و بی‌دفاع را رها کند کمی باورپذیری را تضعیف می‌کند و بی‌تأثیر بر قابل‌باور بودن آنچه به‌وضوح در ادامه رخ می‌دهد نیست. با این حال، هستهٔ داستان به‌اندازهٔ کافی قابل‌توجه است؛ دیالوگ‌ها به‌موقع و کم‌حرف‌اند و اندکِ جاذبهٔ شیمیایی بین دو نقش اصلی نشان می‌دهد زندگی چقدر خشن و قانون‌گریز بود و چقدر دشوار بود که آدمی شرافتمند بماند. نزدیک پایان، کمی نسبت به فیلم احساس گرم‌تری پیدا کردم، اما باز هم نمی‌توانم «The Dead Don’t Hurt» را فیلمی که ارزش‌گذاری بالایی برایش قائل باشم بنامم. به‌طور مایوس‌کننده‌ای هیچ‌چیز روی پرده برایم جذابیت نداشت. داستان نتوانست مرا جذب کند و از نظر من بازیگرانی که آن را اجرا می‌کنند هم در سطح مطلوبی نیستند. ویکی کریپس بهترین تلاشش را کرده و احتمالاً نقطهٔ قوت فیلم است. من گرت دیلهانت را در آثار دیگرش می‌پسندم—هرچند به‌نظر می‌رسد در این نوع نقش‌ها کلیشه‌ای شده که کمی تأسف‌برانگیز است. قبل از تماشا دلم می‌خواست از فیلم لذت ببرم—وسترن‌ها می‌توانند روی پردهٔ بزرگ خیلی سرگرم‌کننده باشند—اما این فیلم برای من کارآمد نبود.