فیلم Pat Garrett & Billy the Kid 1973

«پت گرت و بیلی کید» ساخته سم پکین‌پا و فیلمنامه‌ای از رودی ورلیتزر، با بازی جیمز کابرن، کریس کریستوفرسون، باب دیلن، اسلیم پیکنز، کیتی اورادو، چیل ویلز و بری سالیوان ساخته شده است. موسیقی فیلم را باب دیلن ساخته و فیلمبرداری را جان کوکیلون بر عهده داشته است. خلاصه داستان: زمانی که این دو مرد رفیق و همراه در جرم بودند، حالا پت گرت به مأمور...

«پت گرت و بیلی کید» ساخته سم پکین‌پا و فیلمنامه‌ای از رودی ورلیتزر، با بازی جیمز کابرن، کریس کریستوفرسون، باب دیلن، اسلیم پیکنز، کیتی اورادو، چیل ویلز و بری سالیوان ساخته شده است. موسیقی فیلم را باب دیلن ساخته و فیلمبرداری را جان کوکیلون بر عهده داشته است. خلاصه داستان: زمانی که این دو مرد رفیق و همراه در جرم بودند، حالا پت گرت به مأمور قانون تبدیل شده و مأموریتش نابود کردن بیلی کید است. گرت که برای اربابان مزرعه‌دار کار می‌کند، مأمور می‌شود تا دوست سابقش را دستگیر یا از پای درآورد و همه‌چیز به رویارویی نهایی در قلعه سامنر منتهی می‌شود. پکین‌پا در بهترین حالات شاعرانه و مرثیه‌وار خود این دوران مرگِ غرب وحشی را به تصویر می‌کشد. روایت فیلم کند و آرام است، به بازیگران زمان کافی می‌دهد تا شخصیت‌ها به‌تدریج و با جزییات باز شوند؛ تغییرات جریانات طمع و منافع اقتصادی که به خشونت می‌انجامند به‌خوبی نشان داده می‌شود و پکین‌پا با کنایه نشان می‌دهد که «قهرمانان جدید» چندان بهتر از قانون‌شکنان هم نیستند. بیلی، هر چند ویژگی‌های غیراخلاقی‌ای دارد، اما به کدهای خود وفادار است و جذابیت جانبدارانه‌ای به عنوان یک یاغی دوست‌داشتنی پیدا می‌کند. فیلم سرشار از سکانس‌های به‌یادماندنی است که هر کدام می‌توانند در تاریخ وسترن جایگاهی داشته باشند: درگیری‌ای با حضور پیکنز و اورادو که پس‌آمد آن سرشار از احساس است و موسیقی «Knockin' on Heaven's Door» دیلن روی آن قرار می‌گیرد؛ دوئل ده‌قدمِ بیلی با بازی جک ایلام؛ و سکانس‌هایی که نمادها و لحظات دراماتیک قدرتمندی خلق می‌کنند. استفاده از برش‌های متقابل، تن‌های سپیا، و حرکت آهسته از ویژگی‌های بصری همیشگی پکین‌پا در این فیلم است. حتی ارجاعات مسیحی و صحنه‌های خود-انزجاری نیز بدون سستی اجرا شده‌اند. در عین حال فیلمی است که برخی آن را مایوس‌کننده و دارای ریتم کند می‌دانند. تولید فیلم گرفتار دخالت استودیوها و برش‌ها شد، پکین‌پا در آن زمان با مشکلات الکلی جدی دست‌وپنجه نرم می‌کرد و نسخه‌های مختلفی از فیلم منتشر شده است (نسخه سینمایی حدود ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه، نسخه بازسازی‌شدهٔ ۱۹۸۸ حدود ۲ ساعت و نسخه ویژهٔ ۲۰۰۵ حدود ۱ ساعت و ۵۵ دقیقه). برخی منتقدان معتقدند کنترل چندین سردبیر و حذف بخش‌هایی از فیلم به افتان و خیزان شدن روایت انجامید. همچنین موسیقی دیلن برای برخی تماشاگران یک‌بعدی و کم‌تحرک به نظر می‌آید و قادر نیست بار کامل فیلم را بر دوش بکشد، هرچند خودِ دیلن در اولین تجربهٔ بازیگری‌اش عملکرد قابل قبولی دارد. بازی‌ها چشمگیرند: کابرن با حضوری آرام و تهدیدآمیز نقش گرت را به‌خوبی ایفا می‌کند و کریستوفرسون بیلی را به‌عنوان یاغی‌ای خوش‌قیافه و بازیگوش نشان می‌دهد. بازیگران کهنسال و شناخته‌شدهٔ وسترن مانند چیل ویلز، جیسون راباردز و جک ایلام به تقویت شخصیت‌ها و اصالت محیط کمک کرده‌اند. فیلمبرداری کوکیلون منظره‌ها و بافت زمانهٔ تغییر یافتهٔ غرب را به زیبایی ثبت کرده است. نتیجه‌گیری: «پت گرت و بیلی کید» فیلمی غم‌آلود و شاعرانه از پکین‌پاست که برای مخاطبانی که از وسترن‌های آرام، تأمل‌آمیز و غمناک لذت می‌برند، بسیار جذاب خواهد بود. با این حال، برای تماشاگرانی که به وسترن‌های پرشتاب و داستان‌محور علاقه دارند، ریتم کند و برخی کاستی‌های روایت ممکن است آزاردهنده باشد. دیدگاه‌ها دربارهٔ کیفیت فیلم متناقض است—عده‌ای آن را از بهترین آثار پکین‌پا می‌دانند و برخی دیگر آن را اثری کم‌جان در کنار آثار هم‌عصر می‌خوانند—اما به‌هرحال فیلم از حیث بازی‌ها، تصویرپردازی و لحظات بصری و احساسی نکات برجسته‌ای دارد.