فیلم The Princess Diaries 2001

تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌بینم و توصیه‌اش می‌کنم. به نظر کلیشه‌ای می‌آید، اما واقعاً مطمئن نیستم که «تعجب — تو اشرافی هستی» را بتوان یک کلیشه دانست. ساختن یک کشور خیالی هم نوعی زیرکلیشه است. چیزی که مطمئناً کلیشه است همان مدل «از بدقواره تا زیبا» است؛ دختری دست‌پاچه و ساده را به زنی جذاب و دلنشین تبدیل می‌کنند. برخورد فرهنگ‌های آمریکا و «جنُوِویا» جذاب است...

تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌بینم و توصیه‌اش می‌کنم. به نظر کلیشه‌ای می‌آید، اما واقعاً مطمئن نیستم که «تعجب — تو اشرافی هستی» را بتوان یک کلیشه دانست. ساختن یک کشور خیالی هم نوعی زیرکلیشه است. چیزی که مطمئناً کلیشه است همان مدل «از بدقواره تا زیبا» است؛ دختری دست‌پاچه و ساده را به زنی جذاب و دلنشین تبدیل می‌کنند. برخورد فرهنگ‌های آمریکا و «جنُوِویا» جذاب است و بازگشت خانواده دل‌گرم‌کننده، اما تمام درام‌های مربوط به دختران دبیرستانی اغراق‌شده و خسته‌کننده‌اند. می‌فهمم این‌ها برای شکل‌دادن به شخصیت میا و ایجاد همدلی لازم است، اما راه‌های بهتری هم برای معرفی شخصیت وجود داشت. متأسفانه اگر این روند را سریع‌تر می‌کردند، چیزهای زیادی از دست می‌رفت؛ بنابراین تا حدی قابل درک است. هرچند فیلم چیز فوق‌العاده‌ای ارائه نمی‌دهد، اما از ابتدا تا انتها برابر و قابل‌اطمینان است. فیلم کمی کشدار است، اما «دفترچهٔ خاطرات یک شاهزاده‌خانم» عملاً فیلمی قابل‌قبول است. بدون شک ستارهٔ فیلم آن هاتاوی (میا) است؛ احتمالاً تنها شخصیتی که از این ساختهٔ ۲۰۰۱ به یاد خواهم داشت اوست. جولی اندروز (کلاریس) هم بازی خوبی دارد و هکتور الیزوندو (جو) نقش بسیار دوست‌داشتنی‌ای ایفا می‌کند. همچنین حضور خیلی کوتاه کارل ماکینِن، بازیگر شناخته‌شده، دیده می‌شود. در بعضی قسمت‌ها داستان کمی خسته‌کننده به‌نظر می‌رسید و چند شوخی بی‌مایه هم به آن کمکی نمی‌کرد. در فیلم‌های لایواکشن و غیرفانتزی همیشه برایم سخت است به مکان‌های خیالی مثل «جنُوِویا» باور پیدا کنم؛ این ایراد کوچکی از دید من است. با این حال پیام کلی فیلم را می‌پسندم و برایش ارزش قائلم. در مجموع، با وجود همه چیز، تماشای فیلم را تا حدودی لذت‌بخش یافتم؛ دلیل اصلی آن هاتاوی است و همچنین پیام اخلاقی داستان.