فیلم The Witches 2020

در این بازسازی تغییرات زیادی داده‌اند و فکر می‌کردم این تغییرات باعث ناراحتی من شود. بعد از حدود بیست دقیقه اما فهمیدم اشتباه می‌کردم؛ شروع فیلم ایده‌ای تازه داشت و به نظر می‌رسید چیز جدیدی را می‌بینیم. اما وقتی به هتل می‌رسیم و آن هَتِوی وارد صحنه می‌شود، همهٔ پتانسیل فیلم خفه می‌شود. اجرای هَتِوی آن‌قدر ضعیف است که هرگونه امیدی را از بین می‌برد....

در این بازسازی تغییرات زیادی داده‌اند و فکر می‌کردم این تغییرات باعث ناراحتی من شود. بعد از حدود بیست دقیقه اما فهمیدم اشتباه می‌کردم؛ شروع فیلم ایده‌ای تازه داشت و به نظر می‌رسید چیز جدیدی را می‌بینیم. اما وقتی به هتل می‌رسیم و آن هَتِوی وارد صحنه می‌شود، همهٔ پتانسیل فیلم خفه می‌شود. اجرای هَتِوی آن‌قدر ضعیف است که هرگونه امیدی را از بین می‌برد. اجرای آنجلیکا هیوستون در نسخهٔ اصلی را نگاه کنید تا تفاوت عظیمِ توانایی‌ها را ببینید؛ اجرای هَتِوی شبیه تقلیدی آماتور است. این اجرا بیشتر توهین‌آمیز به نظر می‌رسد تا ادای احترامی واقعی؛ او هیچ‌گونه تلاش یا روحیه‌ای در این نقش نشان نمی‌دهد. لهجه‌اش فاجعه است و حضور او تقریباً غیرقابل‌حس است. همچنین جلوه‌های بصری از همین ابتدا ارزان به نظر می‌رسند — واقعاً در دههٔ ۸۰ عروسک‌های بهتری داشتیم. همهٔ جادوگرها حالا لبخندی مانند جوکر و دندان‌هایی شبیه کوسه دارند؟ این می‌توانست فیلم خوبی باشد اما به‌خاطر اجرای بسیار ضعیف نقش منفی اصلی، استفادهٔ افراطی از افکت‌های ارزان، ریتم نامناسب، نبود نوآوری در نیمهٔ دوم و پایانی فاجعه‌بار، خراب شده است. تنها نکات مثبت فیلم اکتاویا اسپنسر و جاهزیر برونو هستند که نقش‌هایشان را به‌خوبی پر و به‌روز کرده‌اند. متأسفانه جاهزیر نیمی از فیلم را به‌صورت موشی با CGI ضعیف می‌گذراند و این‌که از آن پس تقریباً تمام بار فیلم روی دوش اکتاویا اسپنسر است، شبیه شوخی ناجوانمردانه‌ای است. توچی و کودی ایستویک نسبتاً خوب‌اند ولی شخصیت‌هایشان آن‌قدر بد نوشته و استفاده شده‌اند که عملاً کمکی نمی‌کنند. اضافه‌شدن یک موش سوم هم بی‌معنی است و در داستان تغییری ایجاد نمی‌کند. در نهایت این فیلم نسخه‌ای بسیار ضعیف‌تر از قبلی است: کمتر از داستان اصلی گفته‌اند، شخصیت‌ها کمتر پرداخته شده‌اند و جلوه‌ها از فیلمی که بیش از سی سال پیش ساخته شده هم ضعیف‌تر است. اگر ایدهٔ اصلی جدید و قابل‌قبولی اضافه می‌کردند شاید بخش‌هایی قابل اغماض بود، اما این‌بار صرفاً بازسازی‌ای بی‌مغز و بدون محتوای افزوده است. دیدن این همه اسم بزرگ در پروژه‌ای مثل این ناامیدکننده است. وقتی نام‌های رابرت زِمِکیس، گی‌یرمو دل‌تورو و آلفونسو کوارون را می‌شنوید، انتظار تصویری جذاب دارید. سه‌گانهٔ این نام‌ها همراه با آثار رولد دال می‌توانست چیزی واقعاً ویژه خلق کند، اما این اقتباس صرفاً بی‌صبغه و خنثی است. هرچه آن را با منبع و اقتباس‌های قبلی مقایسه می‌کنید، بیشتر احساس می‌شود که از هدف دور مانده و کم‌رنگ است. همین را می‌توان دربارهٔ فهرست ستاره‌هایی که با هدایت هَتِوی و اکتاویا اسپنسر دور هم جمع شده‌اند گفت؛ استنلی توچی هم نقش صاحب هتل را بازی می‌کند که قابل‌فراموش شدن است. این تیم واقعاً می‌توانست اثری منحصربه‌فرد بسازد، اما نتیجه این نیست. فیلم مناسبی برای خانواده است. پایانش غیرمنتظره است و انتخاب آن هَتِوی هم معمولاً انتخاب خوبی است. برخلاف چیزی که بسیاری فکر می‌کنند، من این فیلم را اثری نسبتاً قابل‌قبول برای خانواده دانستم. فوق‌العاده نیست اما به‌اندازهٔ کافی خوب است و من از تماشایش لذت بردم. داستان همانی است که از رولد دال انتظار دارید: کمی تاریک، اما خنده‌دار و در عین حال تابندهٔ لحظاتی روشن. طبیعتاً عده‌ای شکایت می‌کنند که فیلم بیش از حد تاریک است و مناسب کودکان نیست؛ اگر کسی از قبل با آثار رولد دال آشنا نیست و انتظار دیگری دارد، بهتر است فیلم دیگری را ببیند. فرزندان من حتی در سنین پایین‌تر هم با این فیلم مشکلی نداشتند، به شرطی که من کنارشان فیلم را تماشا می‌کردم — این همان چیزی است که به آن والدینی می‌گویند. شروع فیلم کمی کند جلوه می‌کند اما وقتی جادوگر اعظم و به‌ویژه سه موش وارد صحنه می‌شوند، اوضاع جذاب و خنده‌دار می‌شود. تنها چیزی که چندان دوست نداشتم، بازی اغراق‌شده و مضحک برخی جادوگرها بود، به‌خصوص جادوگر اعظم؛ اگر کمی از این افراط کاسته می‌شد شاید او ترسناک‌تر می‌نمود تا خنده‌دار و آزاردهنده. جلوه‌های ویژه در کل خوب بودند؛ موش‌ها کمی کارتونی‌اند اما برای این فیلم قابل‌پذیرش است. صحنه‌هایی که دهان جادوگر اعظم باز می‌شود و جنبه‌های «جادوگری» او را نشان می‌دهد، برایم جالب بود. گروهی از مدافعان حقوق افراد دارای تفاوت‌های اندامی، از جمله شناگر پارالمپیک بریتانیایی اِمی مارِن، اعتراض کردند که فیلم ممکن است سوگیری علیه افرادی با اختلالات اندامی را تقویت کند. به نظرم این واکنش‌ها اغراق‌آمیز است؛ این یک اثر تخیلی و فیلمی خانوادگی دربارهٔ جادوگرهاست و نشان‌دادن ویژگی‌های غیرعادی مثل چروک‌های زیاد، دندان‌های نیش و چیزهایی از این دست بخشی از ساختار تصویرسازی جادوگرهاست. اگر چنین اعتراضاتی همیشه پیروز شوند، بسیاری از کتاب‌ها و فیلم‌های ارزشمند دیگر هرگز ساخته نخواهند شد. در کل من از یک ساعت و چهل و پنج دقیقه‌ای که صرف تماشای این فیلم کردم لذت بردم. فیلمی کاملاً سرگرم‌کننده و بسیار بهتر از انتظارم بعد از خواندن برخی نقدها بود. بازی آن هَتِوی در نقش جادوگر اعظم را دوست داشتم؛ او خود را کاملاً در نقش انداخت. این فیلم چندان مختص کودکان نیست چون کمی تاریک است، اما قطعاً ارزش دیدن دارد.