فیلم The Devil’s Brigade 1968

گردان شیطان (The Devil’s Brigade) فیلم «گردان شیطان» به کارگردانی اندرو وی. مک‌لاکلن و فیلمنامه‌شده توسط ویلیام رابرتز است؛ اقتباسی از کتابی به همین نام نوشته رابرت اچ. ادلمن و جورج والتون. در این فیلم ویلیام هولدن، کلیف رابرتسون، وینس ادواردز، هری کری، کلود اکینز، اندرو پراین، ریچارد جیکل، جک واتسون و جرمی اسلیت به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر از الکس نورت و فیلم‌برداری از...

گردان شیطان (The Devil’s Brigade) فیلم «گردان شیطان» به کارگردانی اندرو وی. مک‌لاکلن و فیلمنامه‌شده توسط ویلیام رابرتز است؛ اقتباسی از کتابی به همین نام نوشته رابرت اچ. ادلمن و جورج والتون. در این فیلم ویلیام هولدن، کلیف رابرتسون، وینس ادواردز، هری کری، کلود اکینز، اندرو پراین، ریچارد جیکل، جک واتسون و جرمی اسلیت به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر از الکس نورت و فیلم‌برداری از ویلیام اچ. کلاتیِر است. فیلم بر اساس افراد و رویدادهای واقعی ساخته شده و روند تشکیل واحد ویژه شماره یک (معروف به «گردان شیطان»)، آموزش‌های آن‌ها و مأموریت‌شان برای تصرف مونته لا دیفنسا، دژ نازی‌ها در کمپین ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم را دنبال می‌کند. در تاریخ فیلم‌های جنگی، جریانی پدید آمد که قهرمان‌های سنتی صادق جای خود را به ضدقهرمانان خشن داد؛ افرادی ناکام، خلافکار یا ولگرد که در مأموریت‌هایی شرکت می‌کنند تا شانس رستگاری یا کسب شرافتی از طریق مرگ را به دست آورند. اوج این قالب را می‌توان در «دوازده یاغی» اثر رابرت آلدریچ (1967) دانست. «گردان شیطان» که یک سال بعد ساخته شد، از نظر شباهت با «دوازده یاغی» قابل توجه است، اما بر خلاف فیلم آلدریچ بر اساس واقعیت است (و رمان «گردان شیطان» در 1966 منتشر شده بود). مک‌لاکلن از فرمول آزموده‌شده‌ای پیروی می‌کند: گردآوری مردانی از پس‌زمینه‌های مختلف که باید به‌عنوان یک نیروی رزمی متحد شوند. درگیری‌ها و شک و تردیدها به‌سرعت پدیدار می‌شود—در اینجا به شکل پیوستن یک واحد نخبه از کانادا به یک گروهان آمریکایی ولگرد. آموزش‌ها سخت و رقابت‌های مردان برای نشان‌دادن برتری ادامه دارد تا آن لحظه جادویی که آن‌ها به هم می‌پیوندند و درمی‌یابند درواقع می‌توانند با هم کار کنند. در «گردان شیطان» این وفاق از صحنه‌ای اغراق‌آمیز اما سرگرم‌کننده نشأت می‌گیرد که در آن آمریکایی‌ها و کانادایی‌ها با کارگران چوب و پلیس نظامی درگیر می‌شوند—صحنه‌ای که باعث می‌شود سرگرد رابرت فردریک (با بازی هولدن) به‌شدت به آن‌ها افتخار کند. او از آن نوع فرماندهان «غیرمتعارف» است. در فیلم ضربات مشت به اندازه شوخی‌ها پرشمار است، کنایه‌ها تند و پزِ مردانگی پابرجاست. فردریک با مقامات درگیر می‌شود، نیروهایش باید خود را ثابت کنند و سپس نوبت مأموریت بزرگ می‌رسد؛ جایی که زمان قهرمانی است و می‌دانیم همه از این آتش‌بازی جان سالم به در نخواهند برد. بازی بازیگران مناسب است؛ با این‌که در چنین فیلم‌های گروهی بسیاری از شخصیت‌ها فرصت پرداخت کامل ندارند، اما نقش‌آفرینی چهره‌های اصلی تأثیرگذار است. موسیقی نورت پرجنب‌وجوش و دلپذیر است و ترکیب تم‌های ملی به‌خوبی شنیده می‌شود. فیلم‌برداری کلاتیِر در لوکیشن‌های یوتا و لاتزیو جلوه‌ای چشمگیر به تصویر می‌بخشد و مک‌لاکلن—که اغلب برای برخی آثارش مورد انتقاد بوده—در دو سکانس پایانی اکشن کار قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. این فیلم نوآوری زیادی ندارد، اما در چارچوب همان فرمول فیلم‌های جنگی، با اطمینان آتش را روشن نگه می‌دارد. امتیاز: ۷.۵/۱۰ نکته شخصی از یک بینندگان: من اهل ویندسور، انتاریوی کانادا هستم و این فیلم برایم اهمیت ویژه‌ای دارد، چون هنوز بازماندگانی از «گردان شیطان» واقعی در قید حیات‌اند. دیدن این فیلم بسیار لذت‌بخش و شادکننده بود. به‌گرمی به دوستداران فیلم‌های جنگی توصیه می‌کنم؛ شوخ‌طبعی‌اش به‌حدی است که دوست‌داشتنی به‌نظر می‌رسد نه آزاردهنده. این فیلم می‌تواند همراه مناسبی برای نمایش دوگانه با آثاری هم‌فضا مانند «Three Kings» یا «Kelly’s Heroes» باشد.