فیلم Stromboli 1950

اینگرید برگمن در نقش «کارین» که می‌خواهد از قحطی و تنگدستی پس از جنگ بگریزد، سر از زندگی جوان ایتالیاییِ «آنتونیو» (ماریو ویتاله) درمی‌آورد و به خانهٔ نسبتاً بی‌روح او در حوالی آتشفشانِ هم‌نام نقل‌مکان می‌کند. اما وقتی آنجا می‌رسد، با کسالت، روزمرگی و سختی‌های زندگی در روستای او دست‌وپنجه نرم می‌کند — روستایی که خود نیز از پیامدهای پایدار جنگ تازه‌پایان‌ یافته رنج می‌برد...

اینگرید برگمن در نقش «کارین» که می‌خواهد از قحطی و تنگدستی پس از جنگ بگریزد، سر از زندگی جوان ایتالیاییِ «آنتونیو» (ماریو ویتاله) درمی‌آورد و به خانهٔ نسبتاً بی‌روح او در حوالی آتشفشانِ هم‌نام نقل‌مکان می‌کند. اما وقتی آنجا می‌رسد، با کسالت، روزمرگی و سختی‌های زندگی در روستای او دست‌وپنجه نرم می‌کند — روستایی که خود نیز از پیامدهای پایدار جنگ تازه‌پایان‌ یافته رنج می‌برد و عملاً خالی از سکنه شده است. معلوم می‌شود شوهر جدیدش هم آن‌قدر که انتظار داشت جذاب نیست؛ مردی تا حدی خشن و زمخت است. اولین توصیه‌ام این است که حتماً نسخهٔ اصلی فیلم را با زیرنویس (در صورت نیاز) ببینید — این کار به اصل‌اندگی فیلم بسیار می‌افزاید و عجیب اینکه همین، مهم‌ترین نکتهٔ مثبت فیلم است. ریتم فیلم به اندازهٔ زندگی‌ای که در جزیره نشان می‌دهد گرفته و یکنواخت است؛ داستان کند پیش می‌رود و رسیدن به پایانی که روی پرده می‌بینیم، دست‌کم بیش از نود دقیقه طول می‌کشد. همان‌طور که از روسلینی انتظار می‌رود، فیلم وقار و شکوه خاصی دارد و تلخیِ محیط آتشفشانی در خلق فضای اثر مؤثر است، ولی فیلم عمدتاً گفت‌وگو‌محور و چندان شاد و دل‌چسب نیست.