فیلم Days of Being Wild 1990

می‌توان یادی (لزلی چونگ) خوش‌قیافه و دلربا را کمی عاشق‌پیشه دانست. او با ظاهر و جذابیتش از زندگی عبور می‌کند و تنها به خود می‌اندیشد. اما زندگی ایده‌آلش ناگهان مختل می‌شود، وقتی مادرِ الکلی و روسپیِ او، ربکا (ربکا پان)، در مستی به او می‌گوید که در واقع مادرش نیست. زمین از زیر پایش کشیده می‌شود و او وارد سفری خودتخریبگرانه می‌شود تا بفهمد مادر...

می‌توان یادی (لزلی چونگ) خوش‌قیافه و دلربا را کمی عاشق‌پیشه دانست. او با ظاهر و جذابیتش از زندگی عبور می‌کند و تنها به خود می‌اندیشد. اما زندگی ایده‌آلش ناگهان مختل می‌شود، وقتی مادرِ الکلی و روسپیِ او، ربکا (ربکا پان)، در مستی به او می‌گوید که در واقع مادرش نیست. زمین از زیر پایش کشیده می‌شود و او وارد سفری خودتخریبگرانه می‌شود تا بفهمد مادر واقعی‌اش کیست. پس از رابطه اولیه با سو لی‌ژن (مگی چونگ)، یادی وارد رابطه‌ای با رقصنده‌ای به نام میمی (کارینا لاو) می‌شود، اما به هدف اصلی‌اش نزدیک‌تر نمی‌گردد. تنها وقتی ربکا تصمیم می‌گیرد با معشوق جدیدش برای زندگی تازه‌ای برود، یادی را به فیلیپین می‌فرستد، جایی که پاسخ او آن‌جاست. در این میان سو لی‌ژن بار دیگر تنها می‌ماند، پس از آن‌که دوست‌پسرش تصمیم می‌گیرد شغل پلیسی را رها کند و دریانورد شود. آیا احتمال آشتی این دو وجود دارد؟ فیلم قطعاً جنبه‌ای اپیزودیک—حتی شبیه سریال‌های آبکی—دارد. شخصیت اصلی ناخوشایند و صریحاً خودخواه است که به دلایل خودش به دنبال حقیقت شخصی‌اش می‌گردد، اما انصافاً کارگردان و فیلمنامه‌نویسان موفق می‌شوند اثر را از سطحی‌نگری زرد بالاتر ببرند و به‌تدریج شخصیت‌ها را چنان پرورش دهند که تا حدی با آن‌ها همدلی کنیم. ظاهرهای فریبنده همه‌جا حضور دارند؛ حقیقت، صداقت و اعتماد نزدیک‌اند اما در سایه‌ها پنهان شده‌اند—و استفاده از فضای تاریک و بارانی هنگ‌کنگ، مکان‌های زیادی برای پنهان شدن این‌ها فراهم می‌آورد تا بعدها کشف شوند. این فیلم از آثار مورد علاقه من از وانگ کاروَی نیست—کمی قابل پیش‌بینی است—اما با این حال او در نود دقیقه محتوای زیادی می‌گنجاند و بازیگران عملکرد خوبی ارائه می‌دهند، به‌ویژه مگی چونگ. من از تماشای آن لذت بردم.