فیلم Red Tails 2012

باید بگویم از این فیلم کمی ناامید شدم. حس می‌کنم فیلم به‌طرز قابل‌توجهی متوسط و بیش‌ازحد «هالیوودی» است. نکات مثبت فیلم، صحنه‌های پروازی و جلوه‌های ویژه‌اند؛ دیدنی و نسبتاً خوب اجرا شده‌اند، اما عملاً همین‌هاست که لذت تماشای فیلم را می‌سازند. بخش زیادی از فیلم واقع‌گرایانه نیست. برای مثال، توپ‌های ضدهوایی آلمان اغلب عملاً بی‌تأثیر نشان داده می‌شوند. همچنین صحنه‌ای هست که یک P-51 تنها با مسلسل...

باید بگویم از این فیلم کمی ناامید شدم. حس می‌کنم فیلم به‌طرز قابل‌توجهی متوسط و بیش‌ازحد «هالیوودی» است. نکات مثبت فیلم، صحنه‌های پروازی و جلوه‌های ویژه‌اند؛ دیدنی و نسبتاً خوب اجرا شده‌اند، اما عملاً همین‌هاست که لذت تماشای فیلم را می‌سازند. بخش زیادی از فیلم واقع‌گرایانه نیست. برای مثال، توپ‌های ضدهوایی آلمان اغلب عملاً بی‌تأثیر نشان داده می‌شوند. همچنین صحنه‌ای هست که یک P-51 تنها با مسلسل در دو عبور کوتاه یک ناو جنگی آلمانی مسلح را از کار می‌اندازد که اصلاً واقعی به نظر نمی‌رسد. بسیاری از سکانس‌ها حال‌وهوایی شبیه یک درام کلیشه‌ای هالیوودی دارند. برخی خلبانان رفتارهای ناپخته‌ای نشان می‌دهند که در واقعیت خیلی زود سرنگون‌شان می‌کرد. موضوعات مربوط به الکل و خط عاشقانه انگار صرفاً برای جلب مخاطب سریال‌پسند آمریکایی به فیلم اضافه شده‌اند. کل فیلم سطحی است و اگر بودجه و جلوه‌های ویژه نبود، می‌توانست به‌راحتی یک فیلم تلویزیونی باشد. در بیشتر زمان فیلم خمیازه می‌کشیدم و تنها وقتی سکانس‌های پروازی شروع می‌شد بیدار می‌شدم تا جلوه‌های ویژه را ببینم. من این فیلم را مدتی پس از دیدن فیلم «تاسکیگی ایرمن» از HBO دیدم که تقریباً همه را تحت تأثیر قرار داد؛ بازی‌ها در آن عالی بودند و داستان جذاب و گیرا داشت. بنابراین نقد من تاحدی جانبدارانه است. در مقایسه با فیلم اوریجینال HBO، «رد تِیلز» جلوه‌های ویژه بهتری دارد، اما تقریباً همین است. داستان ضعیف‌تر است، فیلمنامه ضعیف‌تر است و بازی‌ها نیز کیفیت کمتری دارند. تاریخ‌پردازی نیز از آن فیلم ضعیف‌تر است، هرچند من تا حدی به آزادی هنری سازندگان اغماض می‌کنم. این فیلم به‌جای پرداختن به داستان واقعی تاسکیگی ایرمنز، داستانی عاشقانه تعریف می‌کند و درام را با جلوه‌های ویژه جایگزین کرده است. بهتر است به جای این فیلم، نسخه HBO دههٔ ۹۰ را ببینید.