فیلم Chicago 2002

هشدار: ممکن است بخش‌هایی از توضیحات شامل اسپویلر باشد. چیکاگو (2002) — خلاصه و نقد در تهرانِ جاز: دو زن جوان، ولما کلی (کاترین زتا-جونز) و راکسی هارت (رنه زلوِیگر)، به جرم قتل معشوقان‌شان در سلول اعدام قرار می‌گیرند و تلاش می‌کنند با کمک وکیل چرب‌زبان و فریب‌کار بیلی فلین (ریچارد گیر) و جلب توجه رسانه‌ها، از طناب دار نجات پیدا کنند. جان سی. ریلی نقش شوهر...

هشدار: ممکن است بخش‌هایی از توضیحات شامل اسپویلر باشد. چیکاگو (2002) — خلاصه و نقد در تهرانِ جاز: دو زن جوان، ولما کلی (کاترین زتا-جونز) و راکسی هارت (رنه زلوِیگر)، به جرم قتل معشوقان‌شان در سلول اعدام قرار می‌گیرند و تلاش می‌کنند با کمک وکیل چرب‌زبان و فریب‌کار بیلی فلین (ریچارد گیر) و جلب توجه رسانه‌ها، از طناب دار نجات پیدا کنند. جان سی. ریلی نقش شوهر ساده‌دل راکسی را بازی می‌کند و کوئین لطیفاه در نقش رئیس زندان (ماما مورتون) ظاهر می‌شود. اجرای چندین شماره موسیقی در ذهن راکسی می‌گذرد؛ به‌جز افتتاحیه پرانرژی «All That Jazz» و صحنهٔ پایانی که هر دو شخصیت اصلی در آن حضور دارند. پس‌زمینه تاریخی فیلم بر پایهٔ نمایش‌نامهٔ موریندالاس واتکینز ساخته شده که خود از ماجرای واقعی دو زن—بولاه آنان و بلوا گارتنر—الهام گرفته است؛ پرونده‌هایی که در دههٔ 1920 در شیکاگو سروصدا به پا کردند و در زمان خود جنجال‌برانگیز و پر از مسائل جنسی و خشونت بودند. واتکینز که در آن زمان خبرنگار شیکاگو تریبون بود، نقدی تند به اخلاق عمومی آن دوره نوشت و شخصیت خبرنگار مِری سان‌شاین در فیلم به نوعی نمایندهٔ اوست. اجراها و کارگردانی راب مارشال (کارگردان) توانسته بازیگرانی که لزوماً انتخابِ بدیهی برای این اثر نیستند را تبدیل به یک مثلث جذاب کند. زتا-جونز ترکیبی از جذابیت کلاسیک و سکسیّت کنترل‌شده دارد، زلوِیگر نقش معصومیتی نامطمئن را بازی می‌کند و گیر با وجود شخصیتِ مکار، کاریزماتیک و مناسب برای نقشِ یک وکیلِ ریاکار است. کوئین لطیفاه در نقشی مکمل و بسیار تأثیرگذار ظاهر می‌شود و جان سی. ریلی نیز به فضای فیلم کمک می‌کند. سبک، موسیقی و طراحی فیلم شاید از نظر فیلم‌نامه کمی سبک و گاه پالوده شده به نظر برسد، اما تمام قوتش در ظاهر و اجراهای موزیکال است. طراحی صحنه و لباس‌ها ترکیبی از المان‌های دههٔ 1920 و جلوه‌های شیک‌ترِ مدرن است که به سبک بصری غالب کمک می‌کند. ترانه‌ها و اجراها—از جمله «All That Jazz»، «Funny Honey» و «Razzle Dazzle»—به‌خوبی کرئوشن و اجرا شده‌اند. بعضی از قطعات خلاقانه مثل صحنهٔ عروسکی و بخش‌های رقص تپ هم برجسته‌اند. نظر کلی چیکاگو فیلمی است که با لایه‌های طنز تلخ و انتقادی خود، فساد رسانه‌ای و دادرسی را به سخره می‌گیرد؛ برای انجام این کار ناچار به نمایش جنبه‌های «سِلیز» ماجرا هم هست که دقیقاً هدفِ نمایش و نمایشنامهٔ اصلی هم بوده است. اگر از موسیقی‌های موزیکالِ فریبنده و طراحی‌های صحنهٔ چشم‌نواز لذت می‌برید، این فیلم احتمالاً برایتان جذاب خواهد بود. مدت زمان فیلم حدود 1 ساعت و 53 دقیقه است. ارزیابی نهایی: فیلم سرگرم‌کننده و خوش‌ساختی‌ست با اجراهای قوی و طراحی بصری برجسته که ارزش دیدن دارد.