انیمیشن Atlantis: The Lost Empire 2001

عالی است. سال‌ها درباره «آتلانتیس: امپراتوری گمشده» چیزهای زیادی شنیده بودم و حالا بالاخره می‌توانم درک کنم که چرا این فیلم محبوب است. واقعاً خوب است. بخش مورد علاقه من انیمیشن آن است که فوق‌العاده است، به‌ویژه در بخش‌های اول و دوم با جزئیات بسیار زیاد. شخصیت‌ها جالب هستند و داستان نیز جذاب است. مایکل جی. فاکس در نقش میلو عالی عمل کرده است و در این...

عالی است. سال‌ها درباره «آتلانتیس: امپراتوری گمشده» چیزهای زیادی شنیده بودم و حالا بالاخره می‌توانم درک کنم که چرا این فیلم محبوب است. واقعاً خوب است. بخش مورد علاقه من انیمیشن آن است که فوق‌العاده است، به‌ویژه در بخش‌های اول و دوم با جزئیات بسیار زیاد. شخصیت‌ها جالب هستند و داستان نیز جذاب است. مایکل جی. فاکس در نقش میلو عالی عمل کرده است و در این نقش اصلی فوق‌العاده است. واقعاً هیچ یک از دیگر صداها به اندازه او به یاد ماندنی نیستند، اما این همیشه چیز بدی نیست - به‌ویژه در این فیلم. هیچ اجرای فردی بزرگی غیر از فاکس وجود ندارد، اما همه آنها به خوبی با یکدیگر تعامل دارند. داستان بسیار جالب است و به‌خوبی با موسیقی فوق‌العاده جیمز نیوتن هاوارد زنده شده است. این فیلم در میان انیمیشن‌های مورد علاقه دیزنی من نیست، اما قطعاً فاصله زیادی هم ندارد. این یک تجربه سرگرم‌کننده است که اگر هنوز آن را ندیده‌اید، توصیه می‌کنم خودتان ببینید. ما با تماشای تخریب شهر افسانه‌ای آغاز می‌کنیم و سپس به چند هزار سال بعد می‌رویم تا با "میلو" آشنا شویم - جوانی نسبتاً خجالتی که پدربزرگش به شدت به رازهای قاره گمشده علاقه‌مند بود. میلیاردری به نام "پرستون ویت‌مور" او را برای یک اکتشاف خطرناک استخدام می‌کند تا حقیقت را پیدا کند - بنابراین با یک زیردریایی و یک تیم که می‌دانید نقشه دیگری دارند، به راه می‌افتند. چهل دقیقه اول این ماجرای طولانی بیشتر به یادآورنده آثار ژول ورن است که صرفاً به معرفی شخصیت‌ها و کمی شوخی‌های مرزی می‌گذرد و وقتی فیلم به اوج خود نزدیک می‌شود، من احساس خستگی می‌کردم. مایکل جی. فاکس به عنوان جوان، مقداری شخصیت به فیلم می‌بخشد و جیمز گارنر نیز به‌خوبی نقش "رورک" غیرقابل اعتماد را ایفا می‌کند، اما این موارد نمی‌توانند به اندازه کافی سرعت را به این انیمیشن باکیفیت اما بی‌خود بدهند. سبک هنری، هرچند رنگارنگ، به وضوح کامپیوتری است. انیمیشن‌ها عمق یا بافت ندارند و همراه با داستانی واقعاً متوسط، این فیلم را در نوعی حالت بلاتکلیفی دیزنی قرار می‌دهد. قطعاً به اندازه برخی از آثار ده سال پیش بد نیست، اما هنوز هم تولیدی صنعتی است که از نظر تخیل و هرگونه ویژگی سنتی که این استودیو قبلاً ارائه می‌داد، کمبود دارد. تماشای آن قابل قبول است، اما به راحتی فراموش می‌شود.