فیلم Uptown Girls 2003

بسیار فراتر از یک کمدی-رمانتیک سطحی مخصوص دختران. اکران‌شده در 2003 و به کارگردانی بواز یاکین، "Uptown Girls" یک درام-کمدی با رنگ و بوی رمانتیک است که درباره مالی (بریتانی مورفی)، دختر ۲۲ سالهٔ خوش‌گذران و شادابی است که ناگهان ثروت به ارث رسیده‌اش را از دست می‌دهد و مجبور می‌شود به‌عنوان پرستار بچه برای دختری خونسرد و وسواسی به نام ری (داکوتا فنینگ) کار کند....

بسیار فراتر از یک کمدی-رمانتیک سطحی مخصوص دختران. اکران‌شده در 2003 و به کارگردانی بواز یاکین، "Uptown Girls" یک درام-کمدی با رنگ و بوی رمانتیک است که درباره مالی (بریتانی مورفی)، دختر ۲۲ سالهٔ خوش‌گذران و شادابی است که ناگهان ثروت به ارث رسیده‌اش را از دست می‌دهد و مجبور می‌شود به‌عنوان پرستار بچه برای دختری خونسرد و وسواسی به نام ری (داکوتا فنینگ) کار کند. هدر لاکلیر نقش مادر دور از ارتباط ری را بازی می‌کند که در صنعت موسیقی مدیر است و جسی اسپنسر نقش یک نوازندهٔ خوش‌قیافه را دارد که قرارداد می‌بندد. مارلی شلتون و دونالد فیزون هم نقش دوستان مالی را ایفا می‌کنند. پردهٔ اول برایم چندان تأثیرگذار نبود، اما از نیمهٔ فیلم به بعد صحنه‌ای باعث شد بلند بخندم و تا پایان چهار بار دیگر هم خنده‌ام گرفت. مهم‌تر اینکه فیلم سرشار از خوراک فکری و روحی باکیفیت است. هم مالی و هم ری، هر دو آدم‌هایی آسیب‌دیده‌اند که با غم‌شان به شیوه‌های متضاد کنار می‌آیند و هرکدام آنچه دیگری برای شفا و رهایی از آشفتگی‌اش نیاز دارد را در خود دارند. "Uptown Girls" جسورانه نشان می‌دهد که داروها نمی‌توانند انسان را درمان یا کامل نجات دهند؛ بهترین کاری که می‌توانند بکنند کمک به کنار آمدن است و اغلب عوارض جانبی ذهنی و جسمی هم دارند. متأسفانه شش سال پس از انتشار فیلم، بریتانی مورفی به‌طور تلخی در اثر ایست قلبی ناشی از مصرف ناخواستهٔ بیش‌دوز از ترکیبی از داروهای بدون نسخه و تجویزی که گمان می‌رود برای درمان یک عفونت تنفسی مصرف شده بود، درگذشت؛ او تنها ۳۲ سال داشت. فیلم به بلوغ و دست‌یابی به موفقیت واقعی از طریق دو مسیر تشویق می‌کند: اول شناسایی و بهره‌گیری از «ارتباطات طلایی» (بعد از همه، هیچ‌کس به تنهایی به جایی نمی‌رسد) و دوم تشخیص و پرورش توانایی‌های ویژهٔ خود. بهتر است فیلم را ببینید، از آن لذت ببرید و خودتان نکات ارزشمندش را استخراج کنید. مدت زمان فیلم یک ساعت و سی‌و‌دو دقیقه است و در نیویورک سیتی (منهتن و بروکلین، با بخش‌های استودیویی در کوئینز) فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه را جولیا دال، مو اوگ‌رودنیک و لیسا دیویدویتز بر اساس داستانی از آلیسون جیکوبز نوشته‌اند. نمره: B+