انیمیشن Shaun the Sheep Movie 2015

از دست دادن چیزی که دوستش دارید به شما ارزشش را می‌فهماند. دلیل اصلی رفتن من به شبکه نیک فقط دیدن «شان، گوسفند» بود. این برنامه بین بزرگسالان هم طرفدار داشت و بین همه رده‌های سنی محبوب بود. به‌عنوان یک طرفدار سریال، مدت زیادی منتظر نسخه‌ی فیلمی آن بودم. ملاقات با فیلم برایم هیجان‌انگیز بود و طبیعتاً کاملاً از آن لذت بردم. وقتی روایت را یکی...

از دست دادن چیزی که دوستش دارید به شما ارزشش را می‌فهماند. دلیل اصلی رفتن من به شبکه نیک فقط دیدن «شان، گوسفند» بود. این برنامه بین بزرگسالان هم طرفدار داشت و بین همه رده‌های سنی محبوب بود. به‌عنوان یک طرفدار سریال، مدت زیادی منتظر نسخه‌ی فیلمی آن بودم. ملاقات با فیلم برایم هیجان‌انگیز بود و طبیعتاً کاملاً از آن لذت بردم. وقتی روایت را یکی از شخصیت‌های عالی مثل شان برعهده دارد، تقریباً غیرممکن است از فیلم یا سریال ناامید شوی. پوسترهای تبلیغاتی هم کنجکاوی بیشتری ایجاد کردند و از فیلم‌های مشهور هالیوودی مثل «بوی‌هود»، «وایلد»، «بِردمن» و چند تای دیگر الگو گرفته بودند. استاپ‌موشن فرایندی بسیار دشوار و از نظر برخی قدیمی در عرصه‌ی انیمیشن است، اما همچنان خیلی‌ها آن را دوست دارند. هر سال معمولاً فقط یکی دو تا از این آثار اکران می‌شود، گاهی هیچ‌کدام. جنبه‌های فنی به‌روزرسانی شده‌اند، از جمله استفاده از بلواسکرین برای پس‌زمینه‌ها و جلوه‌های ویژه‌ی دیگر. سختی کار پابرجاست اما کیفیت‌ها بهتر شده است. در روزگار پیش از CGI، این روش سهم قابل‌توجهی در فیلم‌های لایو-اکشن داشت. وقتی چنین فیلمی می‌بینیم، محصول در تک‌تک فِریم‌ها بینش واقعی هنرمند و نویسنده را آشکار می‌کند؛ هر جزئیات و هر گوشه‌ای دِر‌باره داستان حرف می‌زند. سریال به‌خاطر کوتاهی و شیرینی‌اش خیلی خوب بود. فیلم‌ساز هم قصد داشت همان جادوی تلویزیون را خلق کند؛ فیلمی کمتر از ۸۰ دقیقه با داستان خوب و چند شخصیت جدید. از آنجا که ماجراجویی گسترده‌تر شده، لازم بود یک ضدقهرمان اضافه شود. شان و یارانش از طویله بیرون می‌زنند تا کشاورز گمشده‌شان را پیدا کنند. سفر به سوی شهر بزرگ آغاز می‌شود و فیلم مخاطره‌ها و خطرهای این مأموریت را نشان می‌دهد. آن‌ها از مراحل زیادی عبور می‌کنند تا مأموریتشان را به انجام برسانند و تنها در سه‌ربع آخر نتیجه‌گیری با یک صحنه‌ی تعقیبِ هیجان‌انگیز آشکار می‌شود. برخلاف سریال، فیلم کاملاً صرفاً بانشاط نیست؛ احساساتی هم درونش هست و من از نمایش آن احساسات شگفت‌زده شدم. رابطه‌ای شبیه کودکی بین شان و دوستان و صاحبشان وجود دارد که غیرمنتظره اما دیدنی بود. می‌دانیم شان شخص کنجکاوی است، همیشه می‌خواهد یاد بگیرد و چیزهای جدید را امتحان کند؛ وقتی مجبور می‌شود تصمیمی غیرمنتظره بگیرد، همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود و ماجراجویی بازیگوشانه در سرزمینی ناآشنا شروع می‌شود. همچنین چون گفتگوها کم یا عملاً حذف شده‌اند، فیلم برای همه قابل‌فهم است و مانعی زبانی ندارد. یک فیلم واقعی خانوادگی است که از پدربزرگ و مادربزرگ تا نوه‌ها می‌توانند با هم از آن لذت ببرند. تقریباً یک شاهکار است و لحظات زیادی دارد که خود را در آن غرق کنی. برای طرفداران قطعاً جشن است. به‌طور قطع این فیلم شانس راه‌یابی به فهرست نهایی اسکار ۲۰۱۶ را دارد و اگر نرسد برای آن مراسم شرم‌آور خواهد بود؛ اما برای پیروزی باید دید «دایناسور خوب» چه‌قدر موفق خواهد بود. در هر صورت این فیلم کوچک و دوست‌داشتنی را از دست ندهید. ۸٫۵/۱۰ --- من وقتی بچه بودم واقعاً طرفدار «شان، گوسفند» نبودم و این فیلم را هم به اندازه‌ای که اگر طرفدار می‌بودم از آن لذت می‌بردم دوست نداشتم. احتمالاً همان مشکلی را با این فیلم داشتم که با «مینیون‌ها» داشتم: ایده‌ی بدی نیست، اما مدت زمان زیاد برای محتوای کم. «شان، گوسفند» ایده‌ی فوق‌العاده‌ای است اما لذت‌بخش‌تر است وقتی در هفت دقیقه عرضه شود تا در ۸۵ دقیقه. فکر می‌کنم ضرب‌آهنگِ داستان برای مدت زمانی که داشت خیلی کند بود و همچنین احساس کردم قبلاً چیزی شبیهش را دیده‌ام چون داستان واقعاً چندان نو نبود و شوخی‌ها هم به‌حد لازم خنده‌دار نبودند. حتی بچه‌های پنج‌ساله هم از این نوع جوک‌ها خسته شده‌اند. شخصاً از بخش «احساسی» فیلم بیشتر لذت بردم تا بخش «طنزش». از سوی دیگر، انیمیشن و موسیقی متن را واقعاً دوست داشتم که حقیقتاً درخشان بودند و یکی از دلایلی بودند که انرژی داشتم فیلم را تا آخر ببینم — بدون آن‌ها احتمالاً بی‌خیالش می‌شدم. برای من، پانزده دقیقه‌ی آخر بهترین بخش فیلم بود. ایده خوب بود اما باید رویش بیشتر کار می‌کردند. --- «فیلم شان، گوسفند» یک فیلم بلند مشتق از یک سریال تلویزیونی مشتق از «والاس و گرومیت: شلوار اشتباه» است. با همان تیمی که «عصبانیت مرغ» (Chicken Run) و «والاس و گرومیت» را ساخته‌اند، وعده‌های زیادی می‌داد. فیلم توسط شرکت تولیدی آردمن ساخته شده و از همین رو سبکِ خوشایندِ استاپ‌موشن را دارد. این روش «کلاسیک» در دنیای مدرن پُر از تصاویر رایانه‌ای و جلوه‌های سه‌بعدی تازگی می‌آورد. در این فیلم عملاً هیچ دیالوگی وجود ندارد و تماشای آن شبیه دیدن کارتونی قدیمی مثل «تام و جری» است. اشاره‌های ظریفی هم به برنامه‌ها و فیلم‌هایی مثل «برکینگ بد»، «هانیبال» و «تاکسی‌درایور» شده که گاهی والدین را هم سرگرم می‌کند. داستان خیلی قابل‌فهم است چون صورت‌های شخصیت‌ها بسیار گویا هستند و کارگردانی هم به‌گونه‌ای است که، به‌عنوان فیلمی کودکانه، ساده و جهانی می‌مانَد. در کل، «فیلم شان، گوسفند» فیلم خوبی برای کودکان است. شخصیت‌ها خیلی بامزه‌اند و انیمیشن بسیار سرگرم‌کننده است. اما برخلاف آثار پیشین این شرکت، برای گروه‌های سنی دیگر چیز زیادی ارائه نمی‌دهد. با این حال، فیلمی بی‌آزار و لذت‌بخش است. ۳ ستاره --- «شان، گوسفند؛ فیلم» نسبتاً خوب است. بخش استاپ‌موشن فیلم طبق انتظار درخشان است، اما چیزی که بیش از همه من را تحت‌تأثیر قرار داد طنز آن است — نه خنده‌دار به‌معنای قهقهه‌آور، اما شوخی‌های زیادی دارد که سرگرم‌کننده‌اند. همچنین حال‌وهوای نسبتاً دوست‌داشتنی‌ای در آن هست. من چند قسمت از سریال را وقتی بچه بودم دیده بودم و خوشم می‌آمد، پس حس می‌کردم این را هم دوست خواهم داشت. --- از همان مرغ بیچاره‌ای که اول سعی می‌کند داخل قاب بماند، این ماجراجویی کمدی پر از طنزهای ظریف و جزئی است که داستان سرگرم‌کننده‌ای را تکمیل می‌کنند: شان تصمیم می‌گیرد از مزرعه یک روز مرخصی بگیرد. او و گله‌اش در مزرعه بازیگوشی می‌کنند که ناگهان فاجعه رخ می‌دهد. کاراوان کشاورز از جا باز می‌شود و به‌سرعت به‌عنوان یک موشکِ خطرناک به‌طرف شهر بزرگ می‌تازد — و شان کاری از پیش نمی‌برد! او ناچار می‌شود سوار اتوبوس شود و آن را دنبال کند. او پنهانی سوار می‌شود و به ایستگاه می‌رسد، اما آنجا مأمور کنترل حیوانات/آفات یعنی «ترامپر» بیدار است! شاید خودش بتواند از دست او فرار کند، اما وقتی اتوبوس بعدی با همه‌ی دوستانش می‌رسد، حالا به همان اندازه که پیدا کردن کشاورز اهمیت دارد، فرار از دستگیری هم ضروری می‌شود. در این میان، آن مرد فقیر در بخش بیمارستان بدون کمترین سرنخی از اینکه چه کسی یا کجاست بستری است! حالا آن‌ها باید از تمام زیرکی‌شان و مجموعه‌ای از پوشش‌ها — حتی یکی کمی تحریک‌آمیز — استفاده کنند تا همه را سالم به خانه برگردانند. آنچه در پی می‌آید مجموعه‌ای از موقعیت‌های واقعاً خنده‌دار است با کمک «بیتزر» سگ که آن‌ها را یاری می‌کند تا دوباره به صاحبشان برسند و سعی کنند حافظه‌اش را بیدار کنند — ترجیحاً قبل از اینکه تب آرایش مو به‌طور کامل او را بگیرد. سطح انیمیشن آردمن همیشه عالی است اما گاهی با فیلمنامه‌های بلند مشکل دارند. در اینجا این مشکل نیست. این اثر سینمایی هوشمندانه‌ای است با اتفاقات زیاد، کمی اسلپ‌استیک و پیامی تقریباً خانوادگی درباره مراقبت از یکدیگر. دیالوگ خیلی کمی دارد و بیشتر بر شخصیت‌ها و تخیل ما واگذار شده که به‌نظرم خوب جواب داده است. شک ندارم شان به‌این‌زودی‌ها باز هم مرخصی نگیرد!