فیلم Case 39 2009

دور از دسترس کودکان. «کیس ۳۹» به کارگردانی کریستین آلورت و نویسندگی ری رایت است. در این فیلم رنی زلوگر، جادل فرلند، یان مک‌شین و بردلی کوپر حضور دارند. موسیقی اثر میشل بریتش و فیلم‌برداری توسط هاگن بودانسکی انجام شده است. این فیلم یکی دیگر از مجموعه فیلم‌های مربوط به کودکان شیطانی/آسیب‌زننده است که چند سالی روی میز مانده بود و در نهایت حوالی سال ۲۰۰۹ اکران...

دور از دسترس کودکان. «کیس ۳۹» به کارگردانی کریستین آلورت و نویسندگی ری رایت است. در این فیلم رنی زلوگر، جادل فرلند، یان مک‌شین و بردلی کوپر حضور دارند. موسیقی اثر میشل بریتش و فیلم‌برداری توسط هاگن بودانسکی انجام شده است. این فیلم یکی دیگر از مجموعه فیلم‌های مربوط به کودکان شیطانی/آسیب‌زننده است که چند سالی روی میز مانده بود و در نهایت حوالی سال ۲۰۰۹ اکران شد. با اینکه نقدهای زیادی علیه آن منتشر شد، خوشبختانه می‌توان گفت هرچند اثر کلاسیک و بدفهمیده‌ای نیست، ولی در چارچوب این زیرژانر ترسناک عملکرد قابل قبولی دارد. خلاصه داستان: رنی زلوگر نقش اِمیلی جنکینز، مددکار اجتماعی را بازی می‌کند که پس از نجات لیلی سالیوان از والدین دیوانه‌وارش، او را موقتاً به سرپرستی می‌پذیرد و خیلی زود از این تصمیم پشیمان می‌شود. آلورت با شیب بیشتری به سمت عناصر ماوراءالطبیعه می‌رود، اما همچنان از فرمول آشنا فیلم‌های کودک دیوانه پیروی می‌کند. لیلیت (اسم نه چندان پنهانی!) آرام و دلنشین وارد دنیای اِمیلی و اطرافیانش می‌شود و سپس بالطبع اتفاقات بد شروع می‌شود. آلورت در نیمهٔ اول کار به‌خوبی زمینه‌چینی می‌کند و سپس با ولع آشوب‌های شیطانی را رها می‌کند؛ جادل فرلند در نقش لیلی اجرای نگران‌کننده و درخشانی دارد. شوک‌ها و شکنجه‌های روانی با دقت ساخته شده‌اند و همهٔ این‌ها به یک پایان نسبتاً دیوانه‌وار و پرشتاب می‌رسد. فیلم نزدیک به دو ساعت است که کمی طولانی به‌نظر می‌رسد، گاهی احمقانه است و کلیشه‌هایی دارد. با این حال صحنه‌های درخشان، بازی بسیار قوی کودک و عامل سرگرم‌کنندهٔ ترس و تعلیق، فیلم را کمی بالاتر از حد متوسط قرار می‌دهد. امتیاز: 6/10 «فقط کارت را انجام بده! فکر نکن بالاتر از آن بروی، مثل اینکه می‌توانی ناجی باشی!» فیلم ظاهراً یک تریلر به‌نظر می‌رسد؛ داستانی پرتعلیق که خوب توسعه یافته و برای مدت طولانی تعلیق را حفظ می‌کند. اگرچه پیچش بزرگ و شوکه‌کننده‌ای ندارد، اما یک حقیقت فاش‌شده هست که شک‌هایمان را روشن می‌کند. از آنجا که بسیاری از خط داستانی‌ها شبیه «اورفان» است — فیلمی که چند ماه قبل آمده بود — این اثر نیز تمی مشابه دارد، اما در قالب یک هراس واقعی قرار می‌گیرد، نه آن نوع «ترس‌نمایی» شبیه «اورفان». کلیت داستان بر یک راز بزرگ متکی است که در بخش نهایی فاش می‌شود. من فیلم‌های زیادی دربارهٔ سوءاستفاده از کودکان دیده‌ام؛ این فیلم با همان تم شروع می‌شود ولی در پایان پردهٔ اول مسیرش را عوض می‌کند. وقتی مددکار اجتماعی، اِمیلی، متوجه می‌شود لیلیت ده‌ساله توسط والدینش مورد آزار قرار گرفته، او را از خانواده‌اش جدا می‌کند و والدین دستگیر می‌شوند. بعداً اِمیلی لیلیت را به فرزندی می‌پذیرد، اما به‌زودی وقایع عجیبی در اطراف او رخ می‌دهد که باعث می‌شود لیلیت مظنون شود، هرچند شواهد کافی برای اثبات نیست. کشف حقیقت اولویت اول اِمیلی می‌شود و راه‌حل او ما را به بخش پایانی می‌برد. رنی زلوگر را در آثار اخیر زیاد ندیده‌ام؛ او در این فیلم خیلی خوب به‌نظر می‌رسد. جادل فرلند هم به‌خوبی در نقش دختربچه ظاهر شده که مهم‌ترین نقش فیلم است. بردلی کوپر نقش کوچکی دارد. به‌نظر من فیلم مناسبی است اما موضوع تازه‌ای ارائه نمی‌دهد، صرفاً با بازیگری نو و اجرای متفاوت توسعه یافته است. اگر طرفدار پروپاقرص فیلم‌های ترسناک هستید، احتمالاً این فیلم شما را ناامید کند، چون بخش‌های صرفاً ترسناک کمرنگ‌تر و تعلیق پررنگ‌تر شده‌اند. همچنین بسیاری از صحنه‌ها و حتی پایانی قابل پیش‌بینی‌اند. درنتیجه، جمع‌بندی من این است که تماشای قابل‌قبولی است. امتیاز: 6.5/10