فیلم Life 2015

روزهای نخست جیمز دین در دنیای سینما فیلم بر پایهٔ داستان واقعی یک ستارهٔ جوان هالیوود ساخته شده، به‌خصوص به دوران آغازین حرفهٔ بازیگری او می‌پردازد. در دههٔ ۵۰ میلادی، وقتی یک خبرنگار عکاس به‌دنبال فرصتی برای پیشرفت است، سرانجام پرونده‌ای دربارهٔ جیمز دین تهیه می‌کند. مرد اول داستان در ابتدا از او بیزار است، اما بعدها با انجام مصاحبه موافقت می‌کند و داستان حول زمانِ...

روزهای نخست جیمز دین در دنیای سینما فیلم بر پایهٔ داستان واقعی یک ستارهٔ جوان هالیوود ساخته شده، به‌خصوص به دوران آغازین حرفهٔ بازیگری او می‌پردازد. در دههٔ ۵۰ میلادی، وقتی یک خبرنگار عکاس به‌دنبال فرصتی برای پیشرفت است، سرانجام پرونده‌ای دربارهٔ جیمز دین تهیه می‌کند. مرد اول داستان در ابتدا از او بیزار است، اما بعدها با انجام مصاحبه موافقت می‌کند و داستان حول زمانِ با هم سپری‌شدهٔ آن‌ها شکل می‌گیرد. داستان ساده است، اما فیلم طولانی و خسته‌کننده است. نه الهام‌بخش است و نه آزاردهنده؛ بیشتر شبیه زندگی هر آدم عادی اطراف ما به‌نظر می‌رسد که از یکنواختی رنج می‌برد. شخصیتِ جیمز دین در فیلم نسبتاً سرد و گوشه‌گیر نشان داده شده و روایتِ فیلم از آنچه که باید جذاب باشد، بسیار بی‌رمق است. اگر از طرفداران جیمز دین و آثارش هستید و کنجکاوید دربارهٔ او بیشتر بدانید، شاید از این فیلم خوش‌تان بیاید. اما برای من این بیوگرافی فقط معمولی بود—نه لذت بردم و نه متنفر شدم. ممکن است پس از دیدن فیلم‌های معدود او نظرم تغییر کند، اما تا آن زمان برداشت فعلی‌ام همین است. نقد دیگر: شاید مشاوران حقوقی تصمیم گرفته‌اند که ساخت بیوگرافی از سال‌های پایانی زندگی جیمز دین ریسک‌ناک باشد، پس فیلم بر دوره‌ای نسبتاً کم‌اهمیت و نه‌چندان جالب از زندگی او متمرکز شده است. بازی‌ها هم چندان درخشان نیستند و نتیجه چیزی است کمابیش خواب‌آور. دن دِهاان در نقش ستارهٔ مرموز جوان حاضر است که کارگردان تحسین‌شده، نیکلاس ری (با بازی پیتر لوکاس)، او را برای نقشی که ممکن است آیندهٔ او را رقم بزند در نظر دارد—اگر رئیس استودیو، سم گولدوین (با بازی بن کینگزلی)، موافقت کند؛ اما انتظارِ طولانی برای دین عصبی‌کننده است. در همین حال، در سطحی مشابه از دوران حرفه‌ای، عکاس جوان مجله، دنیس استاک (با بازی رابرت پتینسون)، سردبیر خود (جویل اجرتون) را متقاعد می‌کند که یک گزارش تصویری دربارهٔ این بازیگر نوظهور ایدهٔ خوبی است. هر دو مرد بار روانی خود را دارند، شاید همین بارها بتواند آن‌ها را به هم نزدیک کند، دوست کند یا حتی به هم اعتماد کنند؟ با این حال، عکس‌های سیاه‌وسفیدِ مشهور و حال‌وهوامدارِ جیمز دین—که او را با سیگار در دست نشان می‌دهند—در پایان فیلم می‌آیند و انگار تنها بخشِ ارزشمند اثر هستند؛ بقیهٔ فیلم گفت‌وگو‌محور و کم‌رمق است و بین دو بازیگری که هیچ شیمی قابل‌توجهی با هم ندارند کش‌دار شده است. تقریباً دو ساعت طول می‌کشد و تقریباً هیچ چیز جدیدی دربارهٔ دین به ما نمی‌گوید، و نمایش می‌دهد وقتی پتینسون قرار نیست فقط زینت چشم باشد، بازیگری متوسط است. فیلم نه دربارهٔ زندگی است و نه دربارهٔ عمق؛ بیشتر دربارهٔ کمبودِ هر چیزِ جالبی است. امتیاز: ۵/۱۰