فیلم Honey, I Blew Up the Kid 1992

در واقع، فیلم 'Honey, I Blew Up the Kid' صرفاً ادامه‌ای معکوس از فیلم اول است، اما هنوز هم به طور رضایت‌بخشی سرگرم‌کننده است. این فیلم به اندازه نسخه اصلی جالب نیست، زیرا در نسخه اول موقعیت‌های کمدی فراوانی وجود داشت، در حالی که اینجا تنها تفاوت برجسته، وجود یک نوزاد غول‌پیکر است. به همین دلیل، وقایع به سمت انتها کمی کشدار می‌شوند. با این حال،...

در واقع، فیلم 'Honey, I Blew Up the Kid' صرفاً ادامه‌ای معکوس از فیلم اول است، اما هنوز هم به طور رضایت‌بخشی سرگرم‌کننده است. این فیلم به اندازه نسخه اصلی جالب نیست، زیرا در نسخه اول موقعیت‌های کمدی فراوانی وجود داشت، در حالی که اینجا تنها تفاوت برجسته، وجود یک نوزاد غول‌پیکر است. به همین دلیل، وقایع به سمت انتها کمی کشدار می‌شوند. با این حال، من خودم از تماشای آن لذت بردم، هرچند که به صورت جزئی. چند لحظه خنده‌دار وجود داشت و فیلم برخی موقعیت‌های جالب با کودک بزرگ ایجاد می‌کند. ریک مورنایس تنها بازیگری است که ارزش صحبت کردن دارد. او نه عملکرد فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد و نه چیزی نزدیک به آن، اما همچنان - مانند تولید سال 1989 - بهترین بخش فیلم باقی می‌ماند. من انتظار داشتم که فیلم بد باشد، اما در حقیقت وضعیت آن بد نیست - نمی‌توان به طور جدی به آن نگاه کرد، کاملاً کودکانه است. مطمئنم که تماشاگران جوان از آن لذت خواهند برد. آخرین بار ماشین علمی "سزالینسکی" (ریک مورنایس) توانسته بود بچه‌هایشان را به اندازه مورچه‌ها کوچک کند، اما این بار دستگاه او می‌تواند یک سیب را به اندازه یک بوییک کند! این موضوع زمانی ثابت می‌شود که نزدیک یک نفر باشد و یک بارش الکتریکی رخ دهد - که این برای "آدام" (دنیل شالیکار)، فرزند شیطان‌صفتشان که به ارتفاع 100 فوت می‌رسد و با یک خرس بزرگ در خیابان‌ها جولان می‌دهد، چیز خوبی نیست و باعث ایجاد هرج و مرج کمدی می‌شود. چگونه می‌توانند او را به حالت طبیعی برگردانند قبل از اینکه چراغ‌های وگاس او را جذب کنند و هرج و مرج بیشتری ایجاد شود؟ به نظر می‌رسد نگاه کردن به دنیا از چشم یک کودک کوچک نسبتاً سرگرم‌کننده است - همه چیز روشن و رنگارنگ و جذاب به نظر می‌رسد - اما اجرای این فیلم به شدت یادآور فیلم‌های گودزیلا در دهه 1960 است که با شوخی‌های به شدت تصنعی و اجراهای خجالت‌آور از برخی بازیگران و تلاش‌های جدی برای جلوگیری از تبدیل شدن آن به یک کمدی لوده به نظر می‌رسد. مورنایس در فیلم قبلی به خوبی به عنوان یک آدم geek خانوادگی عمل می‌کرد، اما اینجا تلاش‌های او برای خوشحال کردن به طور تقریباً ناامیدکننده‌ای است. رؤسای او، خانواده‌اش، ما... به نظرم این ژانر زمانی بهترین کارکرد را دارد که چیزی طبیعی در آن وجود داشته باشد، ما می‌خندیم یا لبخند می‌زنیم چون می‌خواهیم، نه اینکه کارگردان لحظات مناسبی را گذاشته باشد که کسی در کنار صحنه تخته‌ای را بالا نگه دارد. مطمئن نیستم که این فیلم واقعاً ارزش دنباله‌دار بودن داشته باشد، اما به نظر می‌رسد این تلاش ضعیفی باشد و لطفاً اجازه دهید "وین" از هرگونه گجت دور باشد.