فیلم Meek’s Cutoff 2010

من او را ملامت می‌کنم که گفت که این کار را کرده است. Meek's Cutoff را کلی ریچاردت کارگردانی و جاناتان ریموند نوشته است. در آن میشل ویلیامز، بروس گرینوود، ویل پتون، پول دانو، شیرلی هندرسون، نیل هاف، زوئی کازان و تامی نلسون بازی دارند. موسیقی اثر از جف گریس و فیلم‌برداری از کریس بلاولِت است. داستان بر پایهٔ یک حادثه تاریخی در مسیر اورگن در...

من او را ملامت می‌کنم که گفت که این کار را کرده است. Meek's Cutoff را کلی ریچاردت کارگردانی و جاناتان ریموند نوشته است. در آن میشل ویلیامز، بروس گرینوود، ویل پتون، پول دانو، شیرلی هندرسون، نیل هاف، زوئی کازان و تامی نلسون بازی دارند. موسیقی اثر از جف گریس و فیلم‌برداری از کریس بلاولِت است. داستان بر پایهٔ یک حادثه تاریخی در مسیر اورگن در سال 1845 است: راهنمای مرزی، استیفن میک (گرینوود)، گروه کوچکی از مهاجران را در جست‌وجوی مراتع بهتر هدایت می‌کند. آنچه قرار بود دو هفته طول بکشد، اکنون به پنج هفته کشیده و مهاجران احساس وحشتناکی دارند که میک گم شده است. با نداشتن پایانی برای سفر، کمبود غذا و آب و فرسایش جسم و روح در برابر طبیعت، گروه کم‌کم از هم فرو می‌پاشد. کسانی که با آثار کلی ریچاردت مثل Old Joy یا Wendy & Lucy آشنا هستند، از همین ابتدا می‌دانند Meek's Cutoff قرار نیست وسترن سنتی باشد. ریچاردت که معمولاً به‌عنوان کارگردانی کم‌حرف و مینیمالیست شناخته می‌شود، وسترن را به ساده‌ترین شکل ممکن بازخوانی کرده و فیلمی زیبا از نظر تصویری ساخته که به سختی‌های جسمی و روانی سه خانواده در مسیر اورگن می‌پردازد. فیلم از هفت دقیقهٔ اول بدون دیالوگ آغاز می‌شود و نخستین صدایی که می‌شنویم صدای کودکی است که «درخت زندگی» را می‌خواند؛ لحن فیلم از همان ابتدا مشخص است. ما خود باید جاهای خالی را پر کنیم، اما واضح است که گروه در مشکل است: چهره‌ها خسته، ترسیده و تا آستانهٔ ناامیدی است. از آن پس دیالوگ‌ها به‌قدرِ سرزمین خشکی که عبور می‌کنند اندک است؛ ارابه‌ها کند پیش می‌روند و فیلم نیز با همان ریتم کند ادامه می‌یابد. همه‌چیز حول شخصیت‌ها و واکنش‌هایشان به موقعیت‌هاست؛ نه از نرمش خبری هست و نه از دستکاریِ احساسات — فیلم صادق، بی‌پرده و بی‌مراعات است. این وسترنی متفاوت است؛ شخصیت‌ها در چشم‌اندازی خشک و آفتاب‌سوخته حک شده‌اند، هیچ رمانتیسیسمی در کار نیست، فقط آشفتگی عاطفی. انگار گروه در برزخ‌اند و با تمام وجود تلاش می‌کنند به «درخت زندگی» در آن سوی مانع برسند. فیلم در نسبت تصویر 1.33 گرفته شده که شخصیت‌ها را جلو و مرکز قاب قرار می‌دهد، و به‌ویژه زنان را در کانون توجه می‌نشاند؛ زن‌ها هستهٔ Meek's Cutoff را تشکیل می‌دهند. یکی از لحظات ماندگار فیلم وقتی است که مردها از زنان فاصله می‌گیرند و زنان از دور شاهد تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز مردان‌اند—زنان در همان حال آخرین نشانه‌های تمدن را در دست دارند. این صحنه بسیار گویا است در حالی که عملاً کار خاصی انجام نمی‌دهد؛ ویژگی‌ای که Meek's Cutoff از آن تغذیه می‌کند. بازی‌ها بسیار قوی است و ویلیامز، پتون و گرینوود در رأس قرار دارند. این بازیگران نقش‌هایشان را کاملاً درآورده‌اند و به فیلم باورپذیری می‌دهند، باورپذیری‌ای که با پالت زرد و قهوه‌ای بلاولِت تکمیل شده است. موسیقی جف گریس هم کمّی است اما در فیلمی که بیشتر با گفت‌وگوهای آرام یا صداهای طبیعی چرخ‌ها و برخورد لیوان‌های قلع سروکار دارد، بسیار گویاست. فیلم جزئیات را با دقت نشان می‌دهد و کارگردان از ما می‌خواهد نه‌تنها آن جزئیات را بررسی کنیم، بلکه بخشی از آن‌ها باشیم. این اثر تاکنون بسیار جنجال‌برانگیز بوده که کاملاً قابل فهم است، حتی برای کسی مانند من که شیفتهٔ آن شده است. جایی که عده‌ای، سکون و کش‌دار بودن فیلم را می‌بینند، دیگران سفری پرمایه و انسانی را می‌یابند. فارغ از اینکه فیلم برای تماشاگر چگونه عمل کند، آن برای طرفداران جدی وسترن اثری است که باید ببینند و قضاوت کنند. امتیاز: 9/10 می‌توانم بفهمم چرا تماشاگر معمولی آمریکایی این فیلم را «مزخرف» می‌داند؛ این فیلم با نوعی از توجه کوتاه‌مدت فرهنگی آمریکایی سازگار نیست. اگر دنبال وسترنی پر از اکشن و دست‌کم چند درگیری مسلحانه هستید، این فیلم برای شما نیست. حتی اگر از آن خوانندگان مجله‌هایی مثل Cosmo هستید که انتظارِ خوراکِ ایمنِ هالیوودی‌ای شبیه Power of the Dog را داشتید، باید قیدش بزنید. این به‌هیچ‌وجه یک وسترن معمولی نیست. این شاهکار، در واقع درامی روان‌شناختی و فشرده است که در سطحی عمیق و غیرکلامی جریان دارد. هیچ‌چیزی توضیح داده نمی‌شود؛ قرار است فیلم را تماشا کنید و در بخشی دورافتاده از مغز آن را بفهمید. ریتمی لاک‌پشتی و قاب‌های باز و خالی، حس تنهایی و فقدان امید را همان‌گونه که شخصیت‌ها تجربه می‌کنند القا می‌کند. واکنش‌های شخصیت‌ها به فشارهای آشکار، فراتر از جذاب است — من مجذوب آن شدم.