فیلم Sixteen Candles 1984

من تا به حال دختری را به دست نیاورده‌ام. من آدمِ اَکت نیستم. امروز تولد شانزده‌سالگی سامانتا بیکر است، اما خانواده‌اش آن‌قدر درگیر ازدواج قریب‌الوقوع خواهرش شده‌اند که کاملاً روز بزرگِ سام را فراموش کرده‌اند. علاوه بر این، او دل‌باختهٔ جیک رایان؛ خوش‌تیپ مدرسه است که ظاهراً حتی از وجود او خبر ندارد. با این حال، تِد یکم‌سالِ اولی که به او لقب «غرغرو/خوره» داده‌اند، هر...

من تا به حال دختری را به دست نیاورده‌ام. من آدمِ اَکت نیستم. امروز تولد شانزده‌سالگی سامانتا بیکر است، اما خانواده‌اش آن‌قدر درگیر ازدواج قریب‌الوقوع خواهرش شده‌اند که کاملاً روز بزرگِ سام را فراموش کرده‌اند. علاوه بر این، او دل‌باختهٔ جیک رایان؛ خوش‌تیپ مدرسه است که ظاهراً حتی از وجود او خبر ندارد. با این حال، تِد یکم‌سالِ اولی که به او لقب «غرغرو/خوره» داده‌اند، هر فرصت را برای شهوت‌ریختن به سمت او غنیمت می‌شمارد. شانزده سالگی شاید آن‌طور که فکر می‌کنیم، چندان هم شیرین نباشد. جان هیوز با این فیلم بلندِ اولش، نشانگر راهی را که بعدها در پرداختن به اضطراب‌های نوجوانی و داستان‌های بلوغ طی خواهد کرد، مشخص می‌کند. با حضور بازیگران محبوب هیوز مانند مولی رین‌والد (سام) و آنتونی مایکل هال (تِد)، «شانزده شمع» از بیرون سبک و سرگرم‌کننده است اما درونش هم محتوا و زیرکی دارد. این فیلم آن‌قدر با شخصیت‌هایش انس گرفته که می‌توان از ساده‌انگاری‌هایش چشم‌پوشی کرد؛ هیوز در درک شخصیت‌ها استاد بود. حتی وقتی اجزای ثابت کمدی‌های نوجوانانه (رقص، مهمانی، بوس‌وبغل و غیره) را مرور می‌کنیم، او با روایت و زبان قابل‌باور از افتادن در دام کلیشه‌ها جلوگیری می‌کند. بازیگران—به جز مایکل شوفلینگ (جیک) که نقش‌اش کمی کمرنگ است—پرنشاط و درگیرکننده‌اند. جان و جوآن کسک هم در نقش‌های مکمل حضور مؤثر دارند. در بخشی از فیلم یک خط داستانی دربارهٔ یک دانش‌آموز تبادلی آسیایی وجود دارد که برخی آن را کلیشه‌ای و توهین‌آمیز خوانده‌اند، اما این نظر بی‌مورد است؛ گِدِ واتانابه نقش را طوری اجرا می‌کند که سرگرم‌کننده و بی‌خطر به نظر برسد. موسیقی متن پرانرژی و هماهنگ با داستان است (یکی دیگر از توانایی‌های هیوز) و آثاری از گروه‌هایی مثل The Specials، The Revillos، Billy Idol، The Stray Cats و The Thompson Twins در آن شنیده می‌شوند. تصویربرداری در اِوانستونِ ایلینوی نیز به فضا و حس کلی فیلم عمق می‌بخشد. فیلم تنها برای نوستالژی‌بازان دههٔ ۸۰ نیست؛ برای هر کسی که زمانی شانزده سال داشته و احساساتش در نوسان بوده، تماشایی است. امتیاز: ۷/۱۰ --- کمدی-رمانتیک بسیار خوش‌ساخت و بامزه‌ای است که از نظر من از نظر طنز به سبک «اتفاقی برای فریس بیفتد» (Ferris Bueller's Day Off) جان هیوز نزدیک‌تر است، در مقایسه با آثاری مثل «باشگاه صبحانه» (The Breakfast Club) و «زیبا در صورتی» (Pretty in Pink) که لحن جدی‌تری دارند. این اولین‌بار بود که این فیلم را می‌دیدم و با اینکه هنوز The Breakfast Club و Ferris Bueller را بالاتر می‌دانم، این هم فیلمِ خوب دیگری از هیوز در دههٔ ۸۰ است و مانند آن‌ها هنوز هم به‌خوبی کار می‌کند. امتیاز: ۴.۰/۵