فیلم All of Us Strangers 2023

All of Us Strangers بدون شک اثری بسیار احساسی و تا حدی ویران‌کننده است. اندرو هیگ با دیالوگ‌هایی به‌یادماندنی، قدرتمند و تأمل‌برانگیز به تروماهای کودکی و پروسهٔ پیچیدهٔ سوگواری شخصیت اصلی می‌پردازد؛ دیالوگ‌هایی که به‌خوبی توسط تمام بازیگران اجرا شده‌اند، به‌ویژه اندرو اسکات. موسیقی پس‌زمینهٔ اِمیلی لویناز-فاروچ فضایی ملانکولیک و مناسب برای روایت سنگین و دل‌شکن فراهم می‌آورد، و ترانه‌هایی که در فاز پایانی فیلم...

All of Us Strangers بدون شک اثری بسیار احساسی و تا حدی ویران‌کننده است. اندرو هیگ با دیالوگ‌هایی به‌یادماندنی، قدرتمند و تأمل‌برانگیز به تروماهای کودکی و پروسهٔ پیچیدهٔ سوگواری شخصیت اصلی می‌پردازد؛ دیالوگ‌هایی که به‌خوبی توسط تمام بازیگران اجرا شده‌اند، به‌ویژه اندرو اسکات. موسیقی پس‌زمینهٔ اِمیلی لویناز-فاروچ فضایی ملانکولیک و مناسب برای روایت سنگین و دل‌شکن فراهم می‌آورد، و ترانه‌هایی که در فاز پایانی فیلم انتخاب شده‌اند یقیناً اشک‌های بسیاری را برمی‌انگیزند. فیلم گاهی تمرکز تماتیک خود را کم‌وبیش از دست می‌دهد و احتمالاً خیلی زود دوباره دیده نخواهد شد، اما فراموش شدن آن حتی بعیدتر است. امتیاز: B+ در فصلی از جوایز سینمایی که بیشتر آثار موفق نبوده‌اند، دیدن فیلمی که نه تنها به انتظارها پاسخ می‌دهد بلکه از آن فراتر می‌رود، دلگرم‌کننده است. آخرین اثرِ نویسنده-کارگردان اندرو هیگ چنین حالتی دارد: داستانی هم‌دلانه و دل‌شکن دربارهٔ عشق، بازاندیشی و بهبود روح که همگی در هم تنیده شده‌اند. اگر دربارهٔ فیلم خیلی توضیح بدهم، ناگزیر بخش‌هایی لو می‌رود، اما به‌طور کلی فیلم روایتی تأثیرگذار از مردی حدوداً سی‌ساله در لندن (با بازی اندرو اسکات) و رابطهٔ نوپای او با معشوقی مرموز (پال مسکال) ارائه می‌دهد؛ رابطه‌ای که تا حد زیادی تحت تأثیر پیوندهای گذشتهٔ شخصیت اصلی، به‌ویژه ارتباطش با والدینش (جیمی بل و کلر فوی) است. این فیلم به‌خاطر پایبندی‌اش به اصالت در فیلمنامه و بازی‌های برجستهٔ بازیگران، در تقریباً همهٔ جنبه‌ها نزدیک به کامل است؛ به‌ویژه اجرای درخشان کلر فوی که تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته است. اثر در جنبه‌های مختلف بیننده را غافلگیر می‌کند، انتظارات را به چالش می‌کشد و داستانی را روایت می‌کند که از تریلرش کاملاً مشخص نیست. نکتهٔ برجستهٔ دیگر این است که فیلم شخصیت‌های همجنس‌گرا دارد اما هویت جنسی آن‌ها محور اصلی داستان نیست؛ امری که این اثر را از بسیاری آثار هم‌ژانر متمایز می‌کند. انتخاب موسیقی حساسانه و فیلم‌برداری‌های تا حدی نوآورانه نیز به قوت فیلم می‌افزایند. اگر این فیلم تو را عمیقاً تحت‌تأثیر قرار ندهد، بهتر است بررسی کنی که آیا خونت یخ زده است یا نه. All of Us Strangers سزاوار هر ستایشی است که دریافت کند؛ از بهترین‌های سال است. «آدام» (اندرو اسکات) زندگی نسبتاً تنهایی در بالای یک برج در لندن دارد و برای نوشتن کتاب تازه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کند. ظاهراً قبلاً موفقیتی داشته، اما حالا بخش زیادی از وقتش را جلوی تلویزیون می‌گذراند و نسخه‌های ویدئوییِ برنامهٔ «Top of the Pops» را تماشا می‌کند. یک آژیر، او را به خیابان می‌کشاند و تنها ساکن دیگر ساختمان جدید را می‌بیند—کسی که برای تخلیه هم مراجعه نکرده بود. آن مرد دوباره بالا می‌آید، در را می‌زند، خود را «هری» (پال مسکال) معرفی می‌کند و یک نوشیدنی شبانه با «امکانات» پیشنهاد می‌دهد؛ آدام امتناع می‌کند. روز بعد او سوار قطار می‌شود، پیاده‌روی می‌کند و به‌نظر می‌رسد مردی را در پارک دنبال می‌کند؛ او را تا بیرون یک فروشگاه همراهی می‌کند و درمی‌یابیم آن مرد در واقع پدرش (جیمی بل) است که او را به خانه می‌برد تا با مادرش (کلر فوی) نوشیدنی بنوشند و با هم خاطره‌سازی کنند. آدام بازمی‌گردد و بار دیگر با هری برخورد می‌کند و کم‌کم حس می‌شود بین این دو مرد جاذبه‌ای خاموش اما قوی شکل می‌گیرد. در جریان یکی از همان گفت‌وگوهای مودبانهٔ قرار اول که ظاهراً دربارهٔ شناختن هم است ولی هر دو بی‌صبرانه می‌خواهند جلو بروند، چیزی تکان‌دهنده دربارهٔ والدین او آشکار می‌شود که کلاً مسیر داستان را بازتنظیم می‌کند. رابطهٔ این دو مرد به‌تدریج پیش می‌رود و ما بیشتر می‌فهمیم چه چیزی آدام را به زندگی کنونیِ درون‌گرا و منزوی‌اش کشانده است. در سطوح مختلف، فیلم دربارهٔ صمیمیت است—بین دو مرد، اما نیز بین او و والدینش و بین او و خودش—و سفری پراحساس را آغاز می‌کند که به مسائل هویت جنسی و فردی، نادانیِ تا حدی بی‌ضرر و حسرت می‌پردازد؛ نه فقط حسرتِ جسمی، بلکه حسرتِ روانی. گاهی یادآور فیلم کم‌پیچیده‌ترِ هیگ، «The Weekend» (2011)، است؛ چون دو مرد را در موقعیتی نزدیک هم قرار می‌دهد که یکدیگر را نمی‌شناسند، شخصیت‌های متفاوتی دارند و دیالوگ‌ها قابل‌باور و مرتبط‌اند. پایان‌بندی فیلم مدتی طول می‌کشد تا جا بیفتد—ظاهراً ناگهانی است اما در واقعیت به‌خوبی در می‌آید—و در نهایت همه چیز به‌طرز ناراحت‌کننده‌ای جور در می‌آید. من همیشه طرفدار جسارت جیمی بل بوده‌ام و او اینجا هم تأثیرگذار و احساسی بازی می‌کند؛ مسکال نیز در فرم خوبی است و تنوع بازیگری‌اش را نشان می‌دهد و در برابر اجرای کم‌لحنِ اسکات که شخصیتی معمایی دارد، مکمل مناسبی فراهم می‌آورد. فیلم ارزش دیدن دوباره را دارد و قطعاً آن رمانتیسیسم سطحیِ «پسر می‌بیند پسر» نیست که ممکن است انتظار داشته باشید. موسیقی متن هم خوب است—اجرای «The Power of Love» از فرانکی در صدای سینمایی بسیار تأثیرگذار به‌نظر می‌رسد. من همین الآن این فیلم را دیدم؛ خیلی خسته‌کننده بود، در برخی بخش‌ها آن را سریع رد کردم—ارزش وقت شما را ندارد.