فیلم Robin Hood 2010

این فیلم واقعاً آن چیزی نبود که انتظار داشتم. فکر می‌کردم خسته‌کننده خواهد بود، اما اینطور نشد. خوب، شاید کمی خسته‌کننده بود. نمی‌خواستم این فیلم را ببینم چون همه ما داستان رابین هود را می‌دانیم. اما وقتی آن را تماشا کردم، به خودم گفتم که این رابین هود نیست که من می‌شناسم. این یک برداشت متفاوت از رابین هود است. با این حال، نمی‌توانم از...

این فیلم واقعاً آن چیزی نبود که انتظار داشتم. فکر می‌کردم خسته‌کننده خواهد بود، اما اینطور نشد. خوب، شاید کمی خسته‌کننده بود. نمی‌خواستم این فیلم را ببینم چون همه ما داستان رابین هود را می‌دانیم. اما وقتی آن را تماشا کردم، به خودم گفتم که این رابین هود نیست که من می‌شناسم. این یک برداشت متفاوت از رابین هود است. با این حال، نمی‌توانم از این بگذرم که اگر جرارد باتلر نقش رابین را بازی می‌کرد، فیلم می‌توانست خیلی بهتر باشد. اما راسل کراو هم خوب عمل کرد. من طرفدار بزرگی از او نیستم. و کات بلانشت هم همیشه ترسناک است، البته نه به شکل بد. من فکر می‌کنم او سلبریتی‌ای است که بیشتر از همه از او می‌ترسم. شخصیت‌های او همیشه عالی بودند. فیلم خوب بود، هرچند که نمی‌توانم آن را فوق‌العاده بنامم. بخش‌های خسته‌کننده‌ای داشت که باعث می‌شد بخواهم چشمانم را برای مدتی ببندم. احساس می‌کردم فیلم برایم کمی طولانی است. خیلی درگیرش نبودم، هرچند که سرگرم‌کننده بود. مشکل ما اینجا یک مشکل خودخواهی است... و این باعث می‌شود که «شاهزاده دزدان» در مقایسه عالی به نظر برسد. اما باید صادق باشم، می‌توانم «شاهزاده دزدان» را بارها و بارها تماشا کنم. این یک فیلم سرگرم‌کننده است، به شرطی که فقط بخش‌های آلن ریکمن را ببینید. اما ریکمن بیشتر اوقات در فیلم به‌تنهایی عمل می‌کرد و می‌توانست کار خودش را انجام دهد... در حالی که فریمن در هر صحنه در مقابل کاستنر گیر کرده بود و به عنوان یک مرد سخاوتمند، از خودگذشتگی کرد و به کوین این فرصت را داد که حتی تلاشی برای بازی کردن نکند. اینجا دوباره چند بازیگر خوب و برخی از بازیگران شخصیت‌های باهوش داریم... و راسل کراو. مشکل من با بسیاری از فیلم‌های کراو این است که او به اندازه فریمن سخاوتمند نیست. او از بازیگران دیگر عقب نمی‌کشد تا آنها به کار خود ادامه دهند و فیلم موفق شود. کراو هر صحنه‌ای را به خود اختصاص می‌دهد و وقتی مستقیماً صحبت نمی‌کند، حرکات و کارهایی انجام می‌دهد تا توجه شما را به خود جلب کند و نه به سایر بازیگران. «استاد و فرمانده» به خاطر این موضوع آسیب دید. او احتمالاً از بازی در مقابل پاچینو در «درون» ترسیده بود، می‌توانم ببینم که بیل هم در «۳:۱۰ به یومای» به همین شکل پرخاشگر است... اما در «رابین هود»، کراو دوباره به ترفندهای قدیمی‌اش برگشته است. بنابراین دوباره شاهد نمایش راسل کراو هستید و این به سرعت خسته‌کننده می‌شود. قانون من، حداقل قانون من برای فیلم‌های کراو، ساده است: اگر به نظر برسد که او مجبور به تقسیم صحنه خواهد بود، فیلم عالی خواهد بود... اگر به نظر برسد که می‌تواند همه چیز را به خود اختصاص دهد، فیلم بد خواهد بود. «رابین هود» بد است.