فیلم Aguirre, the Wrath of God 1972

کشف‌گرانی اسپانیایی در دل آمازون به سوی مرگ و جنون می‌روند پس از فتح امپراتوری اینکا توسط پیسارو، سربازی اسپانیایی با خوی خودبزرگ‌بینی (با بازی کلاوس کینسکی) گروهی از کونکیستادورها را اوایل 1561 کار گذاشته و برای یافتن طلا و تسلط بیش‌تر، از دل رود آمازون پایین می‌روند. ورنر هرتسوگ در «Aguirre, the Wrath of God» (1972) به‌طور آزاد تاریخ‌نگاری‌شده‌ای از سفرهای گونزالو پیسارو و زیر‌دستش فرانسیسکو...

کشف‌گرانی اسپانیایی در دل آمازون به سوی مرگ و جنون می‌روند پس از فتح امپراتوری اینکا توسط پیسارو، سربازی اسپانیایی با خوی خودبزرگ‌بینی (با بازی کلاوس کینسکی) گروهی از کونکیستادورها را اوایل 1561 کار گذاشته و برای یافتن طلا و تسلط بیش‌تر، از دل رود آمازون پایین می‌روند. ورنر هرتسوگ در «Aguirre, the Wrath of God» (1972) به‌طور آزاد تاریخ‌نگاری‌شده‌ای از سفرهای گونزالو پیسارو و زیر‌دستش فرانسیسکو دِ اورِیانا در 1541 و نیز سفر شخصیت‌های محوری فیلم (آگیری، اورسوا، دون فرناندو، اینز و فلورس) در حوالی 1560 را در هم می‌تند؛ گروهی که از پرو راه افتادند تا اسطورهٔ شهر طلاییِ ال دورادو را بیابند. این فیلم بر فیلم‌های برجستهٔ بعدی مثل «Apocalypse Now» و «Black Robe» تأثیر گذاشته، اما «آگیری» هنوز هم برای کسانی که تابِ فضای نامتعارف و بی‌رحمیِ دورافتادهٔ جنگل را دارند، ضربه‌ای سهمگین دارد. فیلمی قطبی است؛ بعضی آن را دوست دارند و برخی متنفرند؛ من خودم در میانه‌ام. نکات قوتش روشن است: فیلم هنری، واقع‌گرایانه و دلهره‌آور است و لحظات به‌یادماندنی و قدرتمندی دارد—مثلاً صحنه‌هایی که شخصیت عنوانی با نگاهی تهدیدآمیز در کمین است. تصویربرداری نفس‌گیر است؛ از مناظر آغازین کوه‌های آند تا خشونت راهپیمایی‌شان روی فراش‌های لقِ قایق بادی با «کابینتِ توالت»‌شان—عکاسی به‌مرور دیوانگی را بر چهرهٔ مردان و سرسختی بی‌رحمِ طبیعت ثبت می‌کند. تماشاگر می‌تواند تقریباً قطرات عرق بر چهرهٔ آن‌ها را حس کند و شادی‌شان را وقتی آب تازه می‌یابند شریک شود؛ و این تصاویر تلاش می‌کنند مغز ما (و مغز او) را قانع کنند که شاید، فقط شاید، در پیچ بعدی امیدی باشد. کلاوس کینسکی درخشان است؛ مردی که در آغاز کنترل چندانی بر واقعیت نداشت و پس از ماه‌ها در جنگل تب‌زده، با ذخایری رو به پایان و مردانی که یکی‌یکی از دست می‌روند، باید از خود پرسید آیا اصلاً شانس پیدا کردن شهر طلایی را داشته یا اینکه اصلاً بازگشتنی بوده تا ما را خبر کند. اجرای کینسکی گاهی لرزاننده است؛ من هرگز او را دوست نداشتم—او یک درنده است—اما شاید احترامی هم شایسته‌اش باشد. در کنار همهٔ اینها، فیلم تا حدی هم کم‌کششی دارد؛ به‌خصوص در مقایسه با آن دو فیلمِ بعدی که اشاره شد، اثر چندان مخاطب را شگفت‌زده نمی‌کند و وقتی تیتراژ پایانی می‌آید، تماشاگر بیش از آنکه مات و مبهوت شود، می‌گوید «این فرق داشت». فیلم پر از اکشن برای تکمیل جست‌وجو است، اما حس مخاطرهٔ واقعی هرگز کاملاً منتقل نمی‌شود—شاید این، درس روشنِ عبث‌بودنِ تلاش‌ها باشد. مدت زمان: 1 ساعت و 35 دقیقه. فیلمبرداری در پرو انجام شده است. رتبه: B-