فیلم Embrace of the Serpent 2015

فیلمی خوب و کامل که هم‌زمان چند موضوع را دنبال می‌کند: نابودی از طریق تسخیر فرهنگ‌ها و دانش بومی در آمریکا و مسیر حیاتی چهار انسان متفاوت. سایرو گوئرا هوشمندانه از تصویر سیاه‌وسفید و چشم‌اندازهای آمازون برای پر کردن تمامی سکوت‌های فیلم استفاده کرده است. بازیگران هم عملکرد قابل‌قبولی دارند، به‌ویژه دو بازیگری که نقش کاراماکاته را ایفا می‌کنند: نیبیو تورس و آنتونیو بولیوار. «در هر جهان،...

فیلمی خوب و کامل که هم‌زمان چند موضوع را دنبال می‌کند: نابودی از طریق تسخیر فرهنگ‌ها و دانش بومی در آمریکا و مسیر حیاتی چهار انسان متفاوت. سایرو گوئرا هوشمندانه از تصویر سیاه‌وسفید و چشم‌اندازهای آمازون برای پر کردن تمامی سکوت‌های فیلم استفاده کرده است. بازیگران هم عملکرد قابل‌قبولی دارند، به‌ویژه دو بازیگری که نقش کاراماکاته را ایفا می‌کنند: نیبیو تورس و آنتونیو بولیوار. «در هر جهان، تاریخ باز هم خود را تکرار می‌کند.» این یکی از آخرین فیلم‌هایی بود که از میان نامزدهای اسکار ۲۰۱۶ دیدم. فیلمی کلمبیایی که کشور را در هشتاد و هشتمین دوره جوایز آکادمی نمایندگی می‌کرد. همه ویژگی‌های لازم برای کسب آن جایزه بزرگ بین‌المللی را داشت، اما در رقابت به «پسر ساؤل» باخت. به‌نظر من، بعد از دیدن هر پنج نامزد، بدون شک این فیلم برنده واقعی است. فیلم تا حدودی بر اساس رخدادی واقعی ساخته شده که در خاطرات دو دانشمند در جریان یک سفر اکتشافی به عمق آمازون به‌دنبال چیزی که تضاد میان دو جهان را برمی‌انگیخت ثبت شده بود. آمازون زیبا در قاب‌های سیاه‌وسفید به‌تصویر کشیده شده و من این را دوست داشتم؛ چون دنیایی را بازسازی می‌کند که بیش از صد سال پیش وجود داشت. اگر فیلم رنگی بود، همان تأثیر را بر مخاطب نمی‌گذاشت. دیدن فیلمی درباره مردم آمازون بعد از این همه سال واقعاً لذت‌بخش است. پیش از دهه‌های ۸۰ و ۹۰ فیلم‌های زیادی درباره اکتشاف آفریقا و آمریکای جنوبی ساخته می‌شد که با اوج گرفتن فیلم‌های کمیک‌بوکی تعدادشان به سرعت کم شد؛ بازگشت به دنیای گمشده تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود که این فیلم به من داد و ارزش دیدن دارد. داستان در نیمه نخست قرن بیستم می‌گذرد و فیلم به‌صورت دوپاره روایت می‌شود. در بخش اول، یک دانشمند آلمانی به‌نام تئو از آخرین جوان زنده‌مانده قبیله‌اش، کاراماکاته، کمک می‌خواهد تا برای پژوهش علمی وارد جنگل شود. در بخش دوم، چهل سال بعد، یک دانشمند آمریکایی به‌نام ایوانز مأموریتی مشابه دارد و بار دیگر سراغ کاراماکاتهٔ پیر را می‌گیرد. وقتی کاراماکاته نیت واقعی آن‌ها را درمی‌یابد، به‌خاطر حفظ آرامش و ثبات منطقه دست به اقدام می‌زند. «مورچه‌ها پول را دوست دارند. من نه. طعمش بد است.» فیلم تا حدودی گم‌شده در ترجمه بود. در جریان تصرف بخش‌های باقیمانده حوضه آمازون در سمت کلمبیا، نشان داده می‌شود که چگونه هر دو جهان آسیب دیدند و برخورد فرهنگی یکی از موضوعات اصلی روایت است. بخش عمده فیلم در کنار رودخانه‌های اینریدا و واراپس فیلم‌برداری شده و لوکیشن صحنه پایانی به‌ویژه بسیار زیباست. کانسپت فیلم تا حدودی شبیه «اناکوندا ۲» به نظر می‌رسد، اما اینجا خبری از اکشن تند و هیجان‌انگیز یا مارهای تهاجمی سریع نیست. دانشمندان به‌دنبال نوعی گیاه مقدس‌اند که توسط قبایل آمازون محافظت می‌شود. شروع فیلم در بخش‌های اولیه کند است و برایم سردرگم‌کننده بود چون نمی‌دانستم چه انتظاری داشته باشم، اما با گذر از اواخر بخش اول کم‌کم جذبش شدم. فیلم آن‌قدرها هم پیچیده نیست و مثل برخی آثار هنری که فاقد قصه و موسیقی پس‌زمینه‌اند، نیست. در پایان از تماشای آن کاملاً راضی‌ام. بازیگران همان‌قدر چشمگیرند که حوضه آمازون شگفت‌انگیز است. از میان همه، تنها بازیگر فیلم «بورگمن» برایم چهرهٔ آشنایی بود. این فیلم اثر قدرتمندی است که سبکی نزدیک به مستند دارد. مضمون اصلی درباره تکرار تاریخ است: اگر در عمرت چیزی دوباره تکرار می‌شود یعنی فرصتی دوباره هست تا آن را از تبدیل شدن به آزمونِ دردسرساز در آینده بازداری. فیلم نشان می‌دهد کسی که دغدغه‌مند است چگونه می‌رسد و آن را حل می‌کند. شخصیت‌ها درخشانند و کاراماکاته در یادها خواهد ماند. حکایتی منظم و جذاب که مدت‌ها در خاطر مخاطبان می‌ماند. از فیلم‌های برجستهٔ ۲۰۱۵ و از نامزدهای اسکار که نباید از دست داد. امتیاز: 8/10