فیلم Boys Don’t Cry 1999

به نظر نمی‌آیی اهل اینجا باشی. این از آن فیلم‌هایی است که هر علاقمند به سینما باید آن را ببیند و خودش داوری کند. فیلمی که منتقدان تحسینش کردند و جوایزی برد، و از نظر تأثیر عاطفی تردیدی در آن نیست. بر اساس پرونده تراژیک تی‌نا براندون (با بازی هیلاری سوانک) ساخته شده که در سال 1993 مورد تجاوز و قتل قرار گرفت و به یکی...

به نظر نمی‌آیی اهل اینجا باشی. این از آن فیلم‌هایی است که هر علاقمند به سینما باید آن را ببیند و خودش داوری کند. فیلمی که منتقدان تحسینش کردند و جوایزی برد، و از نظر تأثیر عاطفی تردیدی در آن نیست. بر اساس پرونده تراژیک تی‌نا براندون (با بازی هیلاری سوانک) ساخته شده که در سال 1993 مورد تجاوز و قتل قرار گرفت و به یکی از پرونده‌های مهم جرایم نفرت در تاریخ آمریکا بدل شد. از همان ابتدا فیلم کیمبرلی پیرس نشان می‌دهد که وارد قلمرویی تاریک شده‌ایم، و فیلم نیز همین را اثبات می‌کند. گاهی نورهای کوچک امیدی نشان داده می‌شود، اما پیوسته سرسخت و ناخوشایند باقی می‌ماند. یک نکته آزاردهنده این است که شخصیت‌های اصلی به‌شدت سطحی کشیده شده‌اند و انگیزه‌هایشان خیلی کم‌پرداخته شده است، که با وجود مدت نزدیک دو ساعتی فیلم، عجیب به نظر می‌رسد. با این حال اجراهای سوانک و کلویی سورینی بی‌نظیر است و پیرس صحنه‌های تاریک فیلم را با ظرافت و تدبیری می‌گرداند که سزاوار تحسین است. داستانی که لازم بود روایت شود؛ حتی اگر به شکلی خلاصه شده باشد، Boys Don’t Cry سینمایی قابل‌توجه است. 8/10 جو و فضایش کاملاً با الان فرق دارد. احتمالاً این برای اولین‌بار بود که مردی احساسات و هویت جنسی خودش را علنی ابراز می‌کرد؛ برای کسانی که با واقعیت اینکه بعضی از نزدیکان‌شان «چه آدم‌های عجیبی‌اند» مواجه شدند، چیزی شبیه یک انفجار بزرگ بود. اگر فهم مردم امروز را با حدود دو دهه پیش مقایسه کنید، می‌بینید که مبارزه برای آزادی و برابری همیشه وجود داشته، اما ابعادش فرق کرده است. می‌توان گفت انقلاب جنسی تازه شروع شده و اگر فیلم‌هایی از سال‌های 2000، 2020 و احتمالاً 2040 را مقایسه کنید، خواهید دید مردم آگاه‌تر به تغییرات وضع جنسی در سطح جهان شده‌اند و مهم‌تر اینکه در آینده این موضوع تابو نخواهد بود. کیمبرلی پیرس تی‌نا براندون را به‌عنوان دختری که با هویت مردانه زندگی می‌کند به تصویر می‌کشد. تی‌نا فرد بسیار شجاعی بود و ارزش زندگی‌کردن داشت—بیشتر از «پسران باندها» که هیچ نشانه‌ای از عاطفه و فهم دیگران در وجودشان نیست. انسان در طول زندگی تغییر می‌کند. مردم در گذر زمان تغییر می‌کنند. این بخشی از چیزی است که به آن تحول می‌گویند، لزوماً انقلاب نیست. خودت باش :) تماشای زندگی یک «زن بیمار روانی» که این‌طور زندگی می‌کرد برایم کاملاً چندش‌آور بود؛ واقعاً حالِ من را بد کرد. اگر قرار است همجنسگرا باشی، باش، اما تو که به‌عنوان مرد به دنیا نیامده‌ای! بنابراین کاملاً هیچ دلسوزی‌ای نسبت به اتفاقی که برای او افتاد ندارم. او با «بازی کردن» با مردان و زنان دگرجنس‌گرا مردم را فریب داد، خودش این وضع را به‌وجود آورد و عواقب زندگی دروغین و تظاهر به چیزی که نیست را متحمل شد.