فیلم Amityville: The Awakening 2017

دارند تلاش می‌کنند سری را زنده کنند! سری آمیتی‌ویل ادامه دارد — این در واقع دهمین فیلم مجموعه است. فیلم قبلی یک دهه پیش بود. با ایده بازگرداندن سری موافقم، اما هیچ چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد؛ فقط بازیگران و خط زمانی فرق کرده‌اند. عملاً احتمالاً این داستان را در فیلم‌های دیگری قبلاً دیده‌اید. خانواده‌ای شامل یک مادر تنها و فرزندش که بیماری جدی دارد به معروف‌ترین خانه...

دارند تلاش می‌کنند سری را زنده کنند! سری آمیتی‌ویل ادامه دارد — این در واقع دهمین فیلم مجموعه است. فیلم قبلی یک دهه پیش بود. با ایده بازگرداندن سری موافقم، اما هیچ چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد؛ فقط بازیگران و خط زمانی فرق کرده‌اند. عملاً احتمالاً این داستان را در فیلم‌های دیگری قبلاً دیده‌اید. خانواده‌ای شامل یک مادر تنها و فرزندش که بیماری جدی دارد به معروف‌ترین خانه تسخیر شده، آمیتی‌ویل، نقل مکان می‌کنند. دختر نوجوان دیگری در مدرسه‌ی جدید از شایعات مطلع می‌شود، اما مادر تا زمانی که رخدادهای غیرعادی آغاز نشوند توجهی نمی‌کند. بقیه فیلم درباره نحوهٔ پایان ماجراست. بازیگران خوب‌اند، و بس؛ فیلم در حد متوسط است. اگر طرفدار پروپاقرص ژانر وحشت باشید، این فیلم می‌تواند برای‌تان ضعیف‌تر هم جلوه کند، چون ممکن است صدها فیلم مشابه دیده باشید. به‌نظر می‌رسد فرنچایز آمیتی‌ویل به‌خاطر فیلم‌های ضعیف داستانی مرده است؛ با فیلمنامه‌نویس و فیلم‌سازان قدرتمند می‌توانست دوباره اوج گیرد. در حال حاضر ارزش چندانی ندارد. پیشنهاد می‌کنم به سراغ دیگر فیلم‌های ترسناک منتشرشده در همین سال بروید. ۵/۱۰ ضعیف — ورود دیگری به فرنچایزی که از قبل خسته‌کننده شده است. این داستان را قبلاً دیده‌اید، یا در قسمت‌های قبلی یا در هر فیلم وحشت روح‌محور دیگری. جنیفر جیسون لی برای گرفتن دستمزد حضور یافته و کامرون موناهان به‌اندازهٔ شخصیتش بی‌روح است. نمونه‌های بدتر هم دیده‌ام، اما قطعاً نمونه‌های بسیار بهتر هم هست. ۵/۱۰ چهل سال پس از قتل‌های دِفئو، مادری با فرزندانش نقل مکان می‌کنند پس از فیلم‌برداری اصلی در آوریل–مه ۲۰۱۴، حدود دو و نیم سال طول کشید تا فیلم در اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شود. نمایش‌های آزمایشی ضعیف دربارهٔ اوج داستان منجر به بازتصویربرداری پایان فیلم در فوریه ۲۰۱۶ شد که زمان‌بر شد چون پیدا کردن زمان کامرون موناهان (که نقش جیمز را بازی می‌کند) دشوار بود. همچنین برخی صحنه‌های رِیتد-R حذف شدند تا فیلم رِیتد PG-13 بگیرد. با چشم‌پوشی از این مسائل، آیا فیلم خوب است؟ برای من جواب مثبت بود چون تمرکز روی نوجوانی به نام بل—با بازی چشمگیر بلا تورن—است و سازگاری او با خانه و مدرسهٔ جدید (که حال‌وهوای «گرگ و میش» را دارد). این جنبهٔ بلوغ و شکل‌گیری هویت دارد چون بل دوستان جدیدی پیدا می‌کند (با بازی توماس مان و تیلور اسپریت‌لِر) و دوستش تِرِنس اصرار دارد نیمه‌شب فیلم اصلی ۱۹۷۹ را تماشا کنند، زمانی که قتل‌های دِفئو رخ داد. بنابراین داستان در دنیای هشت فیلم اول (۱۹۷۹–۱۹۹۷) و بازسازی ۲۰۰۵ قرار نمی‌گیرد. برادر «گیاهی» (موناهان) و اتفاقاتی که برای او می‌افتد، عناصر خلاقانه‌ای وارد می‌کنند، و انگیزهٔ واقعی مادر از نقل مکان به آن خانه (ظاهراً برای نزدیک بودن به نورولوژیست جیمز) هم توضیح داده می‌شود. نقش مادر را جنیفر جیسون لی بازی می‌کند و خواهر او را جنیفر موریسون. کاش نقش جنیفر بزرگ‌تر بود، اما در هر صورت بازیگران نقطه قوت‌اند و کِرت‌وود اسمیت هم در نقش پزشک حضور دارد. فیلم هوشمندانه روی همین تعداد محدود شخصیت تمرکز می‌کند و ساده می‌ماند، از زیاده‌روی پرهیز می‌کند. سادگی بزرگ‌ترین ابزار سازندهٔ فیلم است، همان‌طور که گفته‌اند. مدت: ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه. فیلمبرداری در پارک الدورادو در لانگ بیچ انجام شده است (جنوب‌شرقی لس‌آنجلس و غرب آناهیم). نمره: B