فیلم Wild Indian 2021

فیلمی بومی و ساختهٔ اولِ لایل میچل کوربین جونیور که بیشتر از انتظارم چسبید. داستان با یک حادثهٔ تراژیک در کودکی دو شخصیت آغاز می‌شود و مسیر غیرمتعارفی را در پیش می‌گیرد تا نشان دهد آیندهٔ آدم‌ها تا چه حد می‌تواند غافلگیرکننده باشد؛ به‌خصوص وقتی شخصیت‌های جوان‌تر را ملاک قضاوت قرار می‌دهیم. همه در طول زندگی بخشی از خود را تغییر می‌دهند، و این تغییرات...

فیلمی بومی و ساختهٔ اولِ لایل میچل کوربین جونیور که بیشتر از انتظارم چسبید. داستان با یک حادثهٔ تراژیک در کودکی دو شخصیت آغاز می‌شود و مسیر غیرمتعارفی را در پیش می‌گیرد تا نشان دهد آیندهٔ آدم‌ها تا چه حد می‌تواند غافلگیرکننده باشد؛ به‌خصوص وقتی شخصیت‌های جوان‌تر را ملاک قضاوت قرار می‌دهیم. همه در طول زندگی بخشی از خود را تغییر می‌دهند، و این تغییرات در کودکی و نوجوانی پررنگ‌تر است. ریتم کلی فیلم کند است—کندتر از آنچه لازم به‌نظر می‌رسد—ولی یک «پیچش» موثر در روایت بلافاصله میزان علاقه را بالا می‌برد و جذابیت داستان را تقویت می‌کند، هرچند ساختار شخصیتی اولیه کمی قالبی است. مایکل گری‌ایز و چسک اسپنسر بازی‌های درخشان و درگیرکننده‌ای ارائه می‌دهند که مخاطب را همراه نگه می‌دارد. هرچند گری‌ایز نقش اصلی را دارد و زمان صفحهٔ بیشتری می‌گیرد، اسپنسر با نمایش عاطفی‌اش بیشترین تأثیر را می‌گذارد و شخصیت او برایم عمیقاً تکان‌دهنده بود. با این حال، مشکل اصلی برایم شخصیت مرکزی است؛ با اینکه پیام‌های فیلم دربارهٔ مسائل مهم را کاملاً درک می‌کنم، نتوانستم با قهرمان ارتباط برقرار کنم و او را بسیار ناخوشایند یافتم—نه تنها به‌خاطر کارهای گذشته‌اش، بلکه به‌خاطر نگرشش در زمان حال. حضور جسِ ایزنبرگ در نقش مکمل نیز تا حدی نامأنوس و ناهمخوان به‌نظر می‌رسد. فیلم از منظر تصویربرداری نیز چشم‌نواز است؛ عکاسیِ ایلی بورن زیباست و به جو کلی کمک زیادی می‌کند. فیلم با تمرکز بر چرخهٔ خشونت و آسیب‌دیدگی، به‌ویژه در بستر جوامع بومی آمریکا، سرشار از حس ناخوشایندی است. روایت به طور بی‌پرده به هراس‌ها و وحشت‌های غیرقابل‌بخشی می‌پردازد که این دو مرد را تعقیب می‌کنند؛ از جمله دو صحنهٔ واقعاً ترسناک که یکی خیال‌پردازی‌ خشونت‌آمیز شخصیت اصلی با یک استریپر را نشان می‌دهد و دیگری تعامل او با پسرش را به تصویر می‌کشد. فیلم پرسش‌های مهمی دربارهٔ سوگ، گناه و مسئولیت مطرح می‌کند و هم‌زمان به مبارزات مداوم مردم بومی در آمریکا توجه دارد. داستان با پریشانی و تلخیِ معمول فیلم‌های «رزرویشن» و زندگی پس از آن پیش می‌رود؛ لایل میچل کوربین جونیور که خود در رزرویشن‌های ویسکانسین و مینه‌سوتا بزرگ شده، چیزهایی را نمایش می‌دهد که دیده است و به هوشمندی مخاطب احترام می‌گذارد، طوری که جمع‌بندی و تفسیر بسیاری از عناصر را بر عهدهٔ بیننده می‌گذارد. پایانی که در ساحل رخ می‌دهد برای برخی مبهم خواهد بود، اما برای کسانی که تجربه‌های مشابه داشته‌اند معنی‌دار خواهد بود. مدت زمان حدود ۹۰ دقیقه و فیلمبرداری عمدتاً در اوکلاهما با بخش‌هایی در جنوب کالیفرنیا انجام شده است. این یک شروع قوی برای یک فیلم‌ساز نویسنده-کارگردان است که باید در سال‌های آینده بیشتر مراقبش بود. بازی‌ها، جو فشردهٔ روایت و مضامین عمیق نقطه‌قوت‌اند، گرچه شخصیت اصلی و برخی انتخاب‌های بازیگری کمی فیلم را آزار می‌دهند. در کل تجربهٔ رضایت‌بخشی بود. رتبه: B