فیلم Beast No More 2019

تصویری احساسی، خام و بسیار واقعی از فقدان یک کودک. داستانی دلخراش که با غم و گناه سروکار دارد و نشان می‌دهد هر فرد چگونه با این احساسات کنار می‌آید. موضوع ظاهراً تکراری است، اما Beast No More با آثار مشابه تفاوت چشمگیری دارد. اگرچه عناصر وحشت در آن هست، اما فیلم بیش از هر چیز روان‌شناختی و محور بر شخصیت‌هاست و در یک ژانر مشخص...

تصویری احساسی، خام و بسیار واقعی از فقدان یک کودک. داستانی دلخراش که با غم و گناه سروکار دارد و نشان می‌دهد هر فرد چگونه با این احساسات کنار می‌آید. موضوع ظاهراً تکراری است، اما Beast No More با آثار مشابه تفاوت چشمگیری دارد. اگرچه عناصر وحشت در آن هست، اما فیلم بیش از هر چیز روان‌شناختی و محور بر شخصیت‌هاست و در یک ژانر مشخص نمی‌گنجد. از صحنه افتتاحیه، اجرای ظریف و چندلایه جسیکا تووی در نقش مری جین قلب و روح فیلم است؛ بازیگری که با یک نگاه بیشتر از صفحات دیالوگ می‌گوید. هر احساسی که مری جین تجربه می‌کند در هر صحنه‌ای که حضور دارد کاملاً قابل‌لمس است. در نقشی که بسیاری از بازیگران در آن مشکل داشتند، او شخصیت را به‌طرزی باورپذیر و واقعی جلوه می‌دهد. فیلم در بهترین حالت خود زمانی است که او روی صحنه حاضر است؛ با تغییر تمرکز در پرده سوم، غیبت او احساس می‌شود و انسجام روایی کمی آسیب می‌بیند. دن اوینگ نیز در نقش جیک، همسر پریشانِ مری جین، اجرای تأثیرگذاری دارد و میان او و تووی شیمی خوبی دیده می‌شود. جو فیلم با فیلم‌برداریی غمناک و زیبا تقویت شده و موسیقی متن نیز در همان حال‌وهوای ملانکولیک همراهی می‌کند. کاش برخی شخصیت‌های فرعی کمی بیشتر پرداخته می‌شدند؛ هرچند خواندن کمیک پیش‌درآمد Beast No More: Metamorphosis (برای کسانی که دسترسی دارند) پس‌زمینه و عمق بیشتری به این شخصیت‌ها می‌دهد و تجربه تماشای فیلم را تقویت می‌کند. فیلم کامل نیست، اما اجرای فوق‌العاده و پیچیده جسیکا تووی آن را نگه داشته است. این یک وحشت انسانی، غیرمتعارف و محور بر شخصیت‌هاست که ممکن است همه آن را نپسندند؛ با این حال من بدون تردید آن را توصیه می‌کنم، حتی به غیرهواداران ژانر وحشت، مخصوصاً کسانی که دنبال تجربه‌ای متفاوت هستند. پاسخ به سؤالی که مطرح شد: «آیا اصلاً انسان است؟» — به‌نظرم اگر شوهر اجازه داده بود او به شیوه خودش سوگواری کند، احتمالاً بسیاری از اتفاقات قابل‌اجتناب بودند. در عین حال باید گفت بیست دقیقه پایانی کاملاً غیرقابل‌انتظار بود.