فیلم A Beautiful Mind 2001

شراکت راسل کرو و ران هاوارد در این بیوپیک دربارهٔ ریاضی‌دان برجستهٔ جان نش بسیار قدرتمند از کار درآمده است. مانند بسیاری که از توان علمی بالایی برخوردارند، مهارت‌های اجتماعی او تا حدی نامناسب بود و ترکیب جذابیت ظاهری و حس برتری‌طلبی‌اش او را به زندگی‌ای سوق می‌داد که بین خوشحالی مطلق و افسردگی کامل نوسان داشت. شاید فقط دو نفر در زندگی‌اش با او...

شراکت راسل کرو و ران هاوارد در این بیوپیک دربارهٔ ریاضی‌دان برجستهٔ جان نش بسیار قدرتمند از کار درآمده است. مانند بسیاری که از توان علمی بالایی برخوردارند، مهارت‌های اجتماعی او تا حدی نامناسب بود و ترکیب جذابیت ظاهری و حس برتری‌طلبی‌اش او را به زندگی‌ای سوق می‌داد که بین خوشحالی مطلق و افسردگی کامل نوسان داشت. شاید فقط دو نفر در زندگی‌اش با او ارتباطی واقعی برقرار کرده باشند: «چارلز» هم‌دانشکده‌ای‌اش در پرینستون (پل بتانی) و «آلیسیا»ی بسیار بردبار (جنیفر کانلی) که هنگام تدریس با او آشنا می‌شود و در نهایت با او ازدواج می‌کند. توانایی ذهنی‌اش نظر دولت آمریکا را جلب می‌کند و در این مسیر با «پارچر» (اد هریس) روبه‌رو می‌شود که او را در پروژه‌ای برای رمزگشایی پیام‌های محرمانهٔ شوروی درگیر می‌کند. دشمن نیز از استخدام او مطلع می‌شود و به‌زودی او هدف خشن‌ترین عوامل و شبکه‌ای از عوامل نفوذی دشمن قرار می‌گیرد. ترکیب ناامنی‌های درونی‌اش و این تهدید بسیار ملموس او را به پارانویا می‌کشاند؛ پارانویا‌ای که تهدید می‌کند خودش و هر آنچه برایش عزیز است را نابود کند. کارگردانی هاوارد در خلق شخصیتی تهدیدآمیز از کریستوفر پلامر که معمولاً نقش‌های دلپذیری بازی می‌کند، هم تحسین‌برانگیز است—«روزن» او در کار با سرنگ بسیار ماهر نشان داده می‌شود. کرو در اوج خود است؛ تصویر او از این مرد تاحدی خودخواه و آزرده تقریباً بی‌نقص است. اگرچه نمی‌توانم بگویم از شخصیتش خوشم آمد یا واقعاً برای گرفتاری‌هایش دلسوز شدم، اما کنجکاو بودم ببینم چگونه می‌تواند از تعارضات درونی‌ای که مرز میان حقیقت و توهم را مخدوش می‌کند، بیرون بیاید. وجود حداقلی از عنصر رمانتیک که فیلم را شلوغ نمی‌کند و بازی‌های خوب هریس و کانلی در روایتِ زندگی یک انسان پرنقص اما درخشان، تماشای این فیلم را ارزش چند ساعتی وقت گذاشتن می‌کند.