فیلم Play Misty for Me 1971

«Play Misty for Me» داستان دیو گارور (کلینت ایستوود) است؛ یک دی‌جی شیفت شب در کارمل کالیفرنیا. وقتی دوست‌دخترش بیرون شهر است، با طرفداری به‌نام ایولین (جسیکا والتر) آشنا و رابطه‌ای یک‌شبۀ آتشین با او برقرار می‌کند. آن زن همان تماس‌گیرندۀ مرموز برنامه‌اش است که با آوازی اغواگر قطعه کلاسیک ارول گارنر «Play Misty for Me» را درخواست می‌کند. دیو گمان می‌کند آن شب صرفاً...

«Play Misty for Me» داستان دیو گارور (کلینت ایستوود) است؛ یک دی‌جی شیفت شب در کارمل کالیفرنیا. وقتی دوست‌دخترش بیرون شهر است، با طرفداری به‌نام ایولین (جسیکا والتر) آشنا و رابطه‌ای یک‌شبۀ آتشین با او برقرار می‌کند. آن زن همان تماس‌گیرندۀ مرموز برنامه‌اش است که با آوازی اغواگر قطعه کلاسیک ارول گارنر «Play Misty for Me» را درخواست می‌کند. دیو گمان می‌کند آن شب صرفاً یک ماجرای گذرا بوده، اما ایولین دست از سرش برنمی‌دارد و کم‌کم اوضاع از کنترل خارج و برای همه درگیران بسیار نگران‌کننده می‌شود. این فیلم، نخستین تجربه کارگردانی کلینت ایستوود است و باید گفت تجربه‌ای قابل تحسین است: او هم نقش اصلی را بازی می‌کند، تولید را در همه جنبه‌ها صیقل می‌دهد و فیلم را به‌موقع و زیر بودجه تحویل می‌دهد — دستاوردی که بی‌تردید مسیر او را به‌عنوان یک کارگردان مهم هموار ساخت. فیلمی محکم و جذاب است و بیشتر از آن‌که صرفاً یک اسلشر باشد، یک مطالعه کاراکتر دقیق است. ایستوود در نقشی بر خلاف نوع نقشش معمول، گارور را به‌خوبی بازی می‌کند؛ مردی خودخواه و دارای تمایلات جنسی که از کردار خود بی‌اعتنایی نشان می‌دهد و طوفانی که سراغش می‌آید حکم حساب‌کشی را دارد. فیلم در درجه اول متعلق به جسیکا والتر است: نقش ایولینِ روان‌پریش و غیرمنطقی را به‌طرزی فوق‌العاده اجرا می‌کند و ترکیبی از اندوه قابل‌همدلی و لحظات مرعوب‌کننده را ارائه می‌دهد؛ اجرایی باورپذیر که تماشاگر را به درکی ناآرام وادار می‌کند. واقعاً تأسف‌بار است که والتر با این نشانه‌های استعداد، به‌سرعت به ستاره‌ای بزرگ تبدیل نشد. فیلم تاریک و جذاب است و هنوز هم یک تریلر دقیق و مؤثر به‌شمار می‌آید — حتی نمایی از ایستوود در شورت‌های سفید بزرگ هم از جذابیت اثر نمی‌کاهد. فیلم بیننده را خوب ناآرام می‌کند؛ در این خصوص جسیکا والتر نقش محوری را ایفا می‌کند. کلینت ایستوود در نخستین تجربه کارگردانی‌اش عملکرد قابل قبولی دارد و دیدن حضور دون سیگل، یکی از همکاران دیرین ایستوود، در نقش کوتاه هم جالب است. شاید برخی نکات جزئی مثل تدوین در بعضی مقاطع کمی نامنظم باشد، اما در مجموع نکته مهمی نیست و من فیلم را توصیه می‌کنم. امتیاز: 8.5/10