فیلم Matchstick Men 2003

آنچه می‌دهی همان را می‌گیری و (امیدوارم) رستگاری درباره‌ی فیلم «مچ‌استیک مِن» به کارگردانی ریدلی اسکات (۲۰۰۳) چیزهای خوبی شنیده بودم، اما از دیدنش سر باز می‌زدم چون درباره‌ی دو کلاه‌بردار بود. سخت است برای سرنوشت داستان دلسوزی کنی اگر شخصیت‌های اصلی آدم‌هایی باشند که با فریب دیگران زندگی می‌کنند. با این حال همه تعریف می‌کردند و می‌گفتند پایان‌بندی غافلگیرکننده‌ای دارد، پس بالاخره دیدمش. شخصیت نیکلاس کیج،...

آنچه می‌دهی همان را می‌گیری و (امیدوارم) رستگاری درباره‌ی فیلم «مچ‌استیک مِن» به کارگردانی ریدلی اسکات (۲۰۰۳) چیزهای خوبی شنیده بودم، اما از دیدنش سر باز می‌زدم چون درباره‌ی دو کلاه‌بردار بود. سخت است برای سرنوشت داستان دلسوزی کنی اگر شخصیت‌های اصلی آدم‌هایی باشند که با فریب دیگران زندگی می‌کنند. با این حال همه تعریف می‌کردند و می‌گفتند پایان‌بندی غافلگیرکننده‌ای دارد، پس بالاخره دیدمش. شخصیت نیکلاس کیج، روی، از وسواس اجباری رنج می‌برد که احتمالاً عوارض روانی و جسمی احساس گناه ناشی از سبک زندگی خلافکارانه‌اش است. او برای توجیه کارهایش می‌گوید: «من از مردم پول نمی‌گیرم؛ آنها خودشان به من می‌دهند.» او پیش روان‌پزشک می‌رود و برای کنترل وضعیتش به دارو تکیه دارد. در نهایت روی و شریکش (با بازی سم راک‌ول) به یک کلاه‌برداری بزرگ می‌رسند و هم‌زمان زندگی‌اش پیچیده می‌شود اما با ورود دختری چهارده‌ساله که هرگز از وجودش خبر نداشت (با بازی آلیسون لوهمن) رنگ تازه‌ای می‌گیرد. داستان از ابتدا تا انتها خوب پیش می‌رود، اما به‌ویژه پرده‌ی پایانی و اپیلوگ فیلم ارزش تماشا را دارند. خوشم آمد که فیلم تأکید می‌کند عشق از پول مهم‌تر است و از دست دادن آن ویران‌کننده‌تر است. همچنین نشان می‌دهد اگر کسی واقعاً دلی شایسته و نجیب داشته باشد، در نهایت تمایلات و رفتارهای احمقانه و خودخواهانه‌اش را پس خواهد زد. رستگاری همیشه ممکن است، هرچقدر هم انسان بد باشد، اما باید بخواهد آزاد شود و به تغییر تن در دهد. نمی‌خواهم بیشتر بگویم؛ هرچه کمتر بدانی بهتر است. مدت فیلم دو ساعت است و در مناطق لس‌آنجلس، آناهایم و ونیس فیلم‌برداری شده. نمره: B