فیلم The King of Comedy 1982

دنِیرو در نقشِ یک روان‌آشفتهٔ دیگر رابرت دنیرو نقش روپرت پاپکین را بازی می‌کند، کمدینی که می‌خواهد به اندازهٔ قهرمانش، جری لوئیس، مشهور شود. پاپکین می‌تواند برادرِ هم‌سانِ مختلِ تراویس بیکل باشد — هر دو در نیویورک زندگی می‌کنند و هر دو به‌طور هم‌زمان عقل‌شان را از دست می‌دهند. پس از مواجهه با ردهای پی‌درپی، پاپکین دیوانه‌وار تصمیم می‌گیرد قهرمانش را ربوده و او را تا...

دنِیرو در نقشِ یک روان‌آشفتهٔ دیگر رابرت دنیرو نقش روپرت پاپکین را بازی می‌کند، کمدینی که می‌خواهد به اندازهٔ قهرمانش، جری لوئیس، مشهور شود. پاپکین می‌تواند برادرِ هم‌سانِ مختلِ تراویس بیکل باشد — هر دو در نیویورک زندگی می‌کنند و هر دو به‌طور هم‌زمان عقل‌شان را از دست می‌دهند. پس از مواجهه با ردهای پی‌درپی، پاپکین دیوانه‌وار تصمیم می‌گیرد قهرمانش را ربوده و او را تا زمانی که استودیو فرصتی به او ندهد، برای گرفتن باج نزد خود نگه دارد. جری لوئیس در نقش آن آدم کاملاً پست که پاپکین او را تحسین می‌کند، بازی تأثیرگذاری ارائه می‌دهد. فیلمی آزاردهنده و امروز بیش از همیشه مرتبط است، به‌ویژه در عصر برنامه‌های واقع‌نمای تلویزیونی که توجه عمومی را به افراد بی‌استعداد جلب می‌کنند. — ایان بیل فیلمی کمتر دیده‌شده اما پیش‌بینانه «پادشاه کمدی» از نظر فروش، ضعیف‌ترین فیلم استودیویی بزرگِ سال ۱۹۸۲ بود و دلیلش روشن است: پر از موقعیت‌های ناآرام‌کننده است؛ قهرمانِ آشکار ندارد؛ شخصیت‌های دل‌نشین اندک‌اند (تنها کسی که ممکن بود همدردی‌برانگیز باشد، دزد از آب در‌می‌آید) و همگی تا حدی گوش‌آزار یا ناخوشایندند. این ناهم‌پذیری به ضرر تماشاگران تمام شد، زیرا پل زیمرمن فیلمنامه‌ای به اسکورسیزی داد که در موضوع شهرت به‌اندازهٔ فیلمنامهٔ پدی چایفسکی برای «شبکه» دربارهٔ آیندهٔ تلویزیون پیش‌بینانه است. در دورانی که شوی‌های واقعیت تلویزیونی و پلتفرم‌های ویدیویی آنلاین به جویندگان شهرتِ بی‌استعداد امکان عرضه می‌دهد، خروج روپرت پاپکین از زیرزمین مادرش خود نشانهٔ جاه‌طلبی عجیبی است، چه برسد به اینکه او حاضر باشد برای رسیدن به هدفش مرتکب جرم شود. کمدی‌ای تیره و جذاب رابرت دنیرو در این کمدی خوش‌ساخت عالی است؛ او نقشِ کمدینی را بازی می‌کند که حاضر است هر کاری بکند تا فرصت درخشیدن پیدا کند. او به درِ خانۀ مجری مشهور برنامهٔ گفتگو — جری (با اجرای کاملاً متقاعدکنندهٔ جری لوئیس) — می‌رود و با اعتمادبه‌نفسِ زیاد او را وادار می‌کند آثارش را بشنود. جری که فقط می‌خواهد از دستِ این مرد خلاص شود، به‌صورت موقتی موافقت می‌کند، اما پاپکین به‌سادگی دست نمی‌کشد و ماجراهایی تیره و کمدی در پی می‌آید: دروغ، ورود غیرمجاز به خانه و حتی آدم‌ربایی. فیلمنامه محکم و سرگرم‌کننده است؛ شخصیت‌ها، به‌ویژه جری متکبر، خوب پرداخت شده‌اند و بازیگران از نقش‌های خود لذت می‌برند. مارتین اسکورسیزی ماهرانه فیلم را در مرزِ داستان‌پردازیِ واقع‌گرایانه نگه می‌دارد تا به هزلِ اغراق‌شده تبدیل نشود. این فیلم نقدی تیزبینانه بر کل سیستمِ «فرصت‌طلبی»ِ تلویزیونی است و تماشای آن لذت‌بخش است — تماشاگران به‌سختی خنده را از دست خواهند داد. کمی کش‌دار اما ارزش دیدن دارد فیلم قدری طولانی به‌نظر می‌رسد، اما بدون شک فیلم بسیار خوبی است. «پادشاه کمدی» اجرایِ محکمی از رابرت دنیرو دارد و جری لوئیس و ساندرا برنارد نیز پشتوانهٔ قوی‌ای ارائه می‌دهند. لذت‌بخش است دیدن جدایی میان آنچه واقعاً رخ می‌دهد و آنچه روپرت پاپکین در رؤیاهایش می‌بیند، و به‌خصوص نحوهٔ ادغامِ این دو در پایان فیلم. تعجبی ندارد که تاد فیلیپس و اسکات سیلور در نگارش «جوکر» از این فیلم و «تاکسی درایور» الهام گرفته‌اند — کاری جالب و دیدنی.