فیلم The Devil’s Advocate 1997

ظاهراً قبلاً این فیلم را دیده بودم (روی برنامهٔ کامپیوتری‌ام نمره‌ای برایش ثبت شده بود) اما زیاد به یادم نبود. فیلم بین یک درام جدی و فانتزی ماورایی کمی نامتوازن است، اما از بازی‌های ریوز و پاسی‌نو لذت بردم (یادم رفته بود که قبلاً چقدر طبیعی به‌نظر می‌آمدند) و حضور شارلیز ترون و کانی نیلسن هم به‌خاطر دلایل واضح، همیشه نکته‌ای مثبت است. فیلم عالی...

ظاهراً قبلاً این فیلم را دیده بودم (روی برنامهٔ کامپیوتری‌ام نمره‌ای برایش ثبت شده بود) اما زیاد به یادم نبود. فیلم بین یک درام جدی و فانتزی ماورایی کمی نامتوازن است، اما از بازی‌های ریوز و پاسی‌نو لذت بردم (یادم رفته بود که قبلاً چقدر طبیعی به‌نظر می‌آمدند) و حضور شارلیز ترون و کانی نیلسن هم به‌خاطر دلایل واضح، همیشه نکته‌ای مثبت است. فیلم عالی نیست و می‌شد مدت زمانش را کوتاه‌تر کرد، ولی همچنان تا حدی سرگرم‌کننده بود. نمره: ۳٫۵/۵ اعلام صادقانه: من طرفدار آل پاچینو هستم. تقریباً هر کاری که او در آن باشد می‌بینم و اگر در فیلم فریاد بزند یا مونولوگی از خشم ارائه کند، خوشم می‌آید — صحنه‌هایی مثل «می‌زنم اینجا را با شعله‌افکن!» همیشه در یادم می‌ماند. راستی، کیانو هم در این فیلم هست، اما در بخش‌هایی از فیلم نقش چندان خوشایندی ندارد و واقعاً به‌نظر می‌رسد برای نقش وکیل کمی بیش از حد خوب‌نیت و «مهربان» است. با این حال او تا حدودی توانسته خودخواهی و غروری را که معمولاً همراه حرفهٔ حقوق است نشان بدهد، اما آن شرارت حقیقی را منتقل نمی‌کند؛ بنابراین نمی‌توانم خیلی او را متهم به بدکاست شدن کنم. جفری جونز هم حضور دارد و با توجه به افشاگری‌های اخیر، برای نقش وکیل سَرخوردِه کاملاً مناسب به‌نظر می‌آید. دههٔ ۹۰ شیوهٔ خاصی در ساخت فیلم‌ها داشت که فقط دههٔ ۷۰ آن را رقابت می‌داد و «وکیل شیطان» از آن‌دسته فیلم‌هایی است که احتمالاً فقط در این دو دهه قابل‌ساخت بود: یک ترس مستقل نه برای ساختن فرنچایز، با پیچشی که آدم را به فکر وامی‌دارد. امروزه دیگر چنین فیلمی ساخته نمی‌شود و این واقعاً تأسف‌آور است. راستش را بخواهید حتی اگر فیلم خیلی ضعیف هم بود، برای من ارزش دیدن داشت چون پاچینو فریاد می‌زد «من طرفدار آدم هستم!» — دیدنِ آن ارزشش را دارد. اگر چیزی بیش از حد خوب به‌نظر برسد، احتمالاً واقعیت ندارد؛ این چیزی است که «کوین» (کیانو ریوز) باید پس از پیشنهاد شغلی رویایی از سوی «میلتون» (آل پاچینو) در یک شرکت حقوقی معتبر نیویورک یاد بگیرد. ثروت بالقوه و جایگاه اجتماعیِ مسیر حرفه‌ای جدید، حس حسادت را در او برمی‌انگیزد و همراه با همسر مرددِش «مِری-آن» (شارلیز ترون) خیلی زود در پنت‌هاوسِ لوکس خود زندگی می‌کنند، پول زیاد اما وقتِ مشترکشان روزبه‌روز کمتر می‌شود. او کم‌کم از این وضعیت سرد می‌شود و می‌خواهد به فلوریدا برگردد، اما واضح می‌شود که «کوین» معتاد شده — و نه به او! پاچینو در این فیلم در اوج است و به‌خوبی مشخص می‌شود شخصیت او کیست و چگونه ماهرانه همهٔ نخ‌ها را می‌کشد و شاگرد جدیدش را در موقعیتی قرار می‌دهد که شاید خودِ عنوان فیلم به آن اشاره دارد. من، به‌عنوان کسی که از نقش منفی در فیلم‌ها خوشم می‌آید، از پایان فیلم کمی ناامید شدم؛ شاید این «فاوست» نیست، اما انصافاً فیلم تا حدی به نزدیک‌ترین تصویری می‌رسد که هالیوود حاضر است از تجسم مطلقِ شر نشان دهد (و نقد زیبایی‌شناسانه‌ای ارائه دهد بر اینکه غرور و خودنمایی می‌تواند سقوط بشر باشد). ریوز بازیگر درجه‌یک سینما نیست؛ ظاهرِ دلپذیری دارد اما اینجا کمی سبک‌وزن به‌نظر می‌رسد. شاید چون پاچینو کاملاً در عنصر خود است. فیلم با طول نزدیک به دو و نیم ساعت گاهی کش‌دار می‌شود، اما در مجموع سواری جذابی است که همچنان خوب می‌ماند.