فیلم Dead Calm 1989

آرام بمانید؛ شاید زنده بمانید. «دد کالم» به کارگردانی فیلیپ نویس و با فیلمنامه‌ای از تری هایز بر اساس رمانی از چارلز ویلیامز ساخته شده است. در این فیلم سم نیل، نیکول کیدمن و بیلی زِین بازی می‌کنند. موسیقی اثر از گریم رول و فیلم‌برداری را دین سمِلر بر عهده دارد. پس از از دست دادن پسر کوچک‌شان در یک تصادف رانندگی، جان (نیل) و ری اینگرام...

آرام بمانید؛ شاید زنده بمانید. «دد کالم» به کارگردانی فیلیپ نویس و با فیلمنامه‌ای از تری هایز بر اساس رمانی از چارلز ویلیامز ساخته شده است. در این فیلم سم نیل، نیکول کیدمن و بیلی زِین بازی می‌کنند. موسیقی اثر از گریم رول و فیلم‌برداری را دین سمِلر بر عهده دارد. پس از از دست دادن پسر کوچک‌شان در یک تصادف رانندگی، جان (نیل) و ری اینگرام (کیدمن) برای تعطیلات راهی سفر با قایق تفریحی‌شان می‌شوند. در حال استراحت و تجدید قوا، متوجه کشتی‌ای می‌شوند که در دوردست شناور است و مردی با یک قایق کوچک به‌سرعت به سمتشان می‌آید. او سوار قایق آن‌ها می‌شود؛ پریشان و وحشت‌زده می‌گوید کشتی غرق شده و همه سرنشینان کشته شده‌اند—به خاطر مسمومیت غذایی. نام او هیوی وارنِر (بیلی زِین) است، و اینگرام‌ها به زودی آرزو خواهند کرد که هرگز او را ندیده بودند. ساراسن و اورفئوس. تماشای یک تریلر که بدون ترفندهای فراوان یا طرح‌های پیچیده کار می‌کند، واقعاً دلچسب است؛ قصه به استخوان‌بندی ساده تقلیل یافته و عملاً با بازی سه شخصیت اصلی پیش می‌رود. «دد کالم» شاید از نظر واقع‌گرایی بهترین تریلر دههٔ هشتاد نباشد، ولی تنش واقعی، ضربان قلب تند و کیفیت ساخت قابل‌توجهی دارد. نویس به مطالعه‌های روان‌شناختی علاقه‌مند است—به‌ویژه روان‌پریشی یک مرد و مبارزهٔ زنی داغدیده که باید با توسل به نیروی روانی‌اش خودش و شوهرش را نجات دهد. نویز و تیمش حداکثر حس تعلیق را از قایق کوچک و منزوی در دل اقیانوس با کار دوربین فشرده و مونتاژ هنرمندانه می‌گیرند؛ فیلمی با کیفیتی که با تولیدی ساده تناقض دارد. حتی سمِلرِ برجسته هم از این فضای کم‌جان تصویری زیبا می‌آفریند؛ آبی‌ها و سبزهای اقیانوس دل را گرم می‌کند و غروب‌های سرخ چشم‌نواز است. این نماها از طبیعت مادر چیزی ملموس به اینگرام‌ها می‌دهد تا برایش بجنگند. در نقشی که نیل باید در جهنم انزوا بازی کند، اجرای متین و درخور توجهی ارائه می‌دهد، اما این زِین و کیدمن هستند که نمایش را می‌ربایند. این فیلم نقطهٔ شروعی برای کارنامهٔ کیدمن بود و نشان می‌داد که او به زودی به یکی از بازیگران برتر تبدیل خواهد شد. او ری اینگرام را با استقامتی واقعی در مواجهه با مصیبت، انرژی، هوش و جنسیّت نهفته‌ای نشان می‌دهد؛ شخصیتی که به‌واسطهٔ اجرای کیدمن برای دوستداران سینما قابل احترام می‌شود. زِین هم نقش هیوی را با لبه‌ای تیز و نوعی شخصیت کودک‌گونه دربارهٔ مردی نشان می‌دهد؛ او همچنین جذابیتی خطرناک دارد و وقتی ماجرا بالا می‌گیرد، واقعاً ترسناک می‌شود. چند تصمیم نامعقول از سوی شخصیت‌ها در داستان و پایانی که ممکن است برخی را گیج کند، مانع از این می‌شود که فیلم در صدر تماشاگران تریلر قرار گیرد. اما فاصلهٔ زیادی هم با بهترین‌ها ندارد و با گذشت دهه‌ها هنوز تازه و سرگرم‌کننده باقی مانده است. امتیاز: ۸/۱۰ نمونهٔ عالی‌ای است از اینکه چرا باید همهٔ فیلم‌هایی را که با میانگین ضعیف (مثلاً ۳ از ۵ یا ۶ از ۱۰) کنار گذاشته شده‌اند دوباره بررسی کرد. برای جمعیت زیادی، مشکل این نیست که این فیلم‌ها صرفاً متوسط‌اند؛ مشکل این است که اساساً فرصت دیده‌شدن یا قضاوت منصفانه به آن‌ها داده نشده است.