فیلم The Seed of the Sacred Fig 2024

وقتی ایمان (میثاق زارع) در محل کار ارتقا می‌یابد، امیدوار است این موقعیت خانواده‌اش—همسرش نجمه (سهیلا گلستانی) و دخترانش صنم (ستاره ملکی) و رزوان (مهسا رستمی)—را به منزل بهتر و مستقل‌تری منتقل کند تا دخترها بالاخره اتاق خود را داشته باشند. او حالا قرار است به‌عنوان بازپرس برای دولت کار کند، در فاصله‌ای بسیار نزدیک با قوه قضائیه، و این شغلی مهم به‌نظر می‌رسد. اما...

وقتی ایمان (میثاق زارع) در محل کار ارتقا می‌یابد، امیدوار است این موقعیت خانواده‌اش—همسرش نجمه (سهیلا گلستانی) و دخترانش صنم (ستاره ملکی) و رزوان (مهسا رستمی)—را به منزل بهتر و مستقل‌تری منتقل کند تا دخترها بالاخره اتاق خود را داشته باشند. او حالا قرار است به‌عنوان بازپرس برای دولت کار کند، در فاصله‌ای بسیار نزدیک با قوه قضائیه، و این شغلی مهم به‌نظر می‌رسد. اما خیلی زود درمی‌یابد نقش او در عمل چیزی جز مهر تأییدی برای دادستان‌هایی که مجری قوانین هرچه سخت‌گیرانه‌تر ایران‌اند، نیست. حجم نافرمانی‌های مدنی نیز کار او را بیش از پیش افزایش می‌دهد و برای حفاظت از خودش به او سلاح داده می‌شود. در خانه، همسرش آگاه است که این شغل جدید فشار بیشتری بر خانواده وارد خواهد کرد و بیش از پیش لازم است که آن‌ها مواظب رفتارشان باشند. دختران در مدرسه و دانشگاه از نزدیک شاهد وحشت‌هایی هستند که بر معترضان تحمیل می‌شود؛ این وضعیت زمانی دردناک‌تر می‌شود که دوستشان صدف (نیوشا اخشی) درگیر عواقب خشونت‌آمیز این سرکوب‌ها می‌شود. با ناامیدی روزافزون ایمان از ماهیت تابع و مطیع جایگاهش، زندگی خانوادگی دچار تنش می‌گردد. پس از گم شدن سلاح، آن‌ها خانه را زیر و رو می‌کنند اما اثری از آن نیست. آیا او آن را جایی گذاشته؟ آیا دزدیده شده؟ شرمی که در صورت نیافتن سلاح بر او خواهد بارید—به‌علاوه سه سال زندان—بسیار سنگین است. ایمان کم‌کم نتیجه می‌گیرد که دزد باید از اعضای خانواده باشد و برای وادار کردن مقصر به اعتراف دست به اقدامات هرچه افراطی‌تری می‌زند. این ماجرا وقتی همه را به روستای زادگاهش می‌برد، به نقطه انفجار می‌رسد و آزمونی است برای مقاومت و باورهای دیرینهٔ همه. درام با ریتمی فشرده پیش می‌رود و هرچه نومیدی و وحشت والدین بیشتر می‌شود، تجربه تماشایی فیلم نیز ملموس‌تر می‌گردد. فیلم همچنین با تصاویر تکان‌دهنده‌ای از ویدئوهای موبایلی که رفتار نیروی انتظامی را هنگام سرکوب زنانی نشان می‌دهد—زنانی که علیه محدودیت‌هایی که آن‌ها را تا حدی شبیه بردگی تنزل می‌دهد قیام می‌کنند—تقویت می‌شود. طرح داستان خالی از اشکال نیست و پایان‌بندی برای چند دلیل، از جمله آنچه محمد رسول‌اف اجازه می‌دهد شخصیت ایمان به آن تبدیل شود، تا حدی رضایت‌بخش نیست؛ با این حال فیلم نقدی قدرتمند است بر اینکه چگونه حتی صمیمی‌ترین روابط نیز می‌تواند وقتی فشار، نفرت، ترس و بی‌اعتمادی وارد خانه‌ای می‌شود که در سازوکار یک رژیم فاسد و واپس‌گرا جای گرفته، از هم بپاشد.