فیلم Railroad Tigers 2016

آخرین باری که مخاطبان آمریکایی قهرمان کوتاه‌قد کونگ‌فوی ما را دیدند، جکی چان کنار ستارهٔ سابق Jackass و Dukes of Hazzard، جانی ناکس‌ویل، در فیلم کم‌رمق و فراموش‌شدنیِ 2016 یعنی Skiptrace با هم حضور داشتند. حالا این اسطورهٔ شصت‌سالهٔ هنرهای رزمی در یک کمدی آکروباتیک دیگر به نام Railroad Tigers هم بازی و هم تهیه‌کننده است و پسرش جیسی چان را هم کنار خود آورده؛...

آخرین باری که مخاطبان آمریکایی قهرمان کوتاه‌قد کونگ‌فوی ما را دیدند، جکی چان کنار ستارهٔ سابق Jackass و Dukes of Hazzard، جانی ناکس‌ویل، در فیلم کم‌رمق و فراموش‌شدنیِ 2016 یعنی Skiptrace با هم حضور داشتند. حالا این اسطورهٔ شصت‌سالهٔ هنرهای رزمی در یک کمدی آکروباتیک دیگر به نام Railroad Tigers هم بازی و هم تهیه‌کننده است و پسرش جیسی چان را هم کنار خود آورده؛ ترکیبی که آشکارا از کارتِ «نِپوتیسم» برای شکل‌دادن به تیم پدر–پسر و دار و دستهٔ عجیبشان استفاده می‌کند. خبر خوب این است که Railroad Tigers از آن همه‌گیرِ خسته‌کننده و درهم‌ریختهٔ Skiptrace سرگرم‌کننده‌تر است (که در مقام تحسین حرف زیادی نیست). اما خبر بد اینکه این فیلم، با وجود حال و هوای نوستالژیک و ظاهری شیک و ادای احترامی شل و وار به سینمای کلاسیک—از فیلم‌های قدیمی رابین‌هود تا دزدی‌های گروهی مثل The Dirty Dozen و The Magnificent Seven—چیزی خلاقانه یا تازه به چان و دار و دستهٔ پرهیجانش تحمیل نمی‌کند. با این حال Railroad Tigers به اندازه‌ای قابل قبول است که تماشاگر را راضی کند؛ تماشای چانِ سالخورده و هنر اعجاب‌آورش در حرکات و ضربات و مشت‌ها، همان صحنه‌های فرار از واقعیتِ کارتونی را فراهم می‌آورد که امضای این بازیگر قدیمی است. فیلم برای «شاهزادهٔ رنجِ کونگ‌فو» خوراکِ آشنایی است، اما وسترن نامتعارفِ چان در زبان چینی بیشتر از آن که به بن‌بست برسد، تا پایان کار پیش می‌رود. بدون شک روزهای اوج چان در سینما گذشته‌اند و این استادِ بالغِ هنرهای رزمی همچنان با فرمول‌ها بازی می‌کند تا جایگاه سینمایی‌اش را حفظ کند. می‌توان به پایداری او در پردهٔ نقره‌ای تحسین کرد، چه آن آثار کلاسیک باشند، چه شکست‌های گیشه‌ای یا فیلم‌های میانه. چان بار دیگر با کارگردان Police Story 2013 و Little Big Soldier، دینگ شن، همکاری کرده و این‌بار در یک اثر دوره‌ای قرار گرفته که حول ماجراهای قطارِ در حال حرکت می‌چرخد. در واقع Railroad Tigers تا حدی نسخه‌ای برگرفته است و داستانش به اندازهٔ یکی از تکّه‌های آکروباتیک و کمیکِ چان قابل پیش‌بینی است. زمان برای هیچ‌کس، حتی آن پیرجوان مبارز با لبخند شیطنت‌آمیز و ذخیره‌ای از انرژی، متوقف نمی‌شود؛ و هنوز هم برای هواداران چان در سراسر جهان اثری از حضور او روی پرده قابل حس است. هرچند دلتنگی برای جکی چان جوانِ دوران Supercop قابل درک است، باید تلاش کرد تا تلاشِ این بازیگرِ فرسوده برای بازیابیِ همان شهرتِ شیطان‌صفتانه را ارج نهاد. داستان در سال 1941 و شرق چین می‌گذرد؛ ما یوان (چان) مسئول بار در یک ایستگاه راه‌آهن روستایی است. او سرانجام رهبر گروهی از کارگران راه‌آهن می‌شود که به مبارزان آزادی‌خواه تبدیل شده‌اند و هدفشان تصاحب یک قطار تأمینی ژاپنی در جریان جنگ چین و ژاپن است تا برای هم‌وطنان فقیرشان خوراک و امکانات فراهم کنند. هدف بزرگ‌ترشان نابودکردن پلی است که مسیر اصلی تأمین قطار را تشکیل می‌دهد تا سامانهٔ حمل‌ونقل ژاپنی را فلج کنند. این دار و دسته به‌واسطهٔ اینکه الف) مأموریت‌شان ذاتاً خودکشی‌آمیز است و ب) حتی سربازان حرفه‌ای جرأت چنین اقدامی را در برابر نیروی عظیم ژاپن ندارند، در دامی از دیوانگی ریشه دارند. با این حال ما یوان و یاغیانش دست به ریسکی بلندپروازانه اما دور از واقعیت می‌زنند. ترکیب دست و پاچلفتی بودن و کیفیتِ مبارزاتِ طراحی‌شدهٔ چان و یاران شیطان‌صفتش، منبع جذابیت این کمدی-اکشنِ نظامی-وسترن است. نویسنده–کارگردان دینگ شن کمی زمان لازم دارد تا شیداییِ کارتونی را به جریان بیندازد و پس از آن شخصیت‌های عجیب و غریب و هزل‌آمیز فیلم شکل می‌گیرند؛ از جمله نقشِ پسر چان، جیسی، که یکی از بی‌نظم‌های عملیاتی گروه است. بازیگران مکمل هم به‌خوبی در پیش‌بردِ موقعیت‌های کمیک نقش دارند: دارِن وانگ در نقش سربازی چینی که دربارهٔ عملیات ژاپنی‌ها به ما یوان و گروهش اطلاع می‌دهد، وانگ کای در نقش توزیع‌کنندهٔ نودل / تک‌تیرانداز فن چوان، آلن نگ در نقش جیب‌بر سن، شو فان در نقش شینگ‌ار که دل‌باختهٔ ما شده و هوانگ زیتائو در نقش خیاط داهای—و از طرف دیگر حضور شرورِ ژاپنی با رهبری شخصیت‌هایی چون یوماگوچیِ هیرویوکی ایکیوچی و یاکویِ ژانگ لوکسین. در مجموع Railroad Tigers وقتی به جریان می‌افتد که چان و همراهانش عناصر مورد انتظارِ مخاطب را فراهم می‌کنند: بدل‌کاری‌های حیرت‌انگیز، تئاتریکِ تیپیکِ طنزآمیز چان و اشاره‌هایی آشکار به فیلم‌های کلاسیک هالیوودی دربارهٔ دزدی‌های قطاری و افسانه‌های جنگی که بیشتر تحریک‌کننده‌اند تا آرام‌بخش. این ببرها با تلاطمی سبک به جلو می‌روند، اما اینکه آیا این تماشای جدیدِ چان سزاوار لذت‌بردن از همان کلیشه‌های هیجان‌انگیز است یا نه، سؤال است—خب، آیا واقعاً ترجیح می‌دهید دنبالهٔ Skiptrace II را ببینید؟ در پایان، قضیه همین است.