فیلم October Sky 1999

فیلم «October Sky» واقعاً مرا تحت‌تأثیر قرار داد. معمولاً (به‌طور غیرعمد) در قضاوت دربارهٔ آثار داستانی—حتی اگر فیلم زندگی‌نامه‌ای باشد—سخت‌گیرم، اما گاهی فیلمی هست که تأثیر می‌گذارد و این یکی از آن‌ها بود. عجیب اینکه هرچند تا حدی کلیشه‌ای و احساساتی است، اما برای من به‌طرز چشم‌گیری جواب داد. چند بار در طول فیلم دل‌ام لرزید و این حس با چند سکانس پایانی دوست‌داشتنی به اوج...

فیلم «October Sky» واقعاً مرا تحت‌تأثیر قرار داد. معمولاً (به‌طور غیرعمد) در قضاوت دربارهٔ آثار داستانی—حتی اگر فیلم زندگی‌نامه‌ای باشد—سخت‌گیرم، اما گاهی فیلمی هست که تأثیر می‌گذارد و این یکی از آن‌ها بود. عجیب اینکه هرچند تا حدی کلیشه‌ای و احساساتی است، اما برای من به‌طرز چشم‌گیری جواب داد. چند بار در طول فیلم دل‌ام لرزید و این حس با چند سکانس پایانی دوست‌داشتنی به اوج رسید؛ باور می‌کنید چشمم پر از اشک شد؟ اگر فیلم کمی طولانی‌تر بود شاید واقعاً اشک می‌ریختم. در ماه گذشته عملاً تنها همین یک فیلم را دیده‌ام—چه تاثیری این وقفه روی من گذاشته! از شوخی که بگذریم، این فیلم را دوست داشتم. قبلاً هم گفته‌ام که اگر بازی‌های تیم بازیگری را عالی ببینم، عملاً در همان لحظه برای فیلم قائل به‌اعتبار می‌شوم. جیک جیلنهال در نقش اصلی فوق‌العاده است (البته به‌نظرم هنوز این نقش از «Source Code» برایم برتر نیست). کریس کوپر عالی‌ست، همان‌طور که لورا درن و ناتالی کینردی هم هستند. کریس اوون، چد لیندبرگ و ویلیام لی اسکات نیز به‌خوبی از جیلنهال حمایت می‌کنند. حتی بازیگران نقش‌های فرعی مثل الیا باسکین و رندی استریپلینگ هم لحظات کوچک اما لازم را اضافه می‌کنند. موسیقی هم خوب است، خصوصاً در پایان؛ هرچند در آغاز موسیقی تا حدی با آن حس کمی کلیشه‌ای که گفتم هم‌راستا است. صادقانه بگویم فیلم را کمی کلیشه‌ای می‌بینم، اما این کلیشه‌ها بیشتر دل‌نشین‌اند تا آزاردهنده. من با این چیزها مشکلی ندارم اگر نتیجه بدهند—که خوشبختانه اینجا دقیقاً همین‌طور است. جو جانستون واقعاً پشت سر هم با «جومنجی» و این فیلم کار قابل‌توجهی انجام داد؛ تحسین‌برانگیز.