فیلم Asphalt City 2023

واقعاً یک «فیلم نیمه‌شب» است؛ حتی در مسابقه کن ۱۹۷۶ حضور داشت. توقع‌تان را همین حالا تنظیم کنید: هر چه مست‌تر باشید، این فیلم برایتان جذاب‌تر خواهد بود. بی‌صبرانه منتظر دنباله‌اش—«مگس‌های میوه‌ای»—هستم. کارگردان ژان-استفان سوویر در «Asphalt City» (شهر آسفالت) به‌خوبی جوّی تاریک و شکننده از نومیدی می‌سازد؛ پروژه‌ای دشوار و چالش‌برانگیز که برای بسیاری از تماشاگران تماشایش سخت خواهد بود. فیلم برگرفته از رمان 2008...

واقعاً یک «فیلم نیمه‌شب» است؛ حتی در مسابقه کن ۱۹۷۶ حضور داشت. توقع‌تان را همین حالا تنظیم کنید: هر چه مست‌تر باشید، این فیلم برایتان جذاب‌تر خواهد بود. بی‌صبرانه منتظر دنباله‌اش—«مگس‌های میوه‌ای»—هستم. کارگردان ژان-استفان سوویر در «Asphalt City» (شهر آسفالت) به‌خوبی جوّی تاریک و شکننده از نومیدی می‌سازد؛ پروژه‌ای دشوار و چالش‌برانگیز که برای بسیاری از تماشاگران تماشایش سخت خواهد بود. فیلم برگرفته از رمان 2008 «Black Flies» اثر شانون بورک است و واقعیت خشن نیویورک را از دید اورژانس‌چیانی نشان می‌دهد که در دل آشوب و خشونت شهری پا می‌گذارند. فیلم سرگذشت پارامدیکی جوان به نام الی کراس (با بازی تای شریدان) را روایت می‌کند که در آستانه ورود به مدرسه پزشکی به شیفت شب با همکار باتجربه‌اش، جین روتکوفسکی (شان پن)، اختصاص داده می‌شود. هر تماس 911 تصویر شهری بحران‌زده را عیان می‌کند؛ مردانی که برای کمک جان خود را به خطر می‌اندازند، اما هراس‌های شبانه الی را به چاهک کابوس‌واری می‌کشاند که تأثیر سنگینی بر سلامت روانی‌اش می‌گذارد. فیلم نگاهی شهودی و بدون ملاحظه به سختی‌های پزشکی اورژانسی ارائه می‌دهد و دقایق ابتدایی تماشاگر را مستقیماً به دل حادثه می‌برد. همراهی با این مردان در آمبولانس، واقع‌گرایی ملموس و دراماتیکی خلق می‌کند که لحن کل فیلم را شکل می‌دهد. تماشایش خوشایند نیست، اما غیرقابل‌انکار جذاب است. تم‌های مطرح‌شده پیچیده‌اند؛ به‌ویژه کنکاش در ابهام‌های اخلاقی و معنوی که شخصیت‌ها را آزار می‌دهد. داستان هرچه پیش می‌رود تیره‌تر می‌شود و نگاهی بی‌رحمانه به هزینه‌های روانیِ مشاهدهٔ تروما و مرگ که برای این مردان جزئی از کار روزمره است، نشان می‌دهد. فروپاشی‌های روانی رخ می‌دهد، که به تغییر خشونت‌آمیز در شخصیت الی و نزول او به تاریکی می‌انجامد. اوضاع وقتی وخیم‌تر می‌شود که مردان شروع به رفتار براساس این باور می‌کنند که نجات‌دهندگانی خدایی هستند که در خیابان‌های نیویورک قضاوت می‌کنند. هشدار برای حساس‌ها: صحنه‌های پزشکی بازنمایی بسیار واقع‌گرایانه و خشنی از رویه‌های درمانی اورژانسی دارند. این صحنه‌ها آزاردهنده و خونینند و کسانی که تحمل دیدن خون و خشونت ندارند، سخت از پسش برمی‌آیند. اما علاقه‌مندان به مباحث پزشکی قطعاً به جزئیات و اصالت نمایش قدردانی خواهند کرد. با وجود اجراهای قدرتمند و روایت جذاب، «Asphalt City» در پایان با پایانی کلیشه‌ای و ملودراماتیک تا حدی ضعیف می‌شود. با این حال بخش عمدهٔ فیلم را بسیار دوست داشتم؛ آن‌قدر تیره و سنگین است که پس از اتمام و قبل از خاموش شدن کاملِ حس‌ها، نیاز داشتم این لایهٔ تاریکی و یأس را از خود پاک کنم.