فیلم Ocean’s Eight 2018

فضای فیلم تا حدی «گی» بود؛ می‌توانست خیلی واضح‌تر هم باشد. امتیاز نهایی: ★★½ — عناصر زیادی داشت که برایم جذاب بودند، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق عمل نکرد. «اوشن اِیت» مدت‌ها فیلم آرامش‌بخش من بوده. از قدرت بازیگران و دینامیک گروهی‌شان لذت می‌برم، به‌علاوه فیلم‌برداری درخشان را نباید دست‌کم گرفت. طنز و روابط بین شخصیت‌ها حالتی سبک و سرخوش به فیلم می‌دهد که شخصاً خیلی...

فضای فیلم تا حدی «گی» بود؛ می‌توانست خیلی واضح‌تر هم باشد. امتیاز نهایی: ★★½ — عناصر زیادی داشت که برایم جذاب بودند، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق عمل نکرد. «اوشن اِیت» مدت‌ها فیلم آرامش‌بخش من بوده. از قدرت بازیگران و دینامیک گروهی‌شان لذت می‌برم، به‌علاوه فیلم‌برداری درخشان را نباید دست‌کم گرفت. طنز و روابط بین شخصیت‌ها حالتی سبک و سرخوش به فیلم می‌دهد که شخصاً خیلی دوست دارم. در مجموع، از نظر فیلمنامه، انتخاب بازیگران، فیلم‌برداری و همچنین بخش‌های لباس و گریم، فیلمی کم‌قدر دیده‌شده است. دلپذیر و قابل تماشا. من واقعاً از «اوشن اِیت» لذت بردم. نسبت به شاهکار «اوشن الون» افت قابل‌توجهی دارد، اما - با اختلافی اندک - از «اوشن توِلو» و «اوشن ثِرتین» بیشتر خوشم آمد. در این فیلم ۲۰۱۸ بسیاری از موارد را درست انجام داده‌اند: هم ریتم داستان و هم انتخاب بازیگران مناسب است. بازگشت ساندرا بولاک (دِبی) به‌خوبی به حفظ پیوستگی کمک می‌کند و او در این نقش بسیار خوب ظاهر شده است. گاهی اجراهای بولاک برایم آزاردهنده است، اما در اینجا کاملاً برعکس است؛ کاریزماتیک و بااعتمادبه‌نفس بازی می‌کند. کیت بلانشت (لو) هم حمایت قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. بقیهٔ بازیگران هم انتخاب‌های محکمی هستند. از دیدن ریحانا و آکوافینا همراه با سارا پاولسون، مایندی کالینگ و آن هاتاوی لذت بردم. جیمز کوردن هم حضور دارد؛ او نظرات متفاوتی برمی‌انگیزد اما من او را می‌پسندم. داستان خوب و بسیار تماشایی است. در یکی دو لحظهٔ جزئی از اتفاقات کمی تردید داشتم، اما در کل از دیدن روند نمایش آن لذت بردم. تدوین آن قسمت را هم دوست داشتم. پایان‌بندی عالی نیست، اما هنوز رضایت‌بخش است. به‌نظر می‌رسد خواسته‌اند همان رویکردی را که دربارهٔ «شکارچیان روح» پیش آمد تکرار کنند — نه صرفاً از نظر تماماً زن بودن گروه بازیگران، بلکه بیشتر از زاویهٔ این‌که اگر این فیلم را دوست نداشته باشید، با برچسب‌های بد شما را مورد تهدید قرار می‌دهند. نتیجه، نقدهایی محتاطانه است که انگار نویسندگان از اینکه صریحاً بگویند فیلم خسته‌کننده است می‌ترسند؛ بنابراین سراغ اشاره به یکی دو اجرای قابل قبول می‌روند. حتی با این‌حال، این حس هم هست که بعضی از بازیگران واقعاً علاقه‌ای به مجبور کردن مخاطب برای دوست داشتن فیلم نداشته‌اند. از مصاحبه‌ها این‌طور به‌نظر می‌آمد که ایشان هم می‌دانستند فیلم تا حدی کسل‌کننده است؛ تنها یکی دو نفر به‌نظر آماده می‌رسیدند که به‌صورت تهاجمی از فیلم دفاع کنند. از آنجا که این یک فیلم سرقت است، انتظار می‌رود طنز یا اکشن و اغلب هر دو را داشته باشد؛ در تلاش برای طنز، شوخی‌ها کامل جا نمی‌افتند و در بسیاری موارد هم واکنش تماشاگر را برنمی‌انگیزند. حتی وقتی نقطه‌ای برای خنده در نظر گرفته شده، آن خنده در جهت درستی شکل نمی‌گیرد. بخش‌های اکشن هم کاملاً ناپخته‌اند. در پایان داستانی می‌ماند دربارهٔ زنی که قرار است اعضای تیم اوشن را فریب دهد؛ فرصت انجام این کار را هم دارد، اما در آخرین لحظه به‌دلایلی که هرگز به‌خوبی توضیح داده نمی‌شوند منصرف می‌شود.