فیلم Damien: Omen II 1978

این دنباله به خوبی اثر برجستهٔ ریچارد دانر نیست، اما فیلمی قابل‌قبول است. حس منحصر‌به‌فرد ناامیدی و تهدیدی که از احتمال شیطان‌زاده بودن فرزند خود انسان ناشی می‌شود در آن وجود ندارد و تعلیق آن‌قدر محکم و ماهرانه پرداخته نشده، با این حال سکانس‌های مرگ خوبی دارد و آن‌قدرها هم که طرفداران وحشت می‌گویند بد نیست. من علاقهٔ ویژه‌ای به تریلرهای مذهبی دارم، پس شاید...

این دنباله به خوبی اثر برجستهٔ ریچارد دانر نیست، اما فیلمی قابل‌قبول است. حس منحصر‌به‌فرد ناامیدی و تهدیدی که از احتمال شیطان‌زاده بودن فرزند خود انسان ناشی می‌شود در آن وجود ندارد و تعلیق آن‌قدر محکم و ماهرانه پرداخته نشده، با این حال سکانس‌های مرگ خوبی دارد و آن‌قدرها هم که طرفداران وحشت می‌گویند بد نیست. من علاقهٔ ویژه‌ای به تریلرهای مذهبی دارم، پس شاید در درجه‌بندی کمی نرم‌تر از حد معمول باشم؛ با این حال می‌توانم بگویم شیطان یا دست‌پروردگانش مرا به این داوری واداشتند. جری گلداسمیت یک بار دیگر موسیقی متن خوبی ارائه می‌دهد، هرچند این‌بار مثل بار قبل نامزدها و جوایز اسکار را به همراه ندارد. ویلیام هولدن و لی گرنت هم نقش‌های جایگزین قابل‌قبولی برای گریگوری پک و لی رمیک ایفا می‌کنند، کسانی که دامین در فیلم اول بی‌رحمانه از شرشان خلاص شده بود. نسخهٔ اصلی دیدنِ آن برای همه ضروری است، و دو دنبالهٔ اول برای طرفداران معاصر سینمای وحشت یا تریلرهای مذهبی (از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد) غذای قابل‌قبولی‌اند. در حقیقت، این فیلم آن‌قدرها هم بد نیست و من مقداری بیشتر از قسمت اول از آن لذت بردم. هنوز عالی نیست اما لحظات خودش را دارد، مخصوصاً دیدنِ پذیرش هویت دامین توسط خودش. امتیاز: ۳٫۲۵ از ۵ فیلم سه سال پس از «اومن» اولیه دنبال می‌شود؛ دامین (جاناتان اسکات-تیلور) اکنون نوجوان است و همراه با پسرعمه‌زاده‌اش «مارک» در آکادمی نظامی تحصیل می‌کند، در حالی که دایی‌اش «ریچارد» (ویلیام هولدن) و عمه‌اش «آن» (لی گرنت) مراقب او هستند. مشکل این دنباله این است که مخاطب قبلاً با سبک وحشتی که فیلم ارائه می‌دهد—نت‌های تیز ویولن، نماهای بستهٔ صورت و استفاده از حیوان (در اینجا کلاغ) به عنوان ابزار—آشنا شده و بنابراین میزان شوک و غافلگیری بسیار کم است. هولدن از دوران اوج بازیگری‌اش فاصله دارد، دیالوگ‌ها کمکی به حس تهدید نه‌چندان قوی نمی‌کنند و پایان‌بندی کاملاً خالی از خطر واقعی است. فیلم تا حدودی لذت‌بخش است اما متأسفانه به گردِ نسخهٔ اصلی هم نمی‌رسد.