فیلم Almost Famous 2000

"امیدها، رویاها و کابوس‌ها" فیلم "Almost Famous" اثر کامرون کرو، تجلی عشق او به موسیقی راک، گروه‌ها و آهنگ‌ها، روزنامه‌نگاری و تبلیغات، و همچنین روابط انسانی و اعتیاد است. این فیلم داستان پسری نوجوان را در دهه 1970 روایت می‌کند که آرزو دارد روزنامه‌نگار موسیقی شود. ویلیام میلر (با بازی پاتریک فیگیت) که به‌طور ناگهانی به پشت صحنه گروه راک Stillwater می‌رسد، سفری را با این...

"امیدها، رویاها و کابوس‌ها" فیلم "Almost Famous" اثر کامرون کرو، تجلی عشق او به موسیقی راک، گروه‌ها و آهنگ‌ها، روزنامه‌نگاری و تبلیغات، و همچنین روابط انسانی و اعتیاد است. این فیلم داستان پسری نوجوان را در دهه 1970 روایت می‌کند که آرزو دارد روزنامه‌نگار موسیقی شود. ویلیام میلر (با بازی پاتریک فیگیت) که به‌طور ناگهانی به پشت صحنه گروه راک Stillwater می‌رسد، سفری را با این گروه آغاز می‌کند که پر از خودخواهی، گروهی‌ها، خطرات و لذت‌هاست و تمام زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. یکی از ویژگی‌های برجسته این فیلم این است که به‌طور واضح خنده‌دار یا جنجالی نیست. این اثر، سرشار از عشق واقعی به موضوعات خود است و تماشای آن تجربه‌ای احساسی و تأثیرگذار است. کرو به آرامی شخصیت‌ها و زمینه‌های داستان را شکل می‌دهد و ما را در دنیای موسیقی غرق می‌کند و نگرانی‌های افرادی که خارج از این دایره هستند را نیز احساس می‌کنیم. این موضوع در بخش پایانی فیلم به اوج خود می‌رسد. تیم طراحی کرو نیز با ایجاد فضایی متناسب با دهه 70، حس و حال آن زمان را با توجه به پوشش، غذا و حمل‌ونقل به‌خوبی به تصویر می‌کشد. در این era پر از تبلیغات و ترفندهای تجاری، هیچ چیز در این فیلم به نظر غیرواقعی نمی‌آید که این خود تحسین‌برانگیز است. یکی دیگر از نقاط قوت کرو، توانایی او در به‌دست آوردن اجراهای عالی از بازیگرانش است. بازیگران بزرگی در اینجا نیستند، اما بیلی کدراپ، جیسون لی، کیت هادسون و فیگیت با اجرای صادقانه و باورپذیری خود به کارگردان پاسخ می‌دهند. همچنین بازی‌های درخشان فرانسیس مک‌دورموند (به عنوان مادر نگران ویلیام)، آنا پاکوین، فیلیپ سیمور هافمن (به عنوان لستر بنگز افسانه‌ای) و فریوزا بالک نیز همیشه درخشان است. موسیقی فیلم از راک و متال تا فولک و پاپ، همگی در صداگذاری وجود دارند و حس و حال آن دهه را به تصویر می‌کشند. کامرون کرو فیلمی بی‌نظیر و به یادماندنی ساخته است که زمان را به خوبی پشت سر می‌گذارد. دو نسخه از فیلم موجود است که هر دو نسخه سینمایی و کارگردان قطعاً جذاب هستند (نسخه Bootleg Cut شخصاً موردعلاقه من است). این فیلمی در مورد موسیقی است که با بهترین‌ها هم‌ردیف است. خداوند راک اند رول را حفظ کند و خداوند کامرون کرو را که به‌جای زیاده‌روی، واقعیت را حفظ کرده است. 9/10 با انتشار جدید 4K، تصمیم گرفتم برای اولین بار نسخه Director's Cut (بدون عنوان) را تماشا کنم، در حالی که نسخه سینمایی را چندین بار در سال‌های گذشته دیده بودم (آخرین بار چند سال پیش). به هر حال، این فیلم هنوز هم عالی است حتی برای کسی که دقیقاً در دنیای موسیقی راک غوطه‌ور نیست. بازیگران برجسته‌ای با اجراهای قوی در کنار هم (هودسون و کدراپ درخشان بودند) و موسیقی اصلی همراه با کلاسیک‌ها، بسیار خوب بود. **4.5/5**