فیلم The Banshees of Inisherin 2022

«بانشی‌های اینیشِرین» یک تراژیکومیِ کلاسیک از مارتین مک‌دونا است: ظاهراً خنده‌دار و بی‌اهمیت، اما به‌تدریج رو به تاریکی می‌گذارد تا جایی که دیگر خنده‌ها رنگ می‌بازد و داستان به شکلی شوکه‌کننده و بی‌رحم دربارهٔ دوستی و تنهایی تبدیل می‌شود. داستان در جزیره‌ای دورافتاده در زمان جنگ داخلی ایرلند می‌گذرد و محور آن دو دوست دیرینه، پادریک (کالین فارل) و کولم (برندن گلیسون) است. ناگهان و بی‌هیچ...

«بانشی‌های اینیشِرین» یک تراژیکومیِ کلاسیک از مارتین مک‌دونا است: ظاهراً خنده‌دار و بی‌اهمیت، اما به‌تدریج رو به تاریکی می‌گذارد تا جایی که دیگر خنده‌ها رنگ می‌بازد و داستان به شکلی شوکه‌کننده و بی‌رحم دربارهٔ دوستی و تنهایی تبدیل می‌شود. داستان در جزیره‌ای دورافتاده در زمان جنگ داخلی ایرلند می‌گذرد و محور آن دو دوست دیرینه، پادریک (کالین فارل) و کولم (برندن گلیسون) است. ناگهان و بی‌هیچ توضیحی کولم تصمیم می‌گیرد که ارتباطش را با پادریک قطع کند؛ چیزی که در ابتدا به‌نظر پیش‌پاافتاده می‌آید اما خیلی زود به اختلافی سُرخ‌صفت و خطرناک تبدیل می‌شود. مکالمات ساده، تلخیِ کینه‌ها و تهدیدی تکان‌دهنده — قولِ قطع کردن انگشت از دست ویولن‌نوازی — مسیر روایت را از طنز به تاریکی عمیق و دلخراش می‌کشاند. اجرای کالین فارل و برندن گلیسون در اوج قرار دارد؛ گلیسون با دیالوگ‌های اندک اما تأثیرگذار و فارل با انتقال تدریجی احساسِ حیرت تا خشم، نقش‌ها را بسیار باورپذیر می‌کنند. کری کندون نیز در نقش خواهر پادریک خوب عمل می‌کند، اما ستارهٔ غافلگیرکننده برای بسیاری باری کیوگان است: تصویر صادقانه و تأثرآورش از دومینیک، جوانی ساده با پدری خشن و افکار درهم، بخش قابل‌توجهی از طنز و حسِ انسانی فیلم را فراهم می‌آورد. تصویربرداری بن دیویس خیره‌کننده است؛ مناظر ساحلیِ خلوت و فضای بایر جزیره حس مکان را به‌خوبی می‌سازد و همراهیِ موسیقیِ غم‌انگیز و درعین‌حال زیبا از کارتر بورول این اتمسفر را تکمیل می‌کند. مک‌دونا در نوشتار و کارگردانی‌اش مهارت دارد: طنز تند و گزنده، دیالوگ‌های دقیق و نگاه هوشمندانه‌ای به زندگی در جوامع بسته و خُرده‌رسی‌های روزمره ارائه می‌دهد. فیلم آهسته و کم‌تحرک است و ممکن است برخی تماشاگران در مواجهه با تغییر لحنِ ناگهانی و تاریکِ آن «گمشده» احساس کنند یا نسبت به هدفِ نهایی روایت پرسش داشته باشند؛ با این‌حال ترکیب بازی‌ها، فضا و نوشته یک تجربهٔ منحصربه‌فرد و عاطفی خلق می‌کند که هم خنده‌دار است و هم دل‌شکن. در نهایت، «بانشی‌های اینیشِرین» از همان آثاری است که مدت‌ها در ذهن می‌ماند—فیلمی گیرا، تکان‌دهنده و بسیار تماشایی.