فیلم Red Eye 2005

«رد آی» تریلری محکم است که در نیمهٔ نخست تنش را بسیار خوب می‌سازد. فیلم با موقعیت ساده اما مؤثرِ گفت‌وگوی لیزا (ریچل مک‌آدامز) با هم‌سفرش در هواپیما آغاز می‌شود؛ وقتی معلوم می‌شود ریپ‌نِر (سیلیان مورفی) او را تحت فشار می‌گذارد تا از هتل محل کارش بخواهد خانواده‌ای مهم را به سوی سوئیت دیگری منتقل کند و در غیر این صورت تهدید می‌کند که پدربزرگش...

«رد آی» تریلری محکم است که در نیمهٔ نخست تنش را بسیار خوب می‌سازد. فیلم با موقعیت ساده اما مؤثرِ گفت‌وگوی لیزا (ریچل مک‌آدامز) با هم‌سفرش در هواپیما آغاز می‌شود؛ وقتی معلوم می‌شود ریپ‌نِر (سیلیان مورفی) او را تحت فشار می‌گذارد تا از هتل محل کارش بخواهد خانواده‌ای مهم را به سوی سوئیت دیگری منتقل کند و در غیر این صورت تهدید می‌کند که پدربزرگش جو (برایان کاکس) را به‌خطر می‌اندازد. صحنه‌های اولیه، با تصویر لیزا که در صندلی تنگ و فشردهٔ کابین محبوس شده، حس قابل‌توجهی از خطر و خفقان ایجاد می‌کنند. بازی سیلیان مورفی با آن شدت کنترل‌شده و تهدیدآمیز، و اجرای باوقار و قابل‌باور ریچل مک‌آدامز، از نقاط قوت فیلم‌اند. کارگردانی وس کروون نیز در حفظ تعلیق یاری می‌کند و فیلم‌برداریِ مسلط با قاب‌بندی‌های بسته، احساس فشردگی فضا را تقویت می‌کند. موسیقی متن هم حال و هوای تعلیق را همراهی می‌کند، هرچند چندان جاودانه نیست. نقدها عمدتاً به افت ریتم در پردهٔ دوم و برخی انتخاب‌های داستانی اشاره دارند که باورپذیری را دشوار می‌کنند: واکنش‌ها و تصمیم‌های بعضی شخصیت‌ها، مثل مهماندار و برخی شخصیت‌های فرعی، گاهی غیرواقعی به‌نظر می‌رسد، و مبارزهٔ لیزا علیه آزارگر روانی گاهی بیش‌ازحد دور از انتظار جلوه می‌کند. دربارهٔ پایان هم دیدگاه‌ها متفاوت است؛ برخی آن را نسبتاً رضایت‌بخش و پرانرژی می‌دانند و برخی دیگر آن را پیش‌بینی‌پذیر یا نامنسجم توصیف می‌کنند. در مجموع، «رد آی» اگرچه نوآوری چشمگیری ندارد و گاهی نیاز به برداشتن پاره‌ای از ملاحظات منطقی دارد، اما تریلری سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است که بهترین کارکردش در لحظاتی است که روی تنش روانی و فشردگی موقعیت تمرکز می‌کند تا روی اکشن صرف.