فیلم Mrs. Lowry and Son 2019

همیشه نتیجه نمی‌دهد، ولی به نظرم هر فیلمی که تیموتی اسپال در آن باشد، ارزش دیدن دارد. «خانم لووری و پسر» از آن فیلم‌های با ریتم کند است که باید اجازه بدهید آرام روی شما تاثیر بگذارد و صبور باشید. هر دو شخصیت همیشه دوست‌داشتنی نیستند و ممکن است در جزئیاتی شما را ناامید کنند—همان‌طور که به یکدیگر ناامید می‌کنند—اما با این حال من هنوز...

همیشه نتیجه نمی‌دهد، ولی به نظرم هر فیلمی که تیموتی اسپال در آن باشد، ارزش دیدن دارد. «خانم لووری و پسر» از آن فیلم‌های با ریتم کند است که باید اجازه بدهید آرام روی شما تاثیر بگذارد و صبور باشید. هر دو شخصیت همیشه دوست‌داشتنی نیستند و ممکن است در جزئیاتی شما را ناامید کنند—همان‌طور که به یکدیگر ناامید می‌کنند—اما با این حال من هنوز طرفدارشان بودم. L. S. Lowry که اینجا نشان داده می‌شود (و احتمالاً در واقعیت نیز چنین بوده) شخصیتی بسیار پیچیده دارد. خوشم آمد که در برخورد با بچه‌های محله شوخ‌طبع است و وقتی به‌عنوان نقاش صحنه‌ها و مکان‌هایی را توصیف می‌کند، شاعرانگی دارد. اما سوی دیگر او موظف وصول اجاره است که خستگی‌زده در شهر پرسه می‌زند، و روحی خجالتی که بی‌ثمر تلاش می‌کند مادرش را تحت تأثیر قرار دهد و محبت او را به دست آورد. به این تصویر از او شک ندارم؛ مثلاً خوانده‌ام که در اواخر عمر چندین جایزه، از جمله نشان سلطنتی OBE، را رد کرد، چون به‌زعم خودش وقتی مادرش دیگر زنده نبود دیگر چه فایده‌ای داشت. نمی‌توانم بگویم آثارش مرا عمیقاً تحت‌تأثیر قرار می‌دهد—با آن «مردان چوب‌کبریت‌مانند»—اما این را به اهل فن هنر واگذار می‌کنم. حساسیت‌های هنری او ریشه در سختی‌های زندگی طبقهٔ کارگر در دوران انقلاب صنعتی و در شهرهایی مانند سالفورد داشت؛ همان محیط زمخت و واقعی‌ای که منبع الهام سریال بریتانیایی واقع‌گرایانهٔ «Coronation Street» بود. دیدن هنرمندی که از میان مناظری سرسبز عبور می‌کند، به بالای تپه می‌رسد و سپس خوشه‌ای از کارخانه‌های بدقواره را نقاشی می‌کند، نمادین به نظر می‌رسد — هنرمندی از نوعی دیگر. یکی دیگر از وجوه بازی اسپال به ذهنم آمد؛ یادِ چند فیلمِ مایک لی از جمله «Secrets and Lies» افتادم، جایی که او بازی‌ای سنجیده و کنترل‌شده تا انتها ارائه می‌دهد و سپس در صحنه‌ای فرسایشی و پرزور در نزدیکی پایان به نوعی انفجارِ احساسات بدل می‌شود. دیدنی است، اما نه وقتی دنبال فیلمی پرجنب‌وجوش هستید. راستی، برایم جالب بود بدانم یکی از آهنگ‌های پاپ موردعلاقه‌ام، «Pictures of Matchstick Men» از Status Quo، ادای احترامی به لووری بوده—احتمالاً باید این فیلم را دوباره ببینم. فیلم به شیوه‌ای تقریباً شبیه آثار آلن بنت به کندی پیش می‌رود. هرگز شعله‌ور نمی‌شود، اما خوب نوشته شده و به‌نظر می‌رسد به‌درستی سبک زندگی یکنواخت و تکراری لووری و مادر عمدتاً بستری‌اش را نشان می‌دهد. بازیگران اصلی به‌خوبی با هم جور درمی‌آیند و تا حدودی درک می‌کنیم رابطهٔ آن‌ها در یک لانکاشر صنعتی و نسبتاً فقیر در دههٔ ۱۹۳۰، زمانی که لووری مأمور وصول اجاره بود، چه شکلی ممکن بوده است. وقتی به تکراری‌بودن این زندگی پی ببرید، تا حدی روشن می‌شود چرا طول کشید آثارش شناخته شوند (حتی در چشم مادرش) و در نهایت چرا شناخته شدند.