فیلم Tetris 2023

«تتریس» داستانی واقعی، سرگرم‌کننده و آگاه‌کننده درباره یکی از محبوب‌ترین بازی‌های ویدیویی تاریخ ارائه می‌دهد. با انتقال‌های دلپذیر پیکسلی، مقدار مناسبی طنز و موسیقی شناخته‌شده بازی، فیلمِ دو ساعته‌ای است که سریع می‌گذرد. شاید روایتش نوآورانه‌ترین نباشد و شما را شگفت‌زده نکند، اما چه طرفدار بازی باشید و چه نه، تماشای خانگی آن را قویاً توصیه می‌کنم! امتیاز: B این فیلم روایتِ تا حدی ساختگیِ چگونگی خروج...

«تتریس» داستانی واقعی، سرگرم‌کننده و آگاه‌کننده درباره یکی از محبوب‌ترین بازی‌های ویدیویی تاریخ ارائه می‌دهد. با انتقال‌های دلپذیر پیکسلی، مقدار مناسبی طنز و موسیقی شناخته‌شده بازی، فیلمِ دو ساعته‌ای است که سریع می‌گذرد. شاید روایتش نوآورانه‌ترین نباشد و شما را شگفت‌زده نکند، اما چه طرفدار بازی باشید و چه نه، تماشای خانگی آن را قویاً توصیه می‌کنم! امتیاز: B این فیلم روایتِ تا حدی ساختگیِ چگونگی خروج تتریس از اتحاد شوروی و تبدیل‌شدنش به پدیده‌ای جهانی است. تا چه اندازه واقعیت دارد دقیقاً نمی‌دانم، چون مطالعاتم درباره واقعیت‌های تاریخی محدود است؛ یک مستند هم وجود دارد که بسیاری از افراد حاضر در فیلم را نشان می‌دهد و دیدنش ممکن است جالب باشد. با این حال این قطعه سرگرمی سریع، پرتنش و جذاب است و می‌توان برای اندکی کاستن از دقت تاریخی کوتاه آمد. نکتهٔ عجیب اینکه دفعهٔ اولی که فیلم را دیدم زیرنویس‌ها کار نمی‌کرد و با توجه به چندزبانی و ترجمه‌ها، مدتی طول کشید بفهمم دیالوگ‌هایی را از دست داده‌ام؛ بنابراین فیلم را دوباره شروع کردم بعد از اینکه مطمئن شدم زیرنویس فعال است. پس بله، برای دنبال‌کردن کامل داستان به زیرنویس نیاز دارید. شاید فکر کنید فیلمی درباره منشاء یک بازی سادهٔ چیدمان بلوک‌ها کسل‌کننده خواهد بود، اما کارگردان جان اِس. بایرد و نویسنده نوآ پینک به «تتریس» جلوه‌ای هالیوودی داده‌اند. فیلم داستان باورنکردنیِ واقعیِ چگونگی راه‌یافتن یکی از محبوب‌ترین بازی‌های جهان به دست بازیکنان سراسر کرهٔ زمین را تعریف می‌کند؛ قصه‌ای از طمع، دروغ، دستکاری و کنترل که برای خلق یک تریلر جاسوسی اغراق‌آمیز، با واقعیت بازی می‌کند. هنک راجرز (تارون اِجرتون) سازنده و ناشر بازی در سال ۱۹۸۸ تتریس را کشف می‌کند و پتانسیل زیادی در آن می‌بیند. او مخترع، الکسی پاجیتنوف، را در اتحاد شوروی پیگیری می‌کند و امیدوار است شریک شود تا بازی را به جمع مردم برساند. هنک با به خطر انداختن همه‌چیز به روسیه سفر می‌کند؛ در اوج جنگ سرد با آغوش باز روبه‌رو نمی‌شود. با ورود بازیگران پول‌دار مثل نینتندو و آتاری، مأموریت او پیچیده‌تر می‌شود و حتی توجه سایه‌وار کی‌جی‌بی را نیز به خود جلب می‌کند که می‌خواهد حق‌های تتریس را برای کشورش حفظ کند. داستان پرپیچ‌وخم و گاه مضحک است و به جاهای غیرمنتظره‌ای می‌رود، چون تاریخ تتریس به یک سیرک دیوانه‌وار تریلری تبدیل شده است. فیلم با افزودن موقعیت‌های ساختگی، ضرب‌آهنگ را نگه می‌دارد تا مخاطب را مشتاق نگه‌دارد؛ به‌جز مذاکرات و قراردادها، تماشاگر به چند تعقیب‌وگریز یا صحنه‌های آزاردهنده از سوی مردان کی‌جی‌بی نیاز دارد تا کشش حفظ شود. حاصل یک روایت پیچیده است که در آن همه به هم دروغ می‌گویند و بر سر حقوق یک بازی رایانه‌ای بحث می‌کنند. انتخاب‌های کارگردانی بایرد برای بعضی سؤال‌برانگیز باشد، اما استفاده‌اش از انیمیشن هشت‌بیتی برای روایت بخش‌هایی از داستان، سبک‌بال و جذاب است. حس کمدی هم خوب کار شده و خستگی بخش‌های یکنواخت را می‌شکند. اگرچه عناصر اکشن و تریلری گاهی کلیشه‌ای‌اند، روایتِ داستان شکست‌خوردن «قدرت» توسط یک بازندهٔ زیرک همراه با عنصر جاسوسی جنگ سرد برای بیشتر مخاطبان خوشایند است. تارون اِجرتون بار زیادی از فیلم را بر دوش می‌کشد و بازی قابل‌قبول و لذت‌بخشی ارائه می‌دهد؛ بازیگری کم‌ادعا با کاریزمای غیرمنتظره که برای نقش اول مناسب است. اگر از پیش با تاریخ تولد تتریس آشنا نیستید، این فیلم راهی جالب برای به‌دست‌آوردن چارچوبی کلی از چگونگی شکل‌گیری آن است. البته بعد از دیدن فیلم احتمالاً کنجکاو می‌شوید واقعاً چه اتفاقی افتاده و باید گفت که بخش قابل‌توجهی از چیزی که روی پرده می‌بینید تخیلی است. اما حتی اگر هرگز این بازی اعتیادآور را تجربه نکرده‌اید، «تتریس» نه‌تنها جذاب که بسیار سرگرم‌کننده هم هست. تتریس فیلمی سرگرم‌کننده و پرشتاب است که داستانی زمینی را با لحنی سبک متعادل می‌کند. فیلمنامه صیقل‌خورده و ساختار‌یافته است و مخاطب را تا پایان درگیر نگه می‌دارد. هرچند ردپای شعارهای قدیمیِ «آمریکا خوب، روسیه بد» حسِ کهنگی می‌داد، اما فیلم کماکان جذاب بود. پایان فیلم تا حدودی از حد خارج می‌شد و صحنهٔ تعقیب‌وگریز کمی نامناسب به نظر می‌رسید. از نظر اجرا، تارون اِجرتون در نقش اصلی برجسته است و فیلم را به دوش می‌کشد. باقی بازیگران عملکرد قابل قبولی داشتند، اما چندان به‌یادماندنی نبودند؛ در کل اجرای بازیگران تأثیر مثبت یا منفی زیادی بر فیلم نگذاشت. کارگردانی به‌خوبی انجام شده و انتقال‌های هشت‌بیتی بین شهرها و پرده‌های فیلم از نکات برجسته‌اند؛ البته قرارگیری تصادفی لایه‌های هشت‌بیتی روی تصویر گاه بی‌جای خودنمایی می‌کرد. زیبایی‌شناسی دههٔ هشتاد به‌خوبی پیاده شده و موسیقی و انتخاب قطعات هم عالی‌اند. جمع‌بندی: تتریس فیلمِ خوبی است که نگاه متفاوتی به بازی نمادین دارد. داستان، هرچند گهگاه متکی بر شمایل‌های کهنه است، پایهٔ مستحکمی دارد و سرگرم‌کننده است. تارون اِجرتون بازی برجسته‌ای ارائه می‌دهد و کارگردانی و موسیقی تجربه‌ای نوستالژیک و جذاب برای تماشاگران فراهم می‌کنند. امتیاز: ۷۲% حکم: خوب فیلم با نگاهی سرگرم‌کننده نشان می‌دهد چگونه «تتریس» از بازی ساده و ارزان‌قیمتی که در اتحاد شوروی بازی می‌شد، تبدیل به نسخهٔ دستی‌ای شد که میلیون‌ها نسخه فروخت و در سراسر جهان معروف شد. به نظر می‌رسد همه‌چیز را فرصت‌طلبی به نام «اشتاین» (توبی جونز) کشف می‌کند که آن را به نمایشگاهی می‌برد، سپس هنکِ پیگیر (تارون اِجرتونِ قابل‌قبول) آن را می‌بیند و مصمم می‌شود از این بازی پول دربیاورد. آنچه پس از آن رخ می‌دهد قصه‌ای پرشتاب و گاهی خطرناک از مجوزدهی، زیرمجوزها، سفرهای پرریسک، فساد، رشوه، کی‌جی‌بی و رابرت مکسول است تا درنهایت به نتیجه‌ای تاریخی می‌رسیم. جنس بازی توبی جونز در اینجا خوب است و راجر آلن در نقش میلیاردر پرخاشگر مکسول هم قابل‌قبول بازی می‌کند، اما بقیهٔ فیلم کمی به‌هم‌ریخته است. هرچند اطلاعاتی دربارهٔ فراز و فرودهای روند توسعه ارائه می‌دهد، دیالوگ‌ها زیادند و پیچیدگی‌های داستان به‌خوبی به هم پیوند نمی‌خورند — گاهی خیلی کند، گاهی خیلی شتاب‌زده به نظر می‌رسد. فیلم در دوره‌ای رخ می‌دهد که اتحاد شوروی گورباچف در آستانهٔ فروپاشی است و بنابراین انجام مانورها، خیانت‌ها و حرص‌ورزی‌های مالی جالب‌اند، اما به‌اندازهٔ کافی نیستند که دو ساعت فیلم را به‌خوبی تحمل کنند. در مجموع فیلم قابل‌قبول است اما فراتر از آن نیست.