فیلم A Better Life 2011

داستان خوبی که در آن جستجوی یک ون دزدیده‌شده به بهبود رابطه یک پدر با پسر نوجوانش مرتبط است. برای بسیاری از مردم، آمریکا سرزمین رویاها و فرصت‌هاست؛ جایی که آن‌ها آرزو دارند به آنجا بروند تا از سختی‌های زندگی و کمبود امکانات در کشورهای خود رهایی یابند. این موضوع در مورد اروپا، و به‌ویژه آلمان، نیز صدق می‌کند. پرتغال، کشور من، هم بسیار محبوب است،...

داستان خوبی که در آن جستجوی یک ون دزدیده‌شده به بهبود رابطه یک پدر با پسر نوجوانش مرتبط است. برای بسیاری از مردم، آمریکا سرزمین رویاها و فرصت‌هاست؛ جایی که آن‌ها آرزو دارند به آنجا بروند تا از سختی‌های زندگی و کمبود امکانات در کشورهای خود رهایی یابند. این موضوع در مورد اروپا، و به‌ویژه آلمان، نیز صدق می‌کند. پرتغال، کشور من، هم بسیار محبوب است، اما بیشتر مردم فقط در مسیر رسیدن به «سرزمین موعود» از آن عبور می‌کنند. شخصاً هیچ مشکلی با این جریان‌های مهاجرتی ندارم. حقیقت این است که ما به این نیروی کار نیاز داریم تا کمبود زاد و ولد در کشورهای‌مان و همچنین کمبود کارگران برای خدمات ساده را جبران کنیم؛ کارهایی که ما با مدارک تحصیلی‌مان معمولاً تمایلی به انجام آن‌ها نداریم. این افراد باید مورد استقبال قرار گیرند، هرچند که این موضوع نباید مانع از اجرای قوانین، کنترل مرزها و درخواست رعایت شرایط منطقی، چه برای اعطای ویزا و چه برای کسب تابعیت شود. فیلمی که امروز در مورد آن صحبت می‌کنم، داستان یک مهاجر غیرقانونی مکزیکی است که از مرز عبور کرده و در کالیفرنیا با پسر نوجوانش مستقر می‌شود. او یک ون می‌خرد تا به عنوان یک باغبان خانگی فعالیت کند، اما در نهایت این ون توسط یک مهاجر دیگر که سعی کرده به او کمک کند، دزدیده می‌شود و او تنها باید تلاش کند تا آن را بازگرداند، زیرا هرگز نمی‌تواند به مقامات مراجعه کند بدون اینکه در وضعیت دشواری گرفتار شود. جستجوی ون دزدیده‌شده به او این فرصت را می‌دهد تا رابطه نزدیک‌تری با پسرش برقرار کند، در حالی که در یک لحظه حساس قرار دارند و جوان به شدت تحت تأثیر باندهای هیسپانیک و زندگی مرتبط با جرم و جنایت است. این فیلم به‌وضوح از _دزدان دوچرخه_، یک کلاسیک سینمای ایتالیا، الهام گرفته است. داستان خوب و احساسی است و میزان قابل توجهی احساسات مثبت به همراه دارد و شخصیت‌ها قابل باور و شایسته همدردی ما هستند. دو نقش اصلی در این درام خانوادگی کوچک اما خوب اجرا شده، توسط دو بازیگر هیسپانیک، دمیان بیچیر و خوزه خولین، بازی می‌شود. من هیچ‌یک از آن‌ها را نمی‌شناسم، اما فکر می‌کنم هر دو توانسته‌اند به خوبی از چالش‌هایی که با آن‌ها روبرو بودند عبور کنند و حتی می‌توان گفت که بیچیر با بازی جدی، کمی احساسی و اصیل خود درخشیده است. این بازیگر حتی شایسته نامزدی اسکار برای بهترین بازیگر نیز بود. تصویربرداری، دکورها و لباس‌ها کاملاً معمولی هستند و هیچ ویژگی خاص یا قابل توجهی ندارند. جلوه‌های بصری و صوتی به کار رفته خوب و نسبتاً ملایم هستند و به‌خوبی عمل می‌کنند. این فیلم از نظر فنی چندان برجسته نیست تا ما را به طور کامل در داستانی که روایت می‌کند غرق کند.