فیلم The Hunt 2012

فیلمی با متن خوب، اجرا و صحنه‌سازی عالی. فیلمی کامل با بازی فوق‌العاده مads Mikkelsen. به‌طور honest، فکر می‌کنم این فیلم با اضافه شدن چند دقیقه بیشتر برای توسعه بیشتر داستان، حتی بهتر می‌شد. کارگردانی فوق‌العاده. بینندگان باید توجه داشته باشند: این فیلم تماشای آسان یا سبکی نیست. مads Mikkelsen به‌طرز فوق‌العاده‌ای در نقش یک مرد تنها و مجرد بازی می‌کند که ناگهان عشق را پیدا می‌کند و...

فیلمی با متن خوب، اجرا و صحنه‌سازی عالی. فیلمی کامل با بازی فوق‌العاده مads Mikkelsen. به‌طور honest، فکر می‌کنم این فیلم با اضافه شدن چند دقیقه بیشتر برای توسعه بیشتر داستان، حتی بهتر می‌شد. کارگردانی فوق‌العاده. بینندگان باید توجه داشته باشند: این فیلم تماشای آسان یا سبکی نیست. مads Mikkelsen به‌طرز فوق‌العاده‌ای در نقش یک مرد تنها و مجرد بازی می‌کند که ناگهان عشق را پیدا می‌کند و پسرش را به زندگی‌اش می‌آورد. دیگر چیزی از فیلم را در اینجا فاش نمی‌کنم و هیچ اسپویلری ندارم. اما دوباره، این فیلم سبکی نیست و نباید هم باشد. این موضوع را با وقار لازم به تصویر می‌کشد و اجراهای شگفت‌انگیزی از مads و همچنین تمام بازیگران مکمل ارائه می‌دهد. فیلمنامه و فیلم‌برداری به‌خوبی به این کار کمک می‌کنند و تصویری دقیق از عشق، دوستی و ویرانی ارائه می‌دهند. عالی. خوشحالم که این فیلم را در دسته «فیلم‌هایی که به‌وضوح نفهمیدم» قرار می‌دهم. در مورد «شکار»، نمی‌دانم از کجا آغاز کنم و جداسازی افکارم برایم دشوار است. از یک سو، من از بسیاری از جنبه‌ها از نوشتار تا ریتم و پیام ظاهری فیلم بدم می‌آید، با اینکه بازیگری فوق‌العاده‌ای در آن وجود دارد. معمولاً تنها بر روی نظرات خودم تمرکز می‌کنم و نظرات دیگران را قبل از نوشتن نقد خود نمی‌خوانم. اما هر از گاهی فیلمی می‌آید که واقعاً نمی‌فهمم و وقتی که با تحسین چشمگیر (برای من) همراه است، مجبور می‌شوم نظرات دیگران را بخوانم تا ببینم آیا چیز واضحی را از دست داده‌ام یا خیر - که حتی اکنون هم ممکن است این‌طور باشد. با این حال، حس برخی از نقدهایی که در اینجا دیده‌ام، این است که یا از بچه‌ها متنفرند یا از کسانی که به بچه‌ها ایمان دارند. آیا واقعاً این هدف فیلم است؟ می‌دانم که این ممکن است بیش از حد به انگلیس مرتبط باشد، اما اگر این‌طور باشد، حس و حال کلی آن به شدت به سیاست‌های خاصی اشاره دارد. به نوعی، این حس «اکتیویسم» را به همراه دارد، که باید فرهنگ لغو را کنار بگذاریم و تمام آن ادبیات احمقانه را. قبل از خواندن نقدها، واقعاً نمی‌فهمیدم که فیلم چه چیزی می‌خواهد بگوید... و حتی با بیان هر چیزی، چرا باید تقریباً دو ساعت دور خود بچرخد و سپس هیچ نتیجه‌گیری نداشته باشد. شخصاً تماشای آن برایم خسته‌کننده بود و قبول دارم که معمولاً از فیلم‌هایی که اینگونه «پایان‌های باز» را امتحان می‌کنند، لذت نمی‌برم. اگر تمام چیزی که فیلم می‌خواهد بگوید این است که افراد گاهی اوقات به ناحق متهم می‌شوند و زندگی‌شان تحت تأثیر ذهنیت جمعی خراب می‌شود، خوب است... اما مطمئن نیستم که استفاده از سوءاستفاده از کودکان راه مناسبی برای بیان این ایده باشد. این اتفاق به هیچ وجه رخداد عادی‌ای نیست که کودکان (بسیار جوان) زندگی مردان بزرگسال را با ادعاهای سوءاستفاده جنسی خراب کنند، درست است؟ این چیزی است که منظورم است. وقتی یک فرد معروف به چیزی جدی متهم می‌شود، می‌بینید که بخشی از مردم بلافاصله به قربانی احتمالی دشمنی می‌ورزند. شاید من در مورد این فیلم ۲۰۱۲ قضاوت می‌کنم چون از دیدگاه ۲۰۲۳ به آن نگاه می‌کنم، زیرا ادبیات آنلاین مذکور آب‌ها را در مورد آنچه که فیلم واقعاً می‌خواهد بگوید، گل‌آلود کرده است. امروزه این فیلم به شدت با کسانی که از اصطلاحات «بیداری»، «برفکی» و غیره استفاده می‌کنند، مرتبط شده و این موضوع من را ناآرام می‌کند، نمی‌توانم دروغ بگویم. حالا، حتی با وجود تمام این‌ها، به‌عنوان یک فیلم، من واقعاً از آن لذت نبردم. نحوه نوشتن برخی قسمت‌ها و رفتار شخصیت‌ها مرا عصبانی کرد، مثلاً صحنه فروشگاه. از اینکه همه یک ثانیه می‌خواستند با لوکاس بجنگند و سپس به دلیل اینکه او به کسی ضربه زده، می‌ترسیدند؛ و اینکه چطور نتوانستند این وضعیت را پیش‌بینی کنند یا خود لوکاس نتوانست ضربه اول را پیش‌بینی کند. این یک مثال تصادفی است، اما به نوعی نشان‌دهنده این است که فیلم در اکثر لحظات برایم عجیب به نظر می‌رسید. نقطه مثبت من بازیگری است - که واقعاً در سطح بالایی است، و این موضوع واقعاً اذیت‌کننده است زیرا ارزیابی فیلم را برایم دشوار می‌کند. مads Mikkelsen واقعاً برجسته است و یکی از بهترین اجراهایی است که از او تا کنون دیده‌ام. توماس بو لارسون نیز عالی است. واقعاً هیچ‌کس در گروه بازیگران اشتباه نمی‌کند، حتی جوان‌ترها مثل آنیکا ودرکاپ یا آن لوئیز هاسینگ با تجربه. وقتی که من فیلمی را به مراتب پایین‌تر از اکثر افراد ارزیابی می‌کنم، واقعاً احساس بدی می‌کنم، که این موضوع به‌ندرت اتفاق می‌افتد، اما وقتی هم که می‌افتد، باعث خجالت من می‌شود. من فقط در حال بیان احساساتم هستم، حتی اگر کاملاً ممکن باشد که من اشتباه متوجه شده‌ام. اگر اشتباه کرده‌ام، به هر حال همین است. "کسی را به چیزی متهم نکنید که از آن بی‌خبر هستید، بعداً پشیمان خواهید شد" - قرآن. اگرچه این فیلم در میان یک جامعه روستایی کوچک قرار دارد، اما به‌راحتی می‌تواند به هر جامعه‌ای منتقل شود که در آن یک دروغ کوچک می‌تواند منجر به سوءتفاهمی شود که در هر یک از ما، روحیه قانون‌شکنی را برمی‌انگیزد. این وضعیتی است که معلم دبستان «لوکاس» (مads Mikkelsen) در آن قرار می‌گیرد، زمانی که دختر جوان دوست دوران کودکی‌اش «تئو» (توماس بو لارسون) نظری می‌دهد که این جامعه صلح‌آمیز را به چیزی خصمانه تبدیل می‌کند. احتمالاً می‌توانید حدس بزنید نوع اتهام چه بوده و شاید بفهمید چرا مردم به هم پیوسته و به «لوکاس» فرصتی برای رسیدگی به این موضوع ندادند، به‌ویژه که هیچ روش واضحی برای تأیید نسخه هر یک از افراد وجود نداشت و از این مرد که تا آن زمان مورد احترام و دوست‌داشتنی بود، بدترین چیز فرض شده است. به مشکلات معلم اضافه می‌شود که او همزمان سعی دارد رابطه‌ای دوباره با پسر نوجوانش «مارکوس» (لاس فوگلستروم) که خود نیز دوست اتهام‌زننده و خانواده‌اش است، برقرار کند. در طول نزدیک به دو ساعت، ما می‌بینیم که فرآیند طرد چقدر می‌تواند مؤثر باشد. عدم تمایل به تعامل، عدم دسترسی به امکانات و خدمات، فشارهای فراوان ناشی از مقصر بودن - بدون توجه به تحقیقات مقام‌ها یا فرصت برای توضیح و تبرئه. او چگونه می‌تواند به جامعه بازگردد؟ مikkelsen در اینجا به طرز جذابی بازی می‌کند و داستان و دیالوگ‌ها به تدریج بیشتر ناامیدکننده و دردناک می‌شوند، زیرا داستان به سمت یک نتیجه‌گیری تنش‌زا و غیرقابل پیش‌بینی پیش می‌رود. لارسون به‌خوبی دوستی/پدری متعارض را به تصویر می‌کشد و فوگلستروم نیز به‌عنوان پسر متعارض به خوبی عمل می‌کند، و توماس وینتربرگ موفق می‌شود تا نقدی دقیق و شوکه‌کننده از اثرات این طرد را به شیوه‌ای به شدت روانی و تا حدی خشونت‌آمیز ارائه دهد. تماشای این فیلم دشوار است - اما ارزشش را دارد و این سوال را به وجود می‌آورد که رفتار ما در شرایط مشابه چگونه خواهد بود.