فیلم The Innocent 1976

شکی نیست که لوچینو ویسکونتی استاد ساختن فیلم‌هایی پُر از کلاس، سبک و زیبایی بود — و این فیلم هم از آن قاعده مستثنی نیست. موسیقی باشکوه فرانکو مانینو (با بهره‌گیری گسترده از عناصر کلاسیک) و فیلم‌برداری تماشایی پاسکالینو دِ سانتیس جان زیادی به اثر می‌بخشند، اما این‌ها برای جبران یک داستان نسبتاً معیوب و تهی و همچنین سه اجرای بازیگری تا حدی ناامیدکننده کافی...

شکی نیست که لوچینو ویسکونتی استاد ساختن فیلم‌هایی پُر از کلاس، سبک و زیبایی بود — و این فیلم هم از آن قاعده مستثنی نیست. موسیقی باشکوه فرانکو مانینو (با بهره‌گیری گسترده از عناصر کلاسیک) و فیلم‌برداری تماشایی پاسکالینو دِ سانتیس جان زیادی به اثر می‌بخشند، اما این‌ها برای جبران یک داستان نسبتاً معیوب و تهی و همچنین سه اجرای بازیگری تا حدی ناامیدکننده کافی نیستند. تولیو هرمیل در نقش جیانکارلو مردی سطحی و خودخواه است که با جولیانا (لائورا آنتونلی) ازدواج کرده و در قصر بزرگ حومه زندگی می‌کند، در حالی که معشوقهٔ پرزرق‌وبرقش ترزا (جنیفر اونیل) را آشکارا به نمایش می‌گذارد. وقتی ظنین می‌شود که همسرش راه خودش را می‌رود، دچار حسادت می‌شود و مانند بسیاری در چنین موقعیتی، هوس چیزی را می‌کند که دیگر از دست رفته است. پایان فیلم اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد و اگرچه مسیر رسیدن به آن سرشار از زیبایی و شیک‌پوشی است، لائورا آنتونلی گهگاه مرا به یاد آن بنکرفت می‌انداخت؛ اما متأسفانه از ظرافت و جذابیت او بی‌بهره بود، و جنیفر اونیل هرچند بی‌تردید زیباست، تقریباً به همان اندازه سطحی است که معشوقه‌اش است.