فیلم Chinatown 1974

چاینا تاون، به کارگردانی رومن پولانسکی و با فیلمنامه‌ای از رابرت تاون، فیلمی سرشار از عناصر نوآر است. در این اثر جک نیکلسون، فی داناوی، جان هیوستون، پری لوپز و جان هیلرمن بازی دارند؛ موسیقی اثر از جری گلداسمیت و فیلم‌برداری را جان اِی. آلونسو بر عهده دارد. ماجرا در سان‌فرانسیسکوِ دههٔ 1930 می‌گذرد و دنبالِ جِی.جی. گیتز (نیکلسون)، کارآگاه خصوصی سابقِ پلیس است که برای...

چاینا تاون، به کارگردانی رومن پولانسکی و با فیلمنامه‌ای از رابرت تاون، فیلمی سرشار از عناصر نوآر است. در این اثر جک نیکلسون، فی داناوی، جان هیوستون، پری لوپز و جان هیلرمن بازی دارند؛ موسیقی اثر از جری گلداسمیت و فیلم‌برداری را جان اِی. آلونسو بر عهده دارد. ماجرا در سان‌فرانسیسکوِ دههٔ 1930 می‌گذرد و دنبالِ جِی.جی. گیتز (نیکلسون)، کارآگاه خصوصی سابقِ پلیس است که برای پروندهٔ سادهٔ خیانت استخدام می‌شود اما خیلی زود درگیرِ قتل، فساد و توطئه‌ای گسترده می‌شود؛ توطئه‌ای که یک شرکت بزرگ کالیفرنیایی و قراردادهای آبِ شهر را در بر می‌گیرد. داستان از همان دقایق ابتدایی تماشاگر را می‌گیرد و با ترکیبِ متناسبی از تنش، رمانس و تعلیق، تا پایان او را همراه نگه می‌دارد. فیلم ــ اگرچه رنگی است ــ از نظر زیبایی‌شناسی به نوآرِ کلاسیکِ دهه‌های چهل و پنجاه وفادار است: زنِ مرموز و فریبنده، پلیس‌های بی‌پرده، سردسته‌های ناپاک و قهرمانی که در گردابی از لایه‌های پنهان‌شده گرفتار می‌شود. فیلمنامهٔ محکم، آشکارسازی‌های بی‌رحمانه، خشونت و عناصر جنسی همه از ملزومات فیلم‌نوآر در این اثر دیده می‌شوند. پولانسکی کارگردانی دقیق و موشکاف است که به جزئیات توجه کرده و اجرا را آراسته و حساب‌شده ارائه داده است. بازی‌ها از نقاط قوت فیلم‌اند؛ جک نیکلسون در اوجِ طبیعی‌بودن و گیرایی است و یکی از نقش‌های متمایز دوران خود را ارائه می‌دهد. فی داناوی به‌عنوان اِولین، زنِ مرموز و فریبنده، عالی، باوقار و جذاب است؛ یکی از بهترین اجراهای او در نقشِ femme fatale. جان هیوستون هم با حضور کوتاه اما تأثیرگذار، نقش پدرِ پول‌دار و غیرقابل‌اعتماد را خوب ایفا می‌کند. شیمی میان نیکلسون و داناوی به عمقِ روایت می‌افزاید و پیچیدگی‌های شخصیتی را پررنگ‌تر می‌کند. ارزش‌های تولیدی نیز در بالاترین سطح‌اند: فیلم‌برداری دقیق و زاویه‌های تصویری حساب‌شده، رنگ‌بندی و بازیِ نور و سایه، تون‌های سپیا که حال‌وهوای «وینتیج» را تقویت می‌کنند، انتخابِ خودروها، طراحی لباس و صحنه‌ها و انتخاب لوکیشن‌ها همگی به بازسازی تاریخیِ دههٔ 1930 کمک کرده‌اند. موسیقی جری گلداسمیت نیز بسیار درخشان است و فضا را کامل می‌کند. چاینا تاون از معدود آثار نوآرِ نوپدید است که به‌راستی شایستهٔ ستایش است؛ فیلمی پرکشش، مرموز و تکان‌دهنده که تماشای آن، نه تنها برای علاقه‌مندانِ نوآر، بلکه برای هر دوستدارِ سینما ضروری به نظر می‌رسد.