فیلم Slave of the Cannibal God 1978

کلاً بد نیست اما صحنه‌های نسبتاً زننده‌ای، به‌ویژه در سکانس پایانی دارد. با این حال اورسلا اندرس و استیسی کیچ بازی‌های خوبی دارند و تصویربرداری مناظر سری‌لانکا چشم‌گیر است. نمره: 2.75/5 این فیلم اخیراً از یک نسخه 16 میلی‌متری نسبتاً دست‌نخورده نمایش داده شد؛ میزبان سینما به ما گفت که برای مقدمه‌ای کوتاه با اورسلا اندرس تماس گرفته بودند، اما اطرافیان او گفته‌اند که هیچ به‌یادآوری‌ای...

کلاً بد نیست اما صحنه‌های نسبتاً زننده‌ای، به‌ویژه در سکانس پایانی دارد. با این حال اورسلا اندرس و استیسی کیچ بازی‌های خوبی دارند و تصویربرداری مناظر سری‌لانکا چشم‌گیر است. نمره: 2.75/5 این فیلم اخیراً از یک نسخه 16 میلی‌متری نسبتاً دست‌نخورده نمایش داده شد؛ میزبان سینما به ما گفت که برای مقدمه‌ای کوتاه با اورسلا اندرس تماس گرفته بودند، اما اطرافیان او گفته‌اند که هیچ به‌یادآوری‌ای از بازی در این فیلم ندارد — و حالا که فیلم را دیده‌ام، حق با اوست. مثل آثار «معادن سلیمان»، سوزان (اورسلا اندرس) از خدمات آشنا به جنگلِ پروفسور فاستر (استیسی کیچ) استفاده می‌کند تا به جنگل گینه بروند و شوهرش را که به‌ظاهر فریب خورده و گریخته پیداکنند. آنچه بعد می‌آید، گشت‌وگذاری در جنگل (در واقع سری‌لانکا) است در مواجهه با موجودات خطرناکی که انگار قصد خوردن همه را دارند، بومیان ناراضی که همین نیت را دارند و خدای آدم‌خوار که، خب، همان نیت را دارد... از لحاظ تصویربرداری، میان شاخ‌وبرگ‌ها نماهای نسبتاً پرجنب‌وجوشی دیده می‌شود، اما بازی‌ها تقریباً به‌همان‌اندازه ضعیف است که دیالوگ‌ها سطح پایینی دارند، و تا رسیدن به فیلم‌نامهٔ سوم اکثر تماشاگران ناامیدانه آرزو می‌کردند که شاید تیرهای سمّی سمت ما آمده باشند! به طور جدی باید گفت که صحنه‌های نسبتاً گرافیکی از کشتار حیوانات وجود دارد که ممکن است موجب آزردگی شود، اما آن‌ها خیلی سریع تمام می‌شوند و بقیهٔ فیلم باعث می‌شود سرِتان را بخارانید و تعجب کنید که چنین چیزی چطور ساخته شده — و برای چه مخاطبی. گهگاه باید یک افتضاح سینمایی ببینید تا قد فیلم‌های بهتر را بدانید — و این قطعاً یکی از آن‌هاست. از آن‌هایی که باید از دیدنش اجتناب کرد، متأسفم.